tag:blogger.com,1999:blog-91422562012-01-16T03:58:56.357+07:00ทำไมใครๆต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อตลาดของสังคมด้วยวะ คิดยังไง อยากทำอะไร ทำไมต้องเลียนแบบ คนเราต้องเป็นตัวของเราเองสิวะ ... เนี่ยแหละ บล็อกกุ ส้วมของกุ บ่งบอกความสันดานของตัวกุ อยากอ่านก็อ่าน ไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องอ่าน และถ้าใครขี้เกียจจะอ่าน ก็ไม่ต้องเสือกเม้นท์ บล็อกกุต้องอ่านก่อน ถึงจะเม้นท์ได้ ฉะนั้น ... ไม่อยากอ่าน ก็กดกากบาทข้างบน ปิดแม่งไปเลยค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการส้วมแห่งนี้ ตุ่ง ตุง ตุ๊งงงง ...GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.comBlogger671100tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-29548041781764763862012-01-16T03:12:00.003+07:002012-01-16T03:46:38.183+07:00<div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">นานมวาก ! จริง ๆ ค่ะ ที่กุไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกของกุเลย<br />ปล่อยร้างมานาน จนต้องทำความสะอาดหยากไย่ และฝุ่นไร<br />แต่ด้วยสันดานที่กุพึงมีมาโดยตลอด นั่นคือ สันดานแห่งความขี้เกียจ<br />เรื่องอะไรกุจะเก็บกวาด วะฮะ ๆ เมื่อยค่ะสัด ! ไม่กวาดละ<br />เอาเป็นว่า กุไม่ได้หายหัวไปไหนค่ะ ยังคงอยู่บนโลกออนไลน์<br />และส่วนใหญ่ก็ไปร่าน และ แรดออนไลน์ใน Facebook ค่ะ <br />เพราะมันไม่ต้องใช้หัวคิดอะไรมาก ไม่สิ ก็ต้องใช้หัวคิดนะ<br />กุมันพวกคิดมาก คิดน้อยอย่างคนอื่นไม่ได้ ไม่ถูกจริต<br />แต่คือมันก็น้อยกว่ามานั่งเขียนบล็อก ที่ใช้เวลาเยอะมวากกกกกก<br />ด้วยความที่เกิดเรื่องราวห่าเหี้ยกับกุหลากหลายเหลือเกิน<br />ทำให้กุไม่สามารถคิด หรือ เขียน ในสิ่งใดลงบล็อกได้เลย ในระยะเวลาปีกว่า นี้<br />แม่งอี่ห่า กุไม่ได้อวยพรวันเกิดบล็อกกุเลย อีกทั้งไม่ได้รวมเรื่องราวในช่วงปีใหม่ด้วย<br />ก็ถือโอกาสนี้ ขอให้บล็อกกุมีความสุข อยู่กับกุไปตลอด <br />และสวัสดีปีใหม่บล็อกกุด้วยค่ะ กุรักบล็อกกุเช่นเดิม มิเคยเปลี่ยนแปลง<br />บอกไปมึงจะเบื่อกุมั้ยคะเนี่ย ? อย่าเบื่อกุค่ะ เพราะกุคงไม่มีน้ำหน้าไปหาใคร<br />นอกจากจะมาปลดปล่อย ระบายขี้ ต่าง ๆ นานา ลงในนี้ค่ะ<br />ตลอดเวลาที่ผ่านมา กุสูญเสีย และเสียศูนย์ หรือเรียกว่า เสียการทรงตัว มวาก !<br />หลังจากที่กุไม่ได้ไปเมืองนอกแล้ว กุเป็นบ้าเป็นหลังอยู่นานค่ะ<br />ตัดสินใจมาทำงานที่เดิม อีกครั้ง ด้วยหวังว่าคงมีบางอย่างดีขึ้น<br />กุก็ตั้งใจที่จะทำงานค่ะ แต่หลังจากนั้น เหตุการณ์เริ่มย่ำแย่ลง<br />กุปวดหลัง ปวดต้นคอ ปวดไหล่ สะบัก มันจี๊ดไปจนถึงขา<br />มันเป็นปัญหามาโดยตลอด นั่นเพราะการทำงาน ความเครียด <br />และสวะ ชีวิต ได้เกิดขึ้นให้ตัวกุมีความฉิบหายกันอีกแล้ว ในครานี้<br />เวลาผ่านไปนานพอดู อาการกุเริ่มแย่ รู้สึกได้ว่ามีก้อนอะไรแข็ง ๆ <br />ที่จับแล้วปวด มันเจ็บ มันเหี้ย มันอะไรก็ไม่รู้ <br />ในเช้าวันอังคาร ที่ 16 พฤศจิกายน 2553<br />กุลางานครึ่งวัน คือครึ่งเช้าไปทำงานด้วยความลำบาก<br />แต่นึกถึงเด็กว่า ใครจะเป็นล่ามฯในห้องเรียนให้วะ ? เอาเถอะ ไปก็ไป<br />แต่พอหมดชั่วโมงตอนเช้า กุเริ่มแย่กว่าเดิมมวาก !!!<br />เลยขอกลับบ้านครึ่งบ่าย และคิดว่า เอาวะ วันพุธเช้า คือพรุ่งนี้<br />ไปหาหมอดีกว่า ที่บ้านกุ ก็จะได้สบายใจ ไม่ต้องกังวลกับอาการของกุ<br />กุโทรคุยกับป้า นานมาก ฝากป้าให้บอกย่าว่ากุกำลังจะไปหาหมอ<br />แต่ป้าบอกกับย่าว่า " บลิวมันไปหาหมอแล้ว ไม่ต้องห่วง "<br />หมายความได้ว่า ป้ากุหลอกย่าค่ะ แต่คือหลอกด้วยความที่อยากให้ย่ากุสบายใจ<br />เพราะยังไงซะ กุก็จะไปหาหมออยู่แล้ว ก็โอเคค่ะไม่ว่ากัน<br />เรื่องราวมันก็กำลังจะจบลงด้วยความงดงาม แต่ทว่า มันก็ยังไม่จบ<br />มันเสือกเริ่มเรื่องราวที่กุไม่นึกคิด อาจจะเคยแอบคิด แล้วนอนร้องไห้ก็ตาม<br />แต่ไม่คาด และไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้<br />หัวค่ำ ประมาณ ทุ่มกว่า ๆ กุโทรหาเพื่อนชวนกันไปกินข้าว<br />แต่ก็ไม่ได้รู้สึกหิวอะไร กุรู้สึกถึงความเจ็บปวดกล้ามเนื้อที่อักเสบอย่างแรง<br />จะไม่แดกข้าว ก็ไม่ได้ กระเพาะแดกกุอีก พ่อแม่กุต้องลำบากหลายเท่านัก<br />ดังนั้น กุเลยไปกับเพื่อนด้วยใจลอย ๆ หน้าตาไร้ความสุข <br />สั่งข้าวแล้วเรียบร้อย น้องชายที่เป็นลูกอาโทรหากุ แล้วเสือกร้องไห้<br />บอกกุว่า " รู้รึยังว่ายายเข้าโรงพยาบาล ยายไม่สบาย ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู "<br />( ยายของมัน หมายถึงย่าของกุ&nbsp; เพราะยายของกุนั้นตายไปแล้วค่ะ )<br />กุก็บอกว่า รู้แล้ว ป้าบอกแล้วว่าเข้าโรงพยาบาลตอนเช้า เห็นว่าย่าอ้วก<br />แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ งงว่า น้องกุจะร้องไห้ทำห่าอะไร ไอ่ห่านี่<br />แล้วไปเอาข่าวจากไหนว่าเข้าไอซียู สมองกุตีบตัน ประดุจถูกตีนยัน<br />แล้วน้องชายกุก็ถามว่า กุจะไปแพร่พร้อมมันคืนนี้มั้ย ?<br />กุก็ยัง งง ๆ ว่า พรุ่งนี้กุก็จะไปหาหมอ ลางานมาแล้ว กุไม่คิดว่า<br />ย่ากุจะอาการหนัก ก็คุยกับป้ารู้เรื่องแล้วนี่หว่า กุก็งงได้อีกค่ะ<br />พอวางสายจากน้องชาย ก็คือกุกับน้องโอเค กลับแพร่กัน<br />ซักพักกุลองโทรหาแม่กุ พ่อกับแม่อยู่พิษณุโลก <br />ตอนแรกแม่กุไม่รับสาย ก็เลยคิดว่า คงติดสายอยู่ ธุระมั้ง<br />แล้วซักพัก แม่ก็โทรมา แม่บอกกุว่า<br />" บลิว ลูกเอ๊ย ทำใจนะลูก ย่าตายแล้ว ย่าไปสบายแล้วลูก "<br />กุอึ้ง !!! หมดแรง หน้าเอ๋อ จนเพื่อนมองหน้ากุ กุตะลึงงัน<br />จะร้องไห้ดีมั้ย ? น้ำตาทำไมไม่ไหล ? จะไหลต่อหน้าคนอื่นเยอะ ๆ นี่เหรอ ?<br />คำถามมากมายประดังเข้ามา มันถาโถมจนกุรู้สึกมึนงง เกิดอะไรขึ้นกับกุ ?