งอ สระอู = เหี้ย

กุมาเรียนเพิ่มเติมหลังจากจบ ป.ตรี ได้ประมาณ 6 เดือนแล้ว ไม่ได้กลับบ้านเลย

มีอยู่ครั้งนึงเค้าอบรมกันกุอบรมไปแล้วรุ่นแรก

มีเวลาว่างที่ไม่ต้องเรียน 1 อาทิตย์ไม่รู้จะไปสิงสถิตย์ที่ไหน

บ้านจึงเป็นที่ที่กุห่วงหาและโหยหามากที่สุด

กุตัดสินใจกลับบ้านดีกว่า อยู่ไปก็เหงาชิบหาย

แล้วกุจึงกลับมาเรียนอีก ด้วยความอาลัยอาวรณ์บ้านโคตรๆ

และแล้วก็ถึงวันปิดเทอม ฮิ้ววววว นึกถึงสมัยสาวๆช่วงเรียนปริญญาตรี

จบปริญญาตรี กุก็มีปิดเทอมซะด้วย โฮะๆ เริ่ดค่า

กลับบ้านก็ไม่ทำห่าอะไรเลย แร่ดออนไลน์แม่งทั้งวัน

ชีวิตมีความสุขแบบสัดๆ เหมือนตัวเองหายใจทิ้งไปวันๆ

แต่ทุกวันกุก็เล่นเน็ทไปด้วย ซักผ้าไปด้วย

กว่าจะได้ตากผ้าแม่งก็ปาไปบ่ายแก่ๆแระ แก่เหมือนกุเล้ยยยย

เยะเป็ด !

ชีวิตกุก็เป็นอย่างนี้ตลอด บางทีก็ไปแพร่

แล้วก็กลับมาอยู่พิดโลกเหมือนเดิม หลังจากที่กุย้ายบ้านใหม่

มาอยู่อีก อำเภอนึง ด้วยเหตุผลที่ว่าพ่อกับแม่ของกุ

อยากมีบ้านอยู่ใกล้โรงเรียนที่สอน จึงมาซื้อบ้านอยู่ อ.บางระกำ

อำเภอที่น้ำแม่งท่วมมันทุกปีแหละ แต่ขอโทษค่ะ

บ้านกุอยู่สูงหน่อย น้ำจึงไม่ท่วม

เอ่อ ... อย่ากระนั้นเลยค่ะพี่น้อง ถึงน้ำไม่ท่วมบ้าน

ก็ยังเสือกมีเหล่าสิ่งมีชีวิตสัดม๋าที่ไม่อยากจะเจอแม่ง

มาปรากฎให้เห็นอยู่เนืองๆ เช่น งู ตะขาบ ฯลฯ

แต่ไอ่ที่กุเห็นมันบ่อยๆก็คือ "งู"

มันคือตัวอันตรายที่กุกลัวชิบหายวายป่วง

พอๆกับที่กุกลัวผี สัตว์ห่าอะไรก็ไม่รู้ ตัวยาวๆ ผิวเลื่อมๆ มีเกล็ดๆ

แหวะ น่ากลัวชิบหาย หยะแหยงๆ อี๋ๆๆ

( รู้สึกตัวเองจะออกอาการกระแดะๆแฮะ แต่ไม่เป็นไร เพราะกุชินกะตัวเองแระ งิงิ )

แม่กุเคยเล่าให้ฟังว่า

แม่ : เออ วันนั้นงูเห่าเข้าบ้านด้วยนะ แม่กลัวแทบตาย

กุ : แล้วแม่ทำไง

แม่ : แม่ก็ไม่ทำไง อยากเข้าก็ให้มันเข้า แต่แม่ก็แทบจะเป็นลมแหละ

แล้วมันก็ออกไป พอพ่อมาแม่ก็เล่าให้พ่อฟัง

พ่อก็เลยเอาไม้มากั้นๆไม่ให้งูเข้าได้แระ

กุ : เป็นนู๋นะแม่ นู๋คงกรี๊ดไปสามบ้านแปดบ้านแระ

ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วล่ะกลัวจะตายห่าาาา

-"-

บางที กุออกไปเดินแร่ด เอ๊ย เดินเล่นหน้าบ้าน

( เพื่อนบ้านหล่อมากกกก เป็นนายร้อยห้อยกระหรี่ เอ๊ย ห้อยกระบี่ )

กะว่าจะไปเดินอ่อยเค้าซักหน่อย อิงูเหี้ยมันก็เลื้อยตัดหน้ากุเฉยเลย

นรก !