<br />ผู้หญิงที่รักกุสุดชีวิต มากมายกว่าชีวิตของตัวเอง คนที่เลี้ยงกุมา<br />ตั้งแต่กุอายุได้เจ็ดเดือน คนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับกุ และทุ่มเทให้กุ<br />คนที่เป็นแม่ ในวันแม่ให้กุกราบ เป็นพ่อในวันพ่อให้กุกราบ<br />เป็นคนที่ลำเอียงในการให้เงินค่าขนมแก่หลาน ๆ มากที่สุด<br />เพราะให้กุเยอะกว่าใคร รักกุกว่าใคร แน่นแฟ้นกับกุกว่าใคร<br />ในบรรดาหลานทั้งสี่คน เพราะกุหลานคนโต <br />( และเชื่อกันในครอบครัวว่า กุคือปู่มาเกิด คือกุเกิดตอนปู่ยังอยู่<br />แต่เค้าก็บอกกันว่า คนเรามีขวัญ 32 ขวัญ ดังนั้น ขวัญจะมาก่อนก็ไม่แปลก<br />ก็นั่นแหละค่ะ ปู่กุตายในปีที่กุเกิด จะนับการจากไปของปู่<br />ก็นับอายุกุนี่แหละ ง่าย ๆ ค่ะ <br />และปู่ก็มาเกิดเป็นน้องชาย ลูกของย่ากุอีกเช่นกันค่ะ<br />สรุปว่า ปู่กุมาเกิดเป็นกุ กับน้องชาย เอามา 2 ขวัญ <br />ขนหน้าแข้งปู่กุไม่ร่วงค่ะ เหลืออีกตั้ง 30 โนะ )<br />ย่ารักพ่อกุมาก จนลำเอียงเช่นกัน<br />ทุกคนในครอบครัวรู้ว่าย่ารักกุมากแค่ไหน รักพ่อกุมากแค่ไหน<br />แต่ไม่อิจฉา ริษยา เพราะรู้ และเข้าใจความรู้สึกของย่า<br />ย่าคือคนแก่ หรือที่กุชอบเรียกว่า " คนเฒ่าน้อย " ที่น่ารัก<br />ไม่ว่าเพื่อนกุ หรือแฟนเก่ากุ ก็รู้จักย่า และรักย่าเช่นกัน<br />น้องสาวอีกคน ที่เป็นน้องสาวของน้องชายกุ ( งงมั้ยคะ ?<br />มาเสือกเรื่องชาวบ้าน อย่า งงค่ะ แม้มึงจะงง กุก็ไม่แก้ไข<br />หรืออธิบายใหม่นะคะ เพราะกุเข้าใจในสิ่งที่กุเขียนค่ะ @^_^@ )<br />มันไม่รู้ว่าย่าตายแล้ว และกุก็ไม่รู้ว่ามันเนี่ยไม่รู้<br />กุไปรับมันที่หอพัก จะรวมตัวพี่น้องทั้งสามคน เพื่อกลับแพร่<br />อากุ ซึ่งเป็นแม่น้องสาวโทรมา บอกว่าย่าตายแล้ว<br />มันหันหน้ามาร้องไห้กับกุ และพูดว่า " เย่ยบลิว ยายต๋ายแล้วววว ฮื้ออออ "<br />กุตกใจ ไม่คิดว่ามันจะไม่รู้ กุเลยต้องไปกอดมัน แล้วปลอบว่า<br />" อ้าว นี่ยังไม่รู้เหรอ ว่าย่าตายอ้ะ ? " น้ำตากุก็ไหลริน เพราะกุก็แย่แล้ว<br />เพื่อนกุยืนดูอยู่ สายตาก็รู้ว่าเป็นห่วง แต่ไม่รู้จะพูดอะไร<br />วันนั้นกุซ้อนมอไซค์เพื่อนมา น้องชายมันก็โทรมาว่าไปรอกุที่หอพักกุละ<br />น้องสาวก็บอกว่าขอขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าชุดดำก่อน เพราะตอนแรก<br />เอากระเป๋ามา แบบไม่ได้เก็บเสื้อผ้างานศพเลย เพราะคิดว่ายังไม่ตาย<br />ตอนแรกกุ 3 คน ตั้งใจว่าจะรวมตัว และนอนด้วยกัน ที่หอพักกุ<br />แต่เนื่องจากมีเหตุการณ์ที่ทำให้ปั่นป่วน และไม่ลงตัว <br />ก็เลยนอนที่หอพักของตัวเอง และตอนเช้าจะกลับแพร่<br />สาเหตุอีกอย่างคือ รถเมล์เขียวสายเหนือเสือกไม่มีรถเลย !<br />เป็นไปได้ไงวะ อี่ห่าลาก !!! มึงจะมารถหมดส้นตีนอะไรตอนนี้คะ ? !!!<br />กุกระวนกระวายใจ โทรถามเหตุการณ์ไป ร้องไห้ไป ไม่รู้จะทำไง<br />น้ากุ ก็โทรหากุ ด้วยความที่ทุกคนรู้ว่ากุกับย่ารักกันขนาดไหน<br />มีกุมีย่า มีย่ามีกุ มันรู้กันไปโดยอัตโนมัติ จนไม่ต้องอธิบายห่าอะไรอีก<br />กุนอนไม่หลับ นั่งร้องไห้บ้าง นั่งเบลอบ้าง ไม่รู้จะจัดการกับชีวิตยังไง<br />โทรหาเพื่อนสนิทที ก็ร้องไห้ที เพื่อน ๆ ต่างพากันตกใจ <br />เพราะรู้จักย่ากุ ก่อนหน้านี้ ตอนอาจารย์บังคับให้ไปถือศีล 8 ที่วัด<br />ตอนอยู่ปี 1 อาจารย์อนุญาตให้พาคนในครอบครัวไปด้วยได้<br />กุก็เอาย่านี่แหละ ไปด้วย เพราะย่ากุเข้าทางธรรมะมาตลอด<br />สิ่งที่กุได้จากย่า ก็คือธรรมะที่ปลูกฝังตั้งแต่เล็ก ๆ <br />มันฝังเข้ามา และยังซึมอยู่ในจิตใต้สำนึก จะมาเอาจริงเอาจัง <br />( แต่ก็ไม่ถึงกับจริงจังว่ะ แค่รู้สึกอยากศึกษาให้มากขึ้นกว่าเดิมมากกว่า )<br />ก็ตอนที่ย่าตายไปแล้ว สมัยที่ย่ายังอยู่ ถ้ากุสวดมนต์ยาว ๆ เช่น ชินบัญชร<br />หรืออะไรก็ช่าง ย่าจะรู้สึกยินดี ย่าจะปลื้มกับสิ่งที่กุทำ <br />น้ำหน้าอย่างกุ เคยอกหักนะคะ เคยมีความรัก และคนรักค่ะ<br />ณ ช่วงเวลาที่จำต้องเลิกรา กันไป ก็ชินบัญชรนี่แหละค่ะ<br />พกติดตัวตลอดเวลา เครียดก็หยิบขึ้นมาอ่าน ๆๆๆ ท่อง ๆๆๆ<br />เพื่อให้ลืมความเจ็บปวดไปบ้าง แม้เพียงกระผีก ริ้น ก็ยังดี<br />ตอนนั้นกุอยากท่องปากเปล่าได้ กุเลยบอกย่า<br />ย่าก็ให้กุหันหน้าไปทิศที่วัดระฆัง ( หลวงปู่โตฯ ) ตั้งอยู่<br />แล้วอธิษฐานขอให้กุสวดมนต์คาถาชินบัญชรได้แบบปากเปล่า<br />ย่าดีใจมาก ที่กุมีความคิดที่จะสวดมนต์แบบนั้น ปกติก่อนนอน<br />กุก็สวดมนต์ค่ะ แต่ก็แค่นิดเดียว ไม่ถึงกับเป็นอะไรยาว ๆ ขนาดนี้<br />ถ้าวิญญาณย่ากุได้รู้ได้เห็น คงรู้สึกยินดียิ่งขึ้นอีกกระมัง<br />เพราะตอนนี้กุสวดยอดพระกัณฑ์ไตรปิฏก พร้อมกรวดน้ำเสร็จสรรพ<br />ส่วนชินบัญชร กุเลิกสวดตั้งแต่รู้ว่ากุไม่ได้ไปเมืองนอกละ<br />กุงอน !!! งอนจริง ๆ กุรู้สึกว่า เป็นเหี้ยไรวะ<br />กุผิดอะไร !!! แม่งชะตาเล่นตลกกับกุละ ไม่ยุติธรรม !!! และ ฯลฯ<br />พอย่าตายไป กุจนปัญญา จนได้รู้จักกับสิ่งที่ทำให้เกิดความเป็นไปในวันนี้กับกุ<br />ขี้เกียจพิมพ์ว่ะอี่ห่า ยาวเกิน กุขี้เกียจระลึกย้อนไปขนาดนั้น <br />มันยิ่งทำให้กุกลับเข้าสู่สภาวะเดิม ๆ ที่กุเคยเคียดแค้น เกลียดชัง<br />ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ทำให้กุพลัดพรากจากย่าของกุ<br />กุไม่มีลางร้ายบอกเหตุอะไรเลย นอกจากอาการไม่หิวข้าว <br />แต่ก็เนื่องด้วยความเจ็บปวด ร่างกาย ในสิ่งที่กุคิดว่ากุทำดีแล้ว<br />เหตุใดจึงต้องมีเรื่องหัวควย ๆ เข้ามากระทบกับกุอีก !!!<br />ย่ากุไม่สบายใจมาก ย่าบอกว่าอยากมาเชียงใหม่ ใครชวนไปไหน<br />ก็รู้สึกไม่อยากไป นึกแค่ว่าอยากเห็นกุ เป็นห่วงกุ อยู่แค่นั้น<br />จะไม่ให้กุเคียดแค้นอะไรได้วะ ก็ในเมื่อตัวกุทำในสิ่งดี<br />ตามที่ย่า และครอบครัวปลูกฝังแล้ว แต่เรื่องร้ายแรง<br />ก็เกิดขึ้นกับกุไม่หยุดหย่อนเลย แม้แต่คนใกล้ชิด<br />ที่ไม่คิดว่าแม่งจะมองกุในทางเลว ก็ไม่เคยถามกุซักคำ<br />ในพฤติกรรมนั้น ๆ&nbsp; ที่คิดว่ากุเป็นคนผิด หรือทำสิ่งผิด ( จากที่ทำงาน )<br />สุดท้าย ก็นั่นแหละค่ะ ก็เพิ่งได้รู้ ว่าใครกันแน่ ที่แม่งชั่ว !!!<br />ตอนนั้น ย่ากุกินโจ๊กที่อาต้มให้ แล้วก็คุยกับหลานที่เป็นญาติของย่าซักพัก<br />อาอีกคน ( ที่เป็นแม่น้องทั้ง 2 ที่อยู่เชียงใหม่กับกุ ) ก็เดินสวนเข้ามา<br />เกิดเอะใจ เดินเข้าถามป้าที่อาบน้ำอยู่ในห้องน้ำว่า<br />" จะนอนเป็นเพื่อนแม่ใช่มั้ย ? " ป้ากุตอบว่า " เอ้อ ก็จะนอน "<br />อากุเลยเดินไปห้องย่าอีกที แล้วมองลอดมุ้งลวดเข้าไป<br />เห็นย่ากุนอนหงาย ลักษณะมือออกแนวหงิกงอเข้ามา ( แม่งกุนึกภาพไม่ออก )<br />แต่เค้าบอกว่า มันคือลักษณะคล้ายกับคนที่หัวใจวาย <br />อากุพอจะรู้นิดหน่อย เลยไม่ชัวร์ ก็เรียกย่ากุ <br />" แม่ แม่ แม่ แม่ !!! แมมมมมมมม่ !!! แม่จ๋า !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "<br />ไม่ต้องพูดอะไรมาก ย่ากุไปแล้ว ตายไปแล้ว !!!<br />อากุร้องไห้ เสียงดัง เรียกทุกคนในบ้าน ป้ากุรีบออกจากห้องน้ำ<br />เกือบลืมใส่เสื้อผ้า ส่งเสียกเรียกย่า ป้ากุ และอา 2 คน ช่วยกันเรียก<br />และปั๊มหัวใจให้ย่า ( ความรู้พื้นฐาน อสม. ) <br />ย่าไม่ตื่น ย่าไม่กระดิกตัว ไม่อะไรเลย !!! <br />หลานย่าซึ่งเดินสวนกับอากุในตอนแรกรีบวิ่งเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น<br />เพราะยังเดินไม่ถึงรั้วประตูบ้าน รีบอุ้มย่าขึ้นรถอากุ<br />แล้วขับรถไปโรงพยาบาล เข้าไอซียู และปั๊มหัวใจ<br />ก็เท่านั้น ... ชีวิต นอกจากจะบัดซบ แล้ว ก็เท่านั้น ...<br />มีแต่หายใจ กับไม่หายใจ ที่เป็นนิรันดร์<br /><br />หากกุเขียนบล็อกในช่วงเวลาที่ยังรู้สึกกับสิ่งใดมากมายอยู่<br />ในวันนั้น ภาษา ที่กุเขียนคงไม่เป็นแบบนี้<br />มันคงจะคุ กรุ่น และเต็มไปด้วยคำสาปแช่ง เดือดดาล<br />ให้แก่ทุกอย่างที่แม่งเกิดขึ้นกับกุ รวมถึงบุคคลต่าง ๆ<br />ที่แม่งคงตายห่าไปเพราะคำแช่งของกุ ทั้งเป็น<br />และตัวกุด้วย ที่ต้องตายไปกับหัวใจที่อ่อนแอ <br />ซ้ำร้ายก็ยังถูกเผาด้วยความแค้นจนไม่เหลืออะไรอีกเลยก็เป็นได้<br />พ่อแม่กุเก็บความรู้สึกมากที่สุด โดยเฉพาะพ่อกุ<br />พ่อขับรถด้วยอาการเสียใจอย่างรุนแรง แต่ไม่ร้องไห้<br />ป้าและอาทั้ง 2 ยังไม่เอาย่าเข้าโลง เพราะอยากให้พ่อมาเห็นก่อน<br />แต่พ่อกลัวจะเป็นเหมือนปู่ ที่สมัยก่อน ปู่ตัวแข็งมาก<br />( แต่อา กับป้ากุบอกว่า ย่าตัวนิ่มมาก แล้วก็ตัวอุ่น ๆ ไม่แข็งเลย ) <br />ตอนที่เอาเข้าโลง จนต้องหักแขน หักกระดูกกันบ้าง<br />พ่อไม่อยากให้ย่าเป็นอย่างนั้น อากุได้แต่ร้องเพลงที่เคยร้อง<br />แล้วถ้าร้องทีไร ย่าจะร้องรับทุกที อาร้อง ๆๆๆ ร้องจนเสียงแห้ง<br />ย่ากุก็ไม่ฟื้นมาขานรับเพลงที่ร้องเลย นิ่งไปแล้ว<br />TT______TT<br /><br />พ่อบอกว่า เอาย่าเข้าโลงได้เลย ไม่ต้องรอ ไม่อยากต้องหักแขนหักขาท่าน<br />คนที่แพร่ เลยต้องหามย่าเข้าโลงเย็น ยังไม่ปิดฝาโลง<br />ย่าเหมือนคนนอนหลับ ปากยิ้มนิด ๆ ลูก ๆ ของย่า<br />เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดขาว ตามที่ย่าเคยสั่งเสียไว้<br />( บ้านกุสั่งเสียกันไว้ตลอด เรื่องความตายไม่เคยแคร์สื่อ<br />ไม่เคยคิดว่ามันคือลาง คือห่าอะไร ตายก็ตาย )<br />ย่ากุเข้าวัดบ่อย ไปนอนวัดบ่อย ทำสมาธิบ่อย<br />นุ่งขาวห่มขาวตลอด เลยอยากตายในชุดสีขาวของแก<br />มันมีความรู้สึกมากมายนัก ที่กุอยากเขียน<br />กุอยากเขียนไว้ทุกสิ่ง ทุกอย่าง มันคือที่ที่กุสามารถเก็บเรื่องราวไว้ได้<br />แต่กุก็ไม่รู้จะเขียนเหี้ยอะไร เขียนยังไง ผ่านมาปีกว่าแล้ว<br />ความรู้สึกนั้นยังอยู่ หลายครั้งที่กุต้องนอนร้องไห้<br />ที่กุต้องนั่งร้องไห้ ที่กุต้องร้องอยู่อย่างนั้น เป็นวรรคเป็นเวร<br />กุกับน้อง ๆ ลงจากรถที่หน้าปากซอย เดินเข้าบ้านมา<br />สวัสดีทุกคน ที่รู้จัก และไม่รู้จัก<br />น้องสาวแท้ ๆ ของกุ มันอยู่บางกอก ก็นั่นแหละ เกือบไม่มีรถมาเช่นกัน<br />มันทำทุกอย่าง แม้จะได้ยืน หรืออะไรมันก็ยอม<br />จนมันได้ขึ้นมาบนรถทัวร์ มันก็ร้องไห้มาตลอดทาง<br />มันบอกว่า คนอื่นอาจคิดว่ามันหนีพ่อแม่มา หรือ อกหัก หรือเหี้ยไรก็ช่าง<br />มันไม่ได้แคร์ ไม่ได้ใส่ใจ หรือสนใจใครอีกต่อไป<br />ในใจมีแต่เรื่องย่าเท่านั้น มันบอกว่า มันบอบช้ำเหลือเกิน<br />เพราะวันที่มันจะกลับบางกอก ย่าก็มาส่งมัน มันรู้สึกโหวงเหวงใจ<br />แต่ก็คงเป็นอาการเดิม ที่จะต้องจากบ้านมา<br />มันเลยบอกว่า ถึงวันนี้เลยได้เข้าใจ ว่าทำไมถึงรู้สึกโหวงเหวงขนาดนั้น<br />เพราะย่ามาส่งมันเป็นครั้งสุดท้ายนี่เอง<br />( น้องกุเพิ่งกลับจากแพร่ไปบางกอก แค่วันเดียว ย่าก็ตาย )<br />มันมาถึงแพร่ก่อนกุกับน้อง ๆ ทั้ง 2 คน<br />น้องชายกับน้องสาวเดินเข้าไปหาโลงศพย่า และร้องไห้<br />ส่วนกุ นั่งทำใจ ไม่กล้าเดินเข้าไป พอทำใจได้ กุเดินเข้าไป<br />มองหน้าย่า ในโลงเย็น กุร้องไห้เสียงดัง กรีดเสียงร้องเหมือนคนบ้า <br />ตอนยายกุตาย ก็แบบนี้ ได้มางานยายตอนวันเผา เพราะมีสอบ<br />และเมื่อย่าตาย กุไม่ได้อยู่ในวันที่ย่าตายจากกุไป กลับได้มา<br />ในอีกวัน กุน้อยใจ กุเสียใจ กุเสียความรู้สึก กุเจ็บปวดทั้งกายและใจ<br />กุซื้อพวงมาลัย หมายจะกราบเท้าย่าครั้งสุดท้าย ก็ไม่ได้กราบ<br />เพราะย่าอยู่ในโลง ได้แค่กราบหน้าโลงเท่านั้น<br />น้องสาวกุแม่งเสือกมารู้ว่าตัวเองสอบผ่าน จบปริญญาตรีแล้ว<br />ก็ตอนที่ย่าตายได้ 1 วัน พอดี ( อีกแล้ว !!! น้องกุประสบแต่สิ่งที่<br />เป็นอะไรที่ ผ่าน 1 วัน แล้วย่าตาย ตลอดเลยเว้ย )<br />คราวนี้มันร้องห่มร้องไห้น่าสงสารมาก มันบอกว่า<br />ผิดจากที่เคยหวังไว้ มันหวังว่าย่าจะได้ไปงานรับปริญญาของมัน<br />มันคิดว่า ตอนบอกว่าเรียนจบ ย่าจะดีใจกับมันสุด ๆ<br />ที่จริงผลสอบคงจะออกนานแล้ว แต่เพิ่งติดประกาศอย่างเป็นทางการก็คือวันนั้น<br />ที่ย่าตายเพียง 1 วัน เศร้าว่ะ ห่า<br />TT___________TT<br />มันบอกว่า ถ้าแม่งติดประกาศก่อนหน้านี้ ย่าคงได้รู้แล้วล่ะ<br />แต่ย่าก็ดูมั่นใจ ตอนที่เคยคุยกันกับมัน ย่าบอกว่า<br />" ย่ามั่นใจ๋ ว่าโบว์ต้องจบปีนี้ แน่ ๆ "<br />( น้องกุแม่งเรียนจบช้าค่ะ เสือกไปเรียน นิติฯ อี่ ดอก ! ยากเลยมึง )<br />น้องกุก็เลยคิดว่า ย่าคงรู้แล้ว เพราะมั่นใจซะเหลือเกิน ก่อนที่จะตาย<br />น้องกุบอกว่า มันเหมือนกับว่า ออกจากแพร่กลางคืน ไปถึงบางกอกเช้า<br />เอาข้าวของเก็บ พอตกเย็น ถึงหัวค่ำ รู้ว่าย่าตาย จากเราไปแล้ว<br />มันก็รีบกลับมาแพร่อีก แค่เอาของมาเก็บ แล้วก็มางานศพย่าน่ะเหรอ !!!<br />มันก็รู้สึกโกรธทุกสิ่งอย่าง ไม่แพ้กุเช่นกัน<br /><br />ในวันเผา กุซ้อมร้องทำนองเสนาะ ตอนแรกจะอ่านแค่กลอน<br />ที่ไม่ต้องใส่ทำนอง อะไร <br />แต่กุก็บอกอาว่า " แบบนี้ทำไมไม่อ่านเป็นทำนองไปเลย ? "<br />อาถามกุว่า " อ้าว กล้ามั้ยล่ะ ? บ้านเราก็ยังไม่เคยมีใครทำนะ<br />เค้ามีแต่คนอ่านกลอนธรรมดา ๆ ถ้ากล้าทำเลย ซ้อมเลย "<br />ก็ด้วยความที่กุก็หน้าด้าน เอ๊ย กล้าแสดงออกไง<br />กุก็ไม่ได้อาย กุเลยซ้อมอยู่หน้าโลงศพของย่า <br />เช้าวันนั้นกุไปไม่ทันที่เค้ายกศพย่าออกจากโลงเย็น พร้อมปิดฝาโลงไม้<br />เตรียมลากไปเผาที่ป่าช้า กุขอให้เค้าช่วยเปิดอีกที เพราะกุอยากเห็นย่า<br />อยากแต่งหน้าให้ย่า แม้ว่าอาจะแต่งให้แล้วก็ตาม แต่กุอยากเห็น<br />กุอยากแตะหน้าย่า กุอยากสัมผัสกับย่า ไม่มีใครอยู่กับกุเลย<br />กุทั้งกล้า และทั้งกลัว เพราะคำว่า เป็น กับ ตาย ก็ห่างกันเพียงนิดเท่านั้น<br />มันจึงมีบางอย่าง ที่ทำให้กุกลัว กุถามตัวเองตลอดว่า<br />อ้าวอี่ห่า จะกลัวทำไมวะมึง อี่บลิว ในเมื่อตอนนอนกับย่าตัวเป็น ๆ<br />มึงก็ทำมาแล้ว นี่ก็ย่าเช่นกัน แต่ในใจอีกใจ กุก็บอกตัวกุอีกว่า<br />เฮ้ย ก็ย่าตายแล้วอ้ะ ย่าตอนนี้ ไม่มีวิญญาณอีกแล้ว <br />เหมือนสังขารที่อยู่เฉย ๆ มีเน่า มีพัง ไปได้ และดูเหมือนว่า<br />ร่าง ๆ นี้ ไม่ใช่ย่ากุ ซะงั้นแหละ เอาเป็นว่า<br />กุทำกล้า ๆ กลัว ๆ ไปซักพัก พระก็เข้ามา แล้วมองดูย่ากุ<br />" เอ้อ ยายเอ๊ยย ยายไปสบายแล้วเนาะยายยย หลับแล้วยิ้มด้วยเนาะยายเนาะ "<br />ก็คือทุกคนเข้าใจว่าย่ากุไปสบาย แบบที่สบายจริง ๆ หลับตายไปเลย<br />เวลาแค่ไม่กี่นาที ที่อาเดินสวนกับหลานย่า อาจแค่เอนตัวหลับ<br />จิตก็ลอยล่องไปทันที กุคิดว่าเป็นแบบนั้นนะ<br />หลานย่ากุ ที่เป็นพระ ก็ฝันเห็นย่ากุไปนั่งยิ้มให้ ใส่ชุดขาวซะด้วย<br />ตอนนั้นพระรูปนี้ปิดมือถือ ใคร ๆ&nbsp; ก็ติดต่อไม่ได้<br />พอฝันเห็นย่าเท่านั้น ก็โทรมาถามที่บ้านว่า " ป้าเป็นอะไรรึเปล่า ? "<br />จึงได้รู้ว่า ย่ากุตาย ที่บ้านกุก็กังวลว่าหลานย่าที่เป็นพระนี้<br />ยังไม่รู้ว่าย่ากุตาย จะทำยังไงดี จู่ ๆ พระรูปนี้ ก็เดินลงจากรถทัวร์มาเลย<br />นี่คือสังหรณ์ คือวิญญาณ คือผี คืออะไร กุไม่รู้ <br />แต่มันเกิดขึ้นแล้ว ทำให้ได้รู้ว่า เรื่องแบบนี้ มันก็มีจริง <br />กุนึกเสียดาย ในวันเผาย่า ไม่ได้ถ่ายรูปกับหน้ารถแห่ศพเลย<br />ไม่มีรูปกุเลย เพราะกุมัวแต่ซ้อมอ่านทำนองเสนาะนั่นแหละ<br />แต่ย่าคงเข้าใจกุ กุรู้ว่าย่ารู้ มันมีบางอย่างที่กุรู้สึกได้<br />ว่าย่าชอบแบบนี้ ชอบให้กุกล้าแสดงออก ชอบให้ทุกคนรื่นเริง<br />ชอบให้เป็นในแบบที่ครอบครัวของกุกระทำให้ ปฏิบัติให้<br />ระหว่างทางที่เดินไปพร้อมรถแห่ศพของย่า ไปถึงป่าช้า<br />กุร้องไห้ไปตลอดทาง งานทางเหนือ จะมีตุง หรือธง<br />สำหรับงานศพ ปักอยู่บนรถพร้อมโลงศพ <br />ธงสะบัดมาปัดแก้ม ปัดหน้ากุตลอดเวลา อาจเพราะกุอยู่ในมุม<br />ที่ทำให้ธงปลิวมากระทบก็เป็นได้<br />แต่ใจกุ มโน ได้อย่างเดียวว่า ย่ามาปลอบไม่ให้กุร้องไห้<br />ย่ามาเช็ดน้ำตาให้กุ กุสบายใจที่จะคิดแบบนี้<br />ถ้าเป็นเหตุการณ์ที่บังเอิญ กุคงไม่มีความสุข <br />อย่างน้อย กุขอคิดแบบนี้ มันทำให้กุใจชื้นขึ้นบ้าง ไม่มากก็น้อย<br />สงสารพ่อเหลือเกิน พ่อเป็นผู้ชายที่ต้องข่มอารมณ์ ไม่ให้แสดงออกมาก<br />ทำไมพ่อกุไม่ร้องไห้วะ ? กุรู้สึกอึดอัดแทนพ่อกุมาก ไม่รู้จะทำยังไง<br />อยากให้ย่าไปเข้าฝันพ่อ บอกให้พ่อแสดงออกมา ไม่ต้องห่วง<br />ไม่ต้องกังวล ว่าจะกลายเป็นคนอ่อนแอ จะกลายเป็นคนไม่เข้าท่า<br />จะกลายเป็นที่พึ่งพาของคนในครอบครัวไม่ได้ <br />ธรรมชาติสร้างน้ำตาให้คนเราได้ระบายออก ถ้าไม่ระบาย<br />มันจะทำให้คนเราเป็นบ้า เป็นทุกข์กว่าที่เคยเป็น มันแย่ กุรู้ !!!<br />ก่อนเผาย่า กุขอขึ้นไปดู กุถามคนอื่น ๆ ว่า " ไหนมือย่า ๆๆ "<br />เพราะกุร้องไห้ไปด้วย เค้าก็จะเอากุออกไป กลัวกุแย่<br />แต่กุอยากจับมือย่า ซักนิดก็ยังดี กุหามือย่า<br />กุขอสัมผัส กุขอจับมือย่า เป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ <br />เสียดายอีกครั้ง ที่กุทำไมไม่บอกให้เค้าหาเท้าย่าให้กุที<br />กุจะได้กราบแทบเท้าย่ากุ เสียดายชิบหายค่ะ จริง ๆ <br />เจ็บปวดว่ะค่ะ นึกแล้วก็เจ็บปวด มันแย่จริง ๆ ที่เสียคนที่เรารัก<br />และรู้ว่า คน ๆ นั้นก็รักเรายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด อะไรก็บลิว อะไรก็บลิว<br />มันเป็นอย่านั้นจริง ๆ ว่ะ เฮ้อ ~<br />TT_________________TT<br /><br />หลังจากเหตุการณ์นี้ กุต้องกลับเชียงใหม่ มาสะสางทุกอย่าง<br />ไปหาหมอ ได้ยามาแดก แต่อาการไม่ดีขึ้น<br />หมดเวลาในการลาป่วย ที่หมอกำหนดให้พักในใบรับรองแพทย์<br />กลับไปทำงาน อีกครั้ง คราวนี้ กุปวดจนแย่ ยกแขนไม่ขึ้นจริง ๆ<br />กุต้องแอดมิท ที่โรงพยาบาล โทรเรียกน้องชายให้มารับด่วนมวาก !!!<br />หมอบอกกุว่า กุจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วัน ฮ่า ๆๆ ไม่ใช่ค่ะ<br />หมอบอกว่า ถ้ากุไม่หยุดทำงานนี้ กุจะเป็นอัมพาต <br />วันต่อมา กุทำงานไม่ไหว กุเลยฝากเพื่อนยื่นใบลาออกให้<br />ลาออกแบบกะทันหัน และแนบใบรับรองแพทย์ไปด้วย<br />และหลังจากนั้น จนถึงวันนี้ กุก็ต้องไปหาหมอตลอดเวลา<br />ฝังเข็มเอย กายภาพบำบัดด้วยการดึงคอเอย <br />รู้สึกว่า หมอให้กุไป X - ray ก็รู้ว่ากระดูกคอกุเคลื่อนนิดโหน่ยยย <br />คือก็นะ หลังจากงานศพย่า แล้วกุก็เสร่อไปหาหมอเนี่ยนะ<br />กุไปมาแล้วหลายที่ค่ะ 4 ที่ ได้มั้ง แล้วก็เสร่อไม่หายอะค่ะ<br />จนกุตัดสินใจปรึกษากับคุณหมอเรื่องฝังเข็มกระตุ้นไฟฟ้า ฯลฯ<br />กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แอร๊ยยยยยยยยยย ~<br />กุต้องทำนั่นนี่เยอะมวากกก กุสงสารพ่อแม่กุ๊วววววววววว<br />จ่ายเงินไปเป็นแสนแล้วมั้ง !!! อีกอย่าง คุณหมอก็เป็นแผนปัจจุบันนี่แหละ<br />แต่บินไปเรียนศาสตร์จีน โดยตรง มาด้วย โอ้ววว หมอกุเก่งหลายอย่างค่ะ<br />ก็นั่นแหละ ชีวิตในวันนี้ ผ่านอะไรมาแม่งเยอะแยะเลยว่ะ<br />แต่กุก็หายไปบ้างนะ อาการเจ็บปวดยังมีอยู่<br />ทว่า ... ไอ่ที่แม่งบวม ๆ คือพังผืดค่ะ ที่มันหน้าด้าน<br />มายึดกล้ามเนื้อกุอย่างเปิดเผย ก็นิ่มลง สลายลงไปบ้าง<br />ยาก็ไม่ต้องแดกมากเหมือนเมื่อก่อน แดกจนแม่งลิ้นกุขม<br />ฆ่ากุเลยดีกว่า อี่ห่าาาาาาาาาาาาาาาาา !!!<br /><br />กุเคยอธิษฐานบอกเจ้ากรรมนายเวรเยี่ยงนี้ด้วยค่ะ<br />" ถ้าไม่ให้ตาย ก็ขอให้หายบ้างเถอะ ! สงสารพ่อแม่ "<br />เชื่อมั้ยคะ แม่งกุหายจริง ๆ นะ ภาวะอาการปวดตอนนั้น<br />มันก็บอกไม่ถูก มันต้องรู้สึกเองว่ะ ของแบบนี้ แต่อย่างมงายมาก<br />บางทีมันอาจเป็นจิตใต้สำนึกสั่งตัวเองก็ได้ จะอะไรก็ช่างเถอะ<br />มันก็ทรง ๆ ทรุด ๆ มาตลอด จนกุก็เซ็งที่จะป่าวประกาศอะไรละ<br />ใครเข้าใจก็คือเข้าใจ ไม่เข้าใจก็ช่างมึง ! ไม่ใช่พ่อแม่กุ !!!