กุแทบกรี๊ด หมดกัน หน้าเหวอ เอ๋อ มากๆ

ดีนะ ที่พี่นายร้อยเค้าไม่ทันสังเกตกุ งิงิ แต๊บหลุดค่ะ อุตส่าห์เก๊กสวย

ถ้าเค้าเห็นกุแสดงอาการเหวอสุดขีด

เค้าคงไม่กล้าที่จะออกมาเดินหน้าบ้านอีกต่อไป

ดีนะไม่เห็น หุๆ

กุมีธุระต้องขี่รถเข้าในเมือง

( แม่งเอ๊ยอนาถว่ะอยู่ในเมืองดีๆอยู่แล้วไปไหนมาไหนสะดวกจะตาย

ดั๊นย้ายบ้านมาอีกอำเภอนึง ซวย )

ขาไปก็ไม่มีอะไร เพราะออกจากบ้านก็ยังเป็นช่วงกลางวันอยู่

นัดเพื่อนแร่ดๆกันเสร็จแล้ว ถึงเวลากลับบ้านแม่งก็เริ่มค่ำ

ต้องขี่รถกลับบ้าน ช่วงที่ผ่านถนนสองข้างทางมันก็น้ำท่วมหมด

กุก็กลัวๆว่าจะขี่รถตกข้างทางซะจริงๆ มืดก็มืด

แต่ก็ทำเป็นเก๊กขี่รถไปเรื่อยๆทั้งๆที่ใจนี่โคตรปอดเรย

กลัวนั่นกลัวนี่สารพัด

( แต่ไม่ยักกะกลัวหน้าตาตัวเองนะมึง )

แสงไฟสาดกระทบตา ต้องคอยหยีๆตาทั้งๆที่ตากุมันก็ตี่จนจะปิดอยู่แระ

ระหว่างทางนั้นเอง กุเห็นตัวอะไรไม่รู้ขยุกขยิกอยู่บนถนน

ชิบหาย ! อิงูเหี้ยนั่นเอง งูเลื้อยมากลางถนนแบบแร่ดๆ

เฉื่อยๆนวดนาด อิ ดอก !!!!!

กุกลัวมึงจะตายอยู่แล้ว กลัวจนเยี่ยวแทบราด

มึงยังเสือกไม่รีบเลื้อยไปอีก

มึงคิดว่ามึงเป็นนางแบบที่เลื้อยอยู่บนแคตวอล์ครึไงวะ

รถราก็เยอะแยะ อยากตายเหรอ อิแสด

กุแค่บ่นๆในใจ ไม่สามารถด่ามันได้กลัวก็กลัว

ต้องรอให้มันผ่านไปก่อน กุถึงจะไปได้

คนกลัวงู ดันมาเจองู แล้วกุขี่มอไซค์ด้วย ไม่ได้อยู่บนรถยนต์

มันสามารถที่จะเลื้อยมาหากุได้ทุกเมื่อ

กุภาวนาในใจ มึงไปเหอะ รีบๆป๊ายยย กุจะตายแล้ว

ด้วยความที่กุไม่สามารถจะด่ามันได้ เพราะไม่รู้จะเอาผิดกะใคร

รู้สึกหงุดหงิดมากกลัวก็กลัว ร้องไห้แม่งเลย

ขี่รถไป ร้องไห้ไป น่าอายมาก ทุเรศตัวเองสุดๆ

แระกุไม่ได้ร้องไห้แบบที่นางเอกเค้าร้องกัน

จะร้องแต่ละทีต้องเก๊กสวย ร้องไห้ไม่มีเสียง เพื่อไม่ให้น่าเกลียดเวลาเข้ากล้อง

ส่วนกุ ตอนนั้นไม่สนใจเหี้ยอะไรอีกแล้วเพราะกุกลัว

ฮื้อออออออออออออ โฮๆๆๆๆ ฮื้ออๆๆๆ เสียงร้องไห้ออกมาดังมาก

ปากก็บ่น ฮื้อๆๆๆ ไอ่เหี้ย กุกลั๊ว ฮือๆๆ มึงจะออกมาทำห่าไรเนี่ย ฮือๆๆ กุกลั๊ววว

ไม่รู้จะด่าใครดี ไม่มีจำเลย ให้พิพากษา

ด่าแม่งกะตัวเองนี่แหละ ทำไงได้วะกุเป็นอิบ้าแบบนี้ ไปจนถึงบ้าน

หลายต่อหลายครั้งที่กุเข้าในเมืองทีไร กลับบ้านค่ำ

เอาแระ เจออิงูเหี้ยอีกแระ จะพิศวาสถนนทำหอกไรนักหนา

ไม่เห็นรึไงว่า นางแบบรุ่นพี่ของพวกมันโดนรถเหยียบไส้ปลิ้น

แบนตายติดถนนไปตะหลายตัวแระ

แระกุก็ตามฟอร์ม ขี่รถไปด่างูไปร้องไห้ไป บางทีกลัวแทบเป็นลม

แม่งเซ็ง ปกติถ้ากุแร่ดออนไลน์จนหิว

( แม่บอกว่าถ้าทำงานหนักแล้วหิวแม่จะรีบทำกับข้าวให้กินเลย

แต่กุไม่ได้ทำงาน มีแต่สร้างความรำคาญมากกว่า แม่จึงไม่ทำให้ 55 )

กุขอแม่ออกไปกินก๋วยเตี๋ยวที่หน้าปากซอย

นั่งกินคนเดียวอ่อยหนุ่มๆไป โฮะๆ ไงล่ะแผนของกุ

ทำเป็นไม่กินข้าวที่บ้าน จริงๆอยากไปนั่งอ่อย

เอ๊ย นั่งรับบรรยากาศนอกบ้านน่ะ ว่าแล้วจึงเตรียมเปิดประตูรั้วบ้าน

แล้วขี่มอไซค์ออกไปกำลังจะจอดรถ เพื่อที่จะมาปิดประตูรั้วบ้าน

เวลาจะจอดรถมันต้องเอาตีนลงก่อน

ถึงจะเหยียบขาตั้งมาตั้งไว้ได้ ขณะที่ตีนขาวๆนิ่มๆ ยิ่งกว่าหน้าของกุ

กำลังจะเหยียบสู่พื้นดินกุรู้สึกว่า

เอ๊ะ ทำไมตีนกุมันเหมือนมีอะไรมาตวัดๆวนๆตรงตีนวะ

แล้วรู้สึกเจ็บๆจิ๊ดๆอีก หลายๆที่ พอก้มลงไปดูเท่านั้นแหละ

อิหอกหักสากกระเบือโยกเอ๊ยยยยยยยย

งู้ งูเหี้ยตัวนึง มันกะลังกัดเข้าที่ตีนกุเล้ย

โอ๊ย กัดด้วยความสะใจของแม่งแหละ กุเห็นเช่นนั้น

กุจึงกรี๊ดออกมาสุดเสียง " แว้กกกก กรี๊ดๆๆๆ อ้ากกก งูกัด กรี๊ดๆๆๆ "

พ่อกับแม่ได้ยินเลยวิ่งออกมาดู มันจึงเลื้อยไปตรงประตูรั้วบ้านกุ

แล้วเลื้อยไปตรงหน้าพ่อกุ พ่อกุใส่รองเท้าบูทอยู่

พ่อกุก็จ้องมัน แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมัน ปล่อยให้มันเลื้อยไปอย่างนิ่มนวล

แร่ด !