<br />สิ่งที่ทำให้กุได้คิด ณ เวลานี้ก็คือ ถ้าย่าไม่ตายวันนั้น ยังไงซะย่าก็ต้องตายอยู่ดี<br />ในใจกุมโน นิดนึงว่า มันก็นะ ถ้ากุได้อยู่ด้วย ได้มีเวลาพูดคุยด้วย<br />ได้ลาจากกัน หรืออะไร มันจะเป็นยังไงวะ ? ช่างแม่งเหอะ<br />กุอาวรณ์ อาลัยถึงย่าเสมอ กุกรวดน้ำให้ดวงวิญญาณย่ากุ ปู่กุ และยายกุ ตลอด<br />ทำบุญให้ หลายอย่าง และแม้กระทั่งด้วยการบวชชีพราหมณ์ให้ย่า<br />ในวันเกิดกุที่ผ่านมา ปีที่แล้วด้วย<br />ใส่ชุดขาวของย่านั่นแหละ หวังว่า จะมีความสุขบังเกิดกับดวงวิญญาณย่า<br />และครอบครัวกุ ต่อแต่นี้ไป จะเป็นยังไงต่อก็ไม่รู้ แต่กุขอแค่ว่า<br />อย่าให้มีอะไรเบียดเบียนความรู้สึกครอบครัวกุอีกเลย<br />แค่กุคนเดียว กุก็ทำให้คนที่รักกุทุกข์มากมายละ <br />เป็นไปได้ กุขอไม่เกิดอีก กุรักใคร ไม่ว่าครอบครัว หรือคนรักกุก็ทุกข์<br />ใครรักกุ โดยเฉพาะครอบครัว<br />ที่รักไร้เงื่อนไข ปราศจากเหตุผล เค้าก็ทุกข์</div><div style="text-align: center;"><blockquote class="tr_bq" style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">กุเลือกอะไรได้บ้างวะ ? นอกจากความบัดซบของชีวิต</blockquote><blockquote class="tr_bq" style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">คำว่า " ชีวิตบัดซบ !!! " แม่งฟังแล้ว โคตรบัดซบ !!! ได้สาแก่ใจกุจริง ๆ </blockquote></div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">... น้องบลิวฮักย่าหนาเจ้า คนเฒ่าน้อย ... ยังนึกถึงตลอดเวลา<br />ไม่ว่าที่บ้านเราจะยะอะหยัง ทุกคนย่ะนึกว่ามีย่าอยู่เคียงข้างตลอดเวลาเจ้า จุ๊บ ๆ <br />น้องบลิวกึ้ดเติงหาย่าเจ้า นึกถึงต๋อนตี้นอนกอดย่า ต๋อนได้อ้อนย่า ต๋อนตี้ได้ฮ้องย่า</div><blockquote class="tr_bq" style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; " คนเฒ่าน้อย ๆๆๆๆๆ สลิดนัก ! " จะอี้นิ </blockquote><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><blockquote class="tr_bq" style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; กึ้ดเติงขนาด TT_________TT ...</blockquote><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">... น้องบลิวฮักย่าตี้สุดเจ้า ... กราบบบบบบบบบบ แทบเท้าย่า&nbsp;</div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">ถ้าเป๋นไปได้ ขอน้องบลิวกราบย่าเน้อเจ้า ...</div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า เวรตัน อ่านว่า เวน - ตัน แปลว่า กรรมตามสนอง</div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">แต่งประโยค บ่ดีไปว่าฮื่อเขานักเน้อ ตั๋วเฮายังบ่มีลูกมีเต้า เดียวมันย่ะ<span style="color: blue;">เวรตัน</span>ลูกเฮา<br />แปลอีกทีว่ะ อย่าไปว่าให้ใครเค้ามากนัก เรายังไม่มีลูกมีเต้า</div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">มันจะ<span style="color: blue;">เป็นเวร เป็นกรรมที่ตามสนอง</span>รุ่นลูกของเรา</div><div style="text-align: center;"><blockquote class="tr_bq" style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">บ๊าย...บาย</blockquote><blockquote class="tr_bq" style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น</blockquote></div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">ป.ล ไปเจอกุใน Facebook ก็ได้นะ ถ้าอยากเจอ แอดอีเมลกุมาละกันค่ะ<br />สำหรับคนที่อยากเจอ ไม่อยากเจอกุไม่ว่า กุจะไปว่าใครได้ กุด่าอย่างเดียว<br />อ้าว !!!&nbsp;</div><div style="color: magenta; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;">ล้อเล่นค่ะ แต่ก็นั่นแหละ กุด่าถ้าไม่พอใจ ด้วยเหตุผลของกุ ฮ่า ๆ<br />รักทุกคนที่รักกุค่ะ ยังไม่ลืมบล็อกนี้ และจิตวิญญาณของตัวกุเอง ยืนยัน !!!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-2954804178176476386?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-32769863340582501692010-09-20T01:05:00.006+07:002010-10-12T22:45:29.634+07:00<div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">กุลาออกจากงานตั้งแต่สิ้นเดือนมีนาคม ปีที่แล้ว </span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">ด้วยเหตุเพราะกุระริกระรี้อยากจะไปเมืองนอก <br />เป็นโครงการโอแปร์ </span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">( อ่านแบบฝรั่งเศสค่ะอีห่า ใครอย่าได้มีหน้ามาเถียงกุ ) <br />ถ้าไปอเมริกาต้องไปก่อนกุอายุ 27 ขวบ </span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">ณ ตอนนั้นกุอายุได้ 25 พฤษภาคม จะ 26 </span><br /><blockquote></blockquote></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">ฉิ</span><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">บหาย ! <br />กลัวจะไม่ทัน กุก็ไม่รู้ว่าจะต้องสมัครหรือเตรียมตัวยังไง </span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">จะมีใครเอากุไปเลี้ยงลูกเค้ามั้ย <br />ด้วยความที่ไม่มีเงินทอง ขนาดที่จะต้องไปเรียนต่อ </span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">และด้วยความที่กุก็โง่อยู่เป็นทุน <br />ไม่สามารถจะชิงทุน ชิงเปรตอะไรกับเค้าได้ </span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">ดังนั้น กุจึงต้องออกมาเตรียมเอกสาร และเก็บชั่วโมงเลี้ยงเด็ก <br />อันที่จริงตัวกุนี่จบครูมาอยู่แล้วนะ </span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">( ใครไม่เชื่อคะ ? ตบกับกุมั้ย ? )</span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่เค้าบอกว่าต้องการคนที่มีประสบการณ์แบบล่าสุดที่สุด <br />เอาวะ ! ในเมื่อต้องการแบบล่าสุดขนาดนั้น </div><div align="center">กุจึงจำเป็นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง <br />สิ่งนี้พี่ก็รัก สิ่งนั้นพี่ก็หลง เอ๊ะ ! มะใช่ <br /><blockquote></blockquote></div><div align="center">-"- <br /><blockquote></blockquote></div><div align="center">คือกุก็ต้องทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้มันดี <br />จะทำงานสองอย่างก็คงไม่ได้ งานประจำทำเวลาราชการ </div><div align="center">ถ้าจะต้องไปเก็บชั่วโมงเลี้ยงเด็ก <br />กุคงต้องไปเวลาราชการเช่นกัน </div><div align="center">ที่ไหนจะเปิดให้กุไปเลี้ยงตอนกลางคืนวะ ? <br />ถึงเปิดกุก็คงไม่ไป ทำงานหนักเกินไป กุก็อ่อนล้าได้ <br />อันตัวกุ มันถึกก็จริง แต่ความถึกก็ไม่ใช่จะบิ๊วด์ได้ตลอด </div><div align="center">มันจึงจำเป็นอย่างยิ่งยวดที่กุต้องพัก <br />ตอนแรกกุสมัครไว้กับเอเจนซี่แห่งนึง </div><div align="center">เลือกแล้วว่าใกล้หอพักกุที่สุด ขี่รถไปไม่ถึง 5 นาที</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />จ่ายเงินค่าสมัครแล้วเรียบร้อย ไปทำเอกสารแล้วบางส่วน <br />แล้วกุก็ไปขอฝึกเลี้ยงเด็กกับโรงเรียนที่แพร่ </div><div align="center">นั่งรถไปกับอากุ เพราะอากุก็คุยกับ ผ.อ ให้แล้ว <br />เด็กนักเรียนที่นี่น่ารักมาก กุก็ขอสอนอนุบาล </div><div align="center">อันที่จริงน้ำหน้าอย่างกุเนี่ยรักเด็กนะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แล้วกุก็ชอบบรรยากาศของโรงเรียนชนบทมวากกกกกก ค่ะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เด็ก ๆ ตื่นเต้น ลั้ลลากันมาก กุก็เกิดอาการเกร็ง ๆ เช่นกัน <br />แต่กุเปล่าตื่นเต้นค่ะ เพราะก็แหม ... นะ กุก็เคยเจออะไรแบบนี้บ่อย ๆ </div><div align="center"><br />... กุปวดขี้น่ะค่ะ @^_^@ ...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เช้ามา ถ้าอากุจอดรถ เด็กนักเรียนอนุบาลที่กุสอนแม่งก็รีบวิ่งมาแระ <br />ถ้าเห็นกุลงรถ</div><div align="center">ทั้ง ญ และ ช จะทำตัวเยี่ยงมีชาติกำเนิดเป็นนกหวีดกันเลยทีเดียว <br />" กรี๊ดดดดดด แอร๊ยยยยยย คุงคูววว บลิวมาแล้ว ๆๆๆๆๆ " <br />( เด็กพวกนี้พูดสำเนียงเดียวกับคนเชียงใหม่เลยเว้ยเฮ้ย </div><div align="center">มีอยู่หมู่บ้านเดียวนี่แหละที่พูดแบบนี้ )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />" คุงคูวววว เจ้า วันนี้น้องย่ะเฮียนร้องเพลงกับคุงคูวววว แหมหนาเจ้า ^^ " <br />( เอ่อ คือกุชอบหลอก เอ๊ย ชอบพาเด็กทำกิจกรรม </div><div align="center">ร้องเพลงเอย เล่นเกมเอย เล่านั่นนี่โน่นเอย ) <br />รู้สึกถึงความมีคุณค่าที่กุคู่ควรเลยกุ </div><div align="center">สวยด้วยอะไรด้วย รักเด็กด้วย วุ้ย ! แหล่ม ก๊ากกก <br />( อย่าคิดว่ากุจะอายค่ะ วินาทีนี้ กุผ่านความอายมาหลายขุมนักแล งิงิ )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ตอนเย็นก็ปลุกเด็กให้ไปล้างหน้า ทาแป้ง หวีผม แดกนม <br />แอบคิดว่า เอ ไอ่นมที่แดก ๆ กันทุกวันเนี่ย </div><div align="center">มันผสมสารเหี้ยไรไปเปล่าวะ </div><div align="center">ถ้าได้สิ่งที่มีคุณภาพจริง ๆ ก็ดีไป กุอนุโมทนา <br />แต่ถ้าแม่งเสือกผสม กุแม่งแช่งไปก่อนแระ </div><div align="center">ช่วยไม่ได้ถ้าทำไรเหี้ย ก็ได้สิ่งที่กุแช่งไปละกัน <br />ช่วงนั้น เป็นจังหวะที่เพื่อนกุคลอดลูกชายพอดี <br /><blockquote></blockquote></div><div align="center">กุจึงอาสาไปเลี้ยงลูกให้มัน ตั้งแต่แม่งคลอดได้ไม่กี่วัน <br />เพื่อนกุก็ถือว่าไว้ใจกุมากเลย </div><div align="center">คงเป็นเพราะกุเองก็เคยผ่านการเลี้ยงเด็กอ่อนแบบนี้มาก่อน <br />สมัยเมื่อยังมีชีวิต เอ๊ย ! สมัยที่กุยังเป็นเด็ก </div><div align="center">( ตอนเป็นเด็กกุน่ารักนะ เอ๋อ ๆ อะ อ่า เอ๋อนี่น่ารักปะวะ ? )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แล้วเพื่อนกุมีกิจการสอนฝรั่งทำอาหารไทย </div><div align="center">บางวันที่กุเลี้ยงลูกมัน กุก็จะมองฝรั่งไปด้วย <br />เป็นอะไรที่เจริญตา เจริญใจ กุจึงสดใสทั้งภายในและภายนอก </div><div align="center">โฮะ ๆๆๆๆๆ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุรีบส่งเอกสารยืนยันว่า</div><div align="center">กุได้มาเก็บชั่วโมงทำงานอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ <br />แต่อาจจะเร็วน้อยกว่าเรดาร์ความตอแหล</div><div align="center">ที่จะคอยส่งสัญญาณทุกครั้ง เมื่อจับถึงความเคลื่อนไหวของมนุษย์ผู้ชาย <br />ที่กุแม่งรีบฉิบหายเยี่ยงนี้ </div><div align="center">ก็เพราะทางเอเจนซี่บอกกุว่าถ้าส่งเร็วมันเป็นโปรโมชั่น <br />ที่จะได้ไม่ต้องเสียค่าเครื่องบินเอง </div><div align="center">กุเลยยอมเหนื่อย ยอมอดทน ยอมง่วงนอน <br />เพื่อที่จะส่งเอกสารได้ทัน ไปขอนั่นขอนี่เป็นหลักฐานจนกุเหนื่อย</div><div align="center">ใช้จ่ายเงินของบิดามารดาไปเยอะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว พี่เค้าบอกกุว่า <br />ให้กุสอบจิตวิทยาก่อน แต่ถ้าสอบไม่ผ่าน </div><div align="center">ทุกอย่างจะกลายเป็นโมฆะ <br />กุก็ไม่ได้คิดห่าอะไรมาก่อนเลยว่า</div><div align="center">ชีวิตนี้กุจะต้องมาตกการสอบจิตวิทยา <br />เอาน่ะ เคยเรียนมา ยังไงกุก็คงกล้อมแกล้มไปได้กระมัง </div><div align="center">กุกระหยิ่มในใจ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ตัวกุก็เครียด</div><div align="center">ที่วัน ๆ กุเหงา กุเศร้า กุไม่แน่ใจว่า <br />เรื่องจะผ่านมั้ย มันจะเป็นยังไง </div><div align="center">เค้าจะเลือกกุไปเป็นพี่เลี้ยงให้ลูกเค้ามั้ยนะ <br />บลา บลา บลา และ บลาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />หาทางออกเพื่อตัวเองไม่ได้ </div><div align="center">กุเลยต้องตระเวนตามสถานที่ดูดวงต่าง ๆ <br />ไม่ว่าจะเป็นร่างทรง ดูไพ่ ดูพระ ดูหมอ <br />( เอ่อ อันนี้หมอจริง ๆ ค่ะ เสือกป่วยค่ะ </div><div align="center">แล้วหมอก็เสือกหล่อด้วยค่ะ กุจึงต้องไม่พลาดกับการดูสิ่งนี้ )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แล้วดูเสร็จ กุก็ไม่ได้เชื่อห่าอะไรเค้าเล้ยยยยย </div><div align="center">คือกุไม่ได้ท้าทายหรืออะไรนะ <br />แต่กุรู้สึกว่า เฮ้ย อย่าเฟคดิ กุรู้นะ ทริคนี้อะ </div><div align="center">อย่าดิ แอร๊ยยยยย ! <br />ผ่านไปวันแล้ววันเล่า </div><div align="center">ด้วยการไม่ทำห่าอะไรให้เกิดประโยชน์กับชีวิตเลย <br />คนอื่นเห็นว่ายังมีชีวิตก็เพราะกุยังหายใจได้เท่านั้น <br />วันนึง เอเจนซี่โทรหากุ </div><div align="center">บอกว่าทางศูนย์ใหญ่ส่งข่าวมาบอกว่า </div><div align="center">กุสอบไม่ผ่านจิตวิทยา <br />หาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ! </div><div align="center">อ๊ะ เอ๊อะ อ๊ายยยยย แอร๊ยยยยย </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุลืมความเป็นมนุษย์อยู่ชั่วครู่ </div><div align="center">พี่เค้าพูดอะไรบ้างกุจำได้ไม่หมด <br />กุถามพี่เค้าว่า </div><div align="center">" พี่คะ บลิวผิดอะไร ? </div><div align="center">จิตวิทยาบลิวไม่ได้ตอบแบบเลว ๆ เลยซักนิด "</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />พี่เค้าจึงปลอบกุว่า </div><div align="center">" ก่อนหน้าจะส่งไปศูนย์ใหญ่ พี่ถามเค้าแล้วนะ </div><div align="center">แต่เค้ามีกฎว่าไม่บอกคะแนนหรือเหตุผล</div><div align="center">แต่อาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้นะน้องบลิว <br />เราอาจจะตอบแบบไม่ชัดเจน </div><div