กุสงสัยมากทำไมพ่อไม่เหยียบมันวะ ใส่รองเท้าบูทอยู่แท้ๆ

เหยียบเต็มๆตีนหน่อยก็เน่าแล้ว

แล้วพ่อกะแม่ก็ให้กุมาทำแผลที่หน้าบ้าน กุกลัวตายก็กลัว

แม่งมีพิษเปล่าวะ คิดนั่นคิดนี่สารพัด

พ่อรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นงูไม่มีพิษ แต่ก็แกล้งบอกว่า

จะมีพิษมั้ยเนี่ย ทำไงดีน่ะ จะรอดเปล่าเนี่ย

กุก็โวยวายๆ เรียกร้องให้พาไปหาหมอ อารมณ์น้อยใจ

อะไรวะ ลูกโดนงูกัดแทนที่จะพาไปหาหมอ

พ่อกุก็ยิ้มๆกริ่มๆ เออ ! แกล้งกันเข้าไป

กุจะหัวใจวายตายห่าอยู่แล้ว ยังแกล้งกุอีก

ในใจตอนนั้นคิดเรื่องตายแม่งอย่างเดียวเลย ห่าเอ๊ย

กุยังไม่ทันได้ทำงานเลยจะตายห่าแล้วเหรอ

จะไม่ได้กลับไปเรียนต่อแล้วเหรอวะ

กุยังไม่ได้แต่งงานมีลูกมีผัวเลย ฯลฯ

คิดไปสารพัดสารเพ งูเหี้ยนี่กัดกุหลายแผลอยู่เหมือนกัน

เลือดออกแบบซิบๆ พ่อกุก็ทายาให้พ่อบอกว่า

" เออน่ามันไม่มีพิษซะหน่อยถ้ามีป่านนี้ไม่ได้มานั่งคุยกันขนาดนี้หรอก "

เอ๊า กะกุจะไปรู้เรอะ งูบางตัวพิษมันกว่าจะออกฤทธิ์ก็ 5-6 ชั่วโมงนู่น

พ่อพูดต่ออีกว่า " บลิวคงไปเหยียบมันนั่นแหละ

มันก็เลยกัดเพราะความตกใจมันคงเจ็บมันด้วยแหละ

นี่ถ้ามันมีพิษป่านนี้พ่อก็เหยียบมันไปแล้วสิ

เพราะพ่อใส่รองเท้าบูทถ้าเหยียบ มันก็คงไม่รอดร๊อก "

เออ พ่อให้โอกาสมันซะงั้น พ่อให้โอกาสงู แต่พ่อไม่ให้โอกาสกุ !

ถึงรู้ว่ามันไม่มีพิษยังไง คืนนั้นทั้งคืนกุไม่กล้านอนเลย

กลัวตาย แม่งป๊อดว่ะวิตกจริตมันทั้งคืน ไม่กล้าหลับตา

กลัวหลับยาว หลับแล้วเผาอะไรประมาณนั้น

แต่เป็นใครก็ต้องคิดแบบกุแหละ แม่ง งูกัดอ้ะ

ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ กุไม่เคยด้วยและไม่คิดอยากจะมีซ้ำหลายๆรอบ

มันไม่ได้เป็นเรื่องสนุกเลย ฮือๆกุแค้นมาก แล้วกุก็กลัวมากเช่นกัน

หลอนว่ะ เรื่องงูเหี้ยๆพวกนี้กุเบื่อมากตั้งแต่เด็กๆจนถึงตอนนี้

กุฝันถึงงูบ่อยมาก เอาไปเล่าให้ใครฟังก็โดนแซว

"เห้ยย แบบนี้จะมีคู่นะเว้ย ฝันถึงงู ดีออก กรี๊ดๆๆ "

กรี๊ดหาพ่อง !

สัด กุไม่ได้อยากฝันถึง กุฝันตั้งแต่เด็กยันโต

ถ้าจะมีคู่จริงๆ กุคงได้ผัวตั้งแต่อายุ 3 ขวบแล้ว

ป่านนี้ผัวกุคงเต็มประเทศแล้วค่ะ

บางทีฝันว่าเดินไปไหนก็เจอแต่งู ให้ยั้วเยี้ยเต็มทางเดินไปหมด

มึงจะยั้วเยี้ยทำเหี้ยไรเยอะแยะ กุกรี๊ดลั่นเลยในฝันน่ะ

สะดุ้งตื่นนี่ยังคิดเลยว่ามีงูมานอนข้างๆรึเปล่า

อารมณ์ไม่อยากข่มตาหลับอีกเลย ตาค้างยังกะได้แด่กกาแฟ

จริงๆแล้วง่วง แต่ใจมันหลับไม่ลง อี๋ สยิวกริ้ววว บรื๊อออ

บางครั้งก็ฝันว่าโดนงูฉก ฝันว่างูมันจะมารัด หรืออะไรแบบนี้

ในฝันมันเหมือนจริงมากๆ บางทีกรี๊ดไม่ออก

พยายามคิดกะตัวเอง นี่กุฝันๆๆ รีบตื่นสิวะตื่นสิวะ เห้ยแม่งตื่นเด้

ทะเลาะกะตัวเองอีก บ้าชิบเลยกุนี่

- -"

บางทีในฝันร้องไห้ พอตื่นขึ้นมา ทำไรไม่ได้นั่งร้องไห้แม่งเลย

เอาสิวะ กุทำไรไม่ได้นี่ ร้องไห้นี่แหละ เป็นวิธีที่เวิร์คสุดแล้ว

ถ้าการฝันถึงงูมันหมาควายว่ากุจะเจอคู่ล่ะก็

กุขอเป็นโสด อยู่คนเดียว ของกุจะดีกว่ากุไม่ชอบ

แม่ง ฝันห่าไรบ่อยเหลือเกิน จนกุมาคิดว่าชาติหน้ากุจะเกิดเป็นงูเปล่าวะ

( เริ่มฟุ้งซ่านแระ )

จะฝันอะไรก็ฝัน แต่อย่าให้กุฝันว่า ตกจากที่สูง หรือ เจองูเลย

ฮือๆ แง้ๆๆๆ มันกลัวจริงๆนะโว้ย แม่ง

หลังจากนั้นกุจะหลับไม่ลง เพราะกุกลัวที่สุดของที่สุดของที่สุดที่สุด

เฮ้อ ... ลำบากจริง เกิดเป็นอิบลิวเนี่ย ...

ถึงกุจะถ่อย แต่ถ้าเจออิงูเหี้ยนี่กุก็ถ่อยไม่ออกจริงๆ

คงจะ ถอย ดีกว่า เคยคิดสมน้ำหน้าแม่งเหมือนกัน

เวลาเห็นซากของพวกมันแบนติดถนน อยู่อย่างนั้น

ดันเสร่อเลื้อยนวยนาดอวดโฉมคิดว่าตัวเองดูดี ถรุ๊ย !

สมหน้ามึงดับอนาถไปเลยเหมือนมีใครได้แก้แค้นให้กุ โฮะๆๆๆ

( บาปว่ะแต่ยอม แค่สะใจนี่หว่า )

ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า จิ้นส้ม อ่านว่า จิ้น - ส้ม แปลว่า แหนม

แต่งประโยค แม่เจ้าน่องบลิวอยากกิ๋นไข่ทอดใส่จิ้นส้มเจ้า

แปลอีกทีว่ะ แม่จ๋านู๋บลิวอยากกินไข่ทอดใส่แหนมค่า

บ๊าย...บาย

นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น

ป.ล ว่าจะอัพนานแล้วแต่ต้องดองไว้เพราะกุเรียนหนักจริงๆ

( + ขี้เกียจ )ค่ะพี่น้องแฟนบล็อก

เร่งกุอยู่ได้ ชิบหายยย ใจเย็น ! กุบอกแร้วไงว่าอยากอัพกุก็จะอัพ

ไม่อยากอัพกุก็ไม่อัพ ไม่ได้อัพบล็อกขายตลาดนะโว้ย