align="center">คือความเป็นฝรั่งเนี่ย ถ้ามากก็บอกว่ามาก </div><div align="center">น้อยก็คือน้อย อย่าตอบปานกลาง <br />เค้าจะหาว่าเราโลเลได้ </div><div align="center">แล้วอีกอย่าง ผลที่ออกมา ไม่ได้บอกว่า น้องชั่วหรอกมั้ง </div><div align="center">พี่คิดว่าอาจจะออกมาว่า</div><div align="center">น้องไม่เหมาะกับการเป็นพี่เลี้ยงเด็กมากกว่า "</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เฮ้ย ! กุงงค่ะ กุไม่เหมาะตรงไหนคะ ? </div><div align="center">ที่ผ่านมา กุมีปัญหากับการใช้ชีวิตของตัวกุเอง</div><div align="center">มากกว่ากับการอยู่กับเด็กอีกค่ะ <br />เมื่อวางสายจากพี่เค้าแล้ว สมองกุมึน กุนึกถึงหน้าพ่อแม่ </div><div align="center">นึกถึงน้ำหน้ากุเอง หน้าชาเหมือนถูกตีนใครซักคนถีบ <br />และที่แน่ ๆ กุช็อค กุช็อคอยู่อย่างเนิ่นนาน </div><div align="center">ถ้าเป็น mv เพลง คงมีสายลม และใบไม้ปลิวว่อนผ่านหน้ากุ <br />แต่ในชีวิตจริง สิ่งที่ผ่านหน้ากุ คือน้ำตา </div><div align="center">หากเป็นใบไม้ปลิวมาล่ะก็ </div><div align="center">มันคงปลิวเข้าหน้าจนกุแสบตากันไปข้างล่ะ <br />กว่ากุจะทำใจ แล้วโทรหาพ่อแม่เพื่อบอกข่าวร้ายนี้ได้ </div><div align="center">ก็ใช้เวลาหลายวันทีเดียว</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ยังไม่ทันได้เริ่มอะไร กุก็พลาดซะแล้ว แต่พ่อกับแม่กุกลับบอกว่า <br />มันมีเอเจนซี่ไหนอีกมั้ยในเชียงใหม่เนี่ย เอาเงินไปสมัครใหม่ไป <br />... พระเจ้าช่วย ... </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />นี่กระมัง ความรักของพ่อแม่ </div><div align="center">จริง ๆ ค่าใบสมัครเนี่ย 6,000 บาท ไปแล้วค่ะ อี ดอก <br />กุจึงเอาเอกสารที่เคยทำไว้แล้ว ไปสมัครกับที่อื่นต่อ </div><div align="center">กุคิดในใจว่า อืม เอาล่ะ เริ่มใหม่ก็ได้ <br />แต่ก็เสียเวลาตรงที่กุก็ต้องเตรียมเอกสารบางอย่างใหม่ด้วย </div><div align="center">เฮ้อ เอาวะ เคยทำแล้วนี่ <br />ทำใหม่มันก็คงมะได้เสียเวลาอะไรมากนักหรอกวะ <br />แต่ ณ ตอนนั้นก็ล่วงเลยเข้าไปเดือน กรกฎาคม ปลายเดือนด้วย </div><div align="center">โอ้วววว ซึ่งกุเหลือเวลาไม่มากแว้วววว</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />อย่างไรก็ดี </div><div align="center">... กุต้องสอบจิตวิทยาอีกครั้ง ! ... </div><div align="center">กรี๊ดดดดดดดดดดด กุฝังใจมาก หลอนสุด ๆ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่เอเจนซี่ใหม่ ปลอบใจกุว่า </div><div align="center">บริษัทเค้าไม่อิงเรื่องผลทางจิตวิทยาแล้วตัดสินคนหรอก <br />ว่าใครที่เหมาะสมกับการเลี้ยงเด็กได้ </div><div align="center">หรือใครไม่เหมาะสม </div><div align="center">มันก็แค่เป็นส่วนหนึ่งของเอกสารเท่านั้น <br />กุจึงแอบโล่งอก ไปอีกนิดว่าอย่างน้อยถ้าเอกสารครบ </div><div align="center">กุก็จะมีโอกาสได้มีโปรไฟล์ขึ้นหน้าเว็ปล่ะว้า <br />ณ ตอนนั้นกุทั้งเครียด ทั้งเหงา และเศร้าสร้อย </div><div align="center">( ที่จริงเป็นทุกวัน ไม่มีวันไหนกุไม่เป็นเลยสัด )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />สิวเม็ดเป้งก็ผุดขึ้นบนพื้นที่ว่างของใบหน้ากุ </div><div align="center">ส่งผลให้หน้าที่เคยเหี้ยอยู่แล้ว เฮี้ย เหี้ย กว่าเดิม <br />นอนก็นอนไม่หลับ กระวนกระวายเยี่ยงคนเทคยา <br />กุจึงตัดสินใจกลับแพร่ แต่ยังคงจ่ายค่าเช่าหอพักไว้ก่อน <br />เพราะกุอาจจะต้องมาทำเอกสารส่งเอเจนซี่อีกเรื่อย ๆ เผื่อมีปัญหา</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ช่วงเดือนสิงหาคม พี่เค้าก็โทรหากุว่า</div><div align="center">อีถึกอย่างกุน่าจะรับจ๊อบเลี้ยงเด็กได้ <br />( เห็นมะ มีคนเห็นศักยภาพกุด้วย</div><div align="center">T_T กุปลื้มใจที่สุดในสามโลกอะ )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />อยากให้หารายได้พิเศษ </div><div align="center">และจะเป็นการเพิ่มชั่วโมงการเลี้ยงเด็กให้สูงขึ้นได้ <br />จึงได้แนะนำให้กุไปทำงานกับครอบครัวที่น่ารักครอบครัวนึง <br />ที่เป็นคนไทยแต่ทำงานที่อเมริกา กลับมาบ้านพอดี</div><div align="center">น้องเป็นฝาแฝด ญ ช กรี๊ดดดดด <br />กุตื่นเต้นมากค่ะ </div><div align="center">( ตื่นเต้นจริง ๆ ละ ไม่ใช่ปวดขี้ ) </div><div align="center">คือกุกรี๊ดฝาแฝดอยู่แล้วด้วย <br />เคยแอบคิดเล่น ๆ ว่า อยากมีลูกเป็นแฝด ญ ช </div><div align="center">แค่คิดนะ ย้ำ แค่คิดเล่น ๆ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุรับจ๊อบอยู่เป็นเวลา เกือบ ๆ จะ 2 อาทิตย์</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />พอเดือนตุลาคม เพื่อนกุแม่งแต่งงาน </div><div align="center">กุก็ไปงานแต่งเพื่อนกุที่อยุธยา <br />เสร็จกิจธุระ ( จะสำนวนเป็นการเป็นงานไปไหนวะ ? ) <br />กุก็กลับไปพิดโลกก่อน มาตั้งหลักอยู่กับพ่อแม่</div><div align="center">เพื่อจะหาวันที่จะกลับเชียงใหม่ <br />กุเบื่อเชี่ย ๆ ค่ะ ทำไมกุจะต้องชีพจรลงตีนตลอดเวลาด้วย </div><div align="center">กุไม่ชอบนั่งรถไกล ๆ เลย <br />แต่ก็ไม่ได้กลับเชียงใหม่ เหตุเพราะชะตาชีวิตกุแม่งผกผัน </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุไปเป็นครูที่โรงเรียนของเพื่อนพ่อ </div><div align="center">เค้าต้องการคนจบแบบกุพอดี <br />พ่อกุบอกว่า " ไหน ๆ ก็ว่างงาน </div><div align="center">ระหว่างรอว่าจะได้ไปหรือไม่ได้ไปก็ทำงานมั้ยล่ะ ? " <br />คือที่จริง เงินเดือนกุแม่งน้อยมาก 5,080 บาท </div><div align="center">พ่อแม่สอนกุว่าอย่าคิดว่ามันเป็นเงินเท่าไหร่ <br />แต่ที่อยากให้ทำงานเพราะเห็นว่ากุอยู่บ้านแม่งก็เหงา </div><div align="center">เครียด แล้วเดี๋ยวดวงจิตแตกซ่าน <br />ส่งผลให้สภาวะลมปราณไม่คงที่ ฮอร์โมนขึ้น ๆ ลง ๆ และ ... </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />( เอ่อ คือ พ่อไม่ได้พูดหรอก </div><div align="center">ส่วนที่ดูจะเริ่มเหี้ย ๆ น่ะ กุคิดเอง )</div><div align="center">แฮร่ ~~~~~ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุเข้าไปสอนเด็กพิเศษ </div><div align="center">รับผิดชอบเด็ก ป. 4 หนึ่งคน </div><div align="center">เด็ก ป. 5 สองคน เด็ก ม. 1 สองคน <br />ตอนแรกกุเริ่มทำใจแล้วว่า </div><div align="center">ถ้าเลยเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2553 ไป </div><div align="center">แล้วกุยังไม่ได้ข่าวเรื่องไปเมืองนอก <br />กุจะตัดใจ แล้วเริ่มหางานใหม่ละ </div><div align="center">คิดได้ดังนั้น กุจึงลั้ลลากับการสอนเด็กมาก <br />เงินเดือนแต่ละเดือน ออกมาแล้วน่าใจหาย ที่สุด </div><div align="center">ได้รับมา กุก็เก็บไว้ซื้อขนมไปให้เด็กที่โรงเรียนกิน</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เลวว่ะ ! </div><blockquote></blockquote><div align="center">หาเงินได้น้อย ยังเสือกเอาไปซื้อขนมให้เด็กอีก <br />แต่ตอนนั้นคิดแค่ว่า </div><div align="center">เออ ก็อยากให้เด็กมันมีแรงจูงใจในการเรียนบ้าง <br />เรียนรู้อะไรบ้าง ก็ยังดีกว่าที่จะเวิ่นเว้อ ไปวัน ๆ </div><div align="center">อันนี้ความคิดกุนะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่ก็แอบนึกถึงพ่อแม่ไปด้วย </div><div align="center">บางทีกุก็ใช้เงินของพ่อแม่กับหลาย ๆ เรื่อง ไปแล้ว <br />พอกุมีเงินเล็กน้อย กุก็เอาไปซื้อของให้คนอื่นเนี่ย </div><div align="center">ตกลงว่ามันเลวหรือมันเลวน้อย หรืออะไรกันแน่ <br />เริ่มสับสนกับตัวเองบ้าง เป็นบางเวลา </div><div align="center">ประสาคนคิดมากที่ในอนาคตอันใกล้</div><div align="center">อาจจะได้เป็นคนไข้โรงพยาบาลบ้าที่ไหนซักแห่งก็เป็นได้ <br />( อย่าลืมไปเยี่ยมกุนะคะ พลีสสสส )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ช่วงนั้น กุก็พยายามหัดให้เด็กพิเศษของกุมั่นใจในตัวเอง <br />โดยการส่งรายชื่อของเด็ก เข้าประกวด </div><div align="center">คัดลายมือเอย คิดเลขเร็วเอย <br />คือเก่งไม่เก่งกุไม่ใส่ใจ กุถือว่าถ้าเด็กอยากที่จะทำอะไร</div><div align="center">กุจะส่งเสริมอย่างเต็มที่ <br />บางทีการแข่งขัน หรือประกวดห่าลากอะไรนี่</div><div align="center">ไม่จำเป็นต้องกระตุ้นให้ชนะ <br />กุว่ากุควรกระตุ้นเพื่อส่งเสริมด้านบุคลิกภาพและความมั่นใจ</div><div align="center">ในการทำสิ่งที่ดี มากกว่าว่ะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เด็กกุก็แม่งน่ารัก ถึงแม้จะดื้อ และมีสันดานที่น่าตบอยู่บ้าง </div><div align="center">แต่ไม่เป็นไร กุว่ากุควบคุมได้ <br />บางทีกุก็ไม่ได้พูดเพราะกับเด็ก </div><div align="center">แต่ก็จะบอกว่า เฮ้ย อย่าพูดวะกับครูเดะ ไอ่นี่ <br />แต่ออกจะเป็นทำนองการใช้น้ำเสียงปราม ๆ </div><div align="center">แล้วก็ค่อยพูดเพราะด้วย <br />ไม่รู้ว่ะมันเป็นวิธีที่กุใช้แล้วได้ผลด้วยอะ </div><div align="center">แล้วแต่สันดานใครสันดานมันละกันค่ะ <br />กุไม่ได้บอกว่าวิธีของกุถูกหรือผิด </div><div align="center">แต่กุใช้ แบบเนี้ยะ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />สมมติใครมีปัญหากุ</div><div align="center">อยากบอกเหลือเกินค่ะว่า <br />เสือก ! </div><div align="center">มึงก็เอาไปปรับใช้กับลูกศิษย์มึงสิ ^_^</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />วันที่กุพานักเรียนของกุไปแข่งขัน </div><div align="center">กุก็ได้รับโทรศัพท์จากเอเจนซี่จากบางกอก <br />บอกว่ากุได้ Match กับ Host family ที่อเมริกาแล้ว </div><div align="center">โอ้ววววววววว เย้ กรี๊ด ๆๆๆๆ <br />กุก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีวันนี้ </div><div align="center">กุจะได้ไปจริง ๆ เหรอเนี่ย ลั้ลลา ๆๆ <br />วันนั้นกุยิ้มแก้มแทบปริ </div><div align="center">ปากจะทะลุถึงรูหู เพราะความดีใจ <br />แล้วก็ขออนุญาต ผ.อ เพื่อที่จะลางานช่วงเดือนธันวาคม</div><div align="center">ไปขอวีซ่าที่เชียงใหม่ <br />ตอนแรกกุนอยด์แดกมาก เพราะได้ข่าวว่า </div><div align="center">การขอวีซ่าอเมริกาเนี่ย ขอยากสัด <br />เพื่อนกุขอที่เชียงใหม่ 2 รอบ ไม่ผ่าน </div><div align="center">ไปขอใหม่ที่บางกอก ถึงได้ไปโอแปร์ <br />แม่ง มันบินไปแระ เพราะสมัครคนละเอเจนซี่กัน </div><div align="center">T_T</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่กุไปขอวีซ่าก่อนที่จะได้ดูโนส อุดม </div><div align="center">เล่าเรื่องขอวีซ่าอเมริกาที่บางกอกนะ <br />กุขอคอนเฟิร์มว่าแม่งเรื่องมากจริง ๆ ค่ะ </div><div align="center">แต่กุไม่ได้โดนไล่กลับขนาดนั้น <br />เพราะทางเอเจนซี่ช่วยกุตรวจเอกสาร </div><div align="center">และรูปถ่ายก่อนหน้านั้นแล้ว <br />พอกุเข้าไปสัมภาษณ์ กุก็ตอบแบบชัดเจนบ้าง </div><div align="center">แอบตะกุกตะกักบ้าง <br />โห่ว อีห่า เห็นใจกุเถอะค่ะ กุแม่งประหม่านี่คะ </div><div align="center">ไม่ใช่จะพูดภาษาอังกฤษปร๋อซะหน่อย</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ไอ่ที่อยากไปเนี่ย กุไม่ได้จะไฮซงไฮโซ อะไรเลย </div><div align="center">อยากไป เพราะกุอยากเรียนรู้ <br />กุอยากมีประสบการณ์ใหม่ ๆ ให้ชีวิต </div><div align="center">และสิ่งที่สำคัญมากสำหรับกุคือ <br /><blockquote></blockquote><br /><span style="color: #33cc00;">กุคิดว่าสมัย ร. 5</span> </div><div align="center">เราเคยขาดคนที่มีทักษะทางภาษาต่างประเทศ <br />ขาดทักษะด้านความรู้แขนงต่าง ๆ </div><div align="center">จึงทำให้ต่างประเทศเอาเปรียบเราได้ <br />ดังนั้น กุซึ่งความรู้อะไรก็ไม่มี </div><div align="center">เงินของตัวเองก็หาไม่ได้ </div><div align="center">เช่นนั้นไซร้ สิ่งที่พ่อแม่ของกุจะจุนเจือได้ </div><div align="center">ก็คือการไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กนี่แหละ เป็นการลงทุนน้อยที่สุด</div><div align="center">แต่ก็ได้อะไรกลับมาให้ประเทศไทยบ้างล่ะน่า <br />ก็ยังดีที่กุเป็นคนรักเด็ก อยู่กับเด็กได้ </div><div align="center">แม้บางทีจะรู้สึกหงุดหงิดบ้าง <br />แต่เชื่อกุเถอะว่า กุรักเด็กจริง ๆ </div><div align="center">ถ้าเด็กพวกนั้นไม่ได้โดนผู้ปกครองชี้นำนะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เพราะนั่น กุจะเกลียด และรังเกียจผู้ปกครองพวกมันทันที ! <br />สร้างความสันดานชั่ว ๆ ให้เด็กเนี่ย กุไม่ชอบเลยจริง ๆ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />พี่ฝรั่งสุดหล่อ ถามนั่นนี่กุ บลา บลา บลา </div><div align="center">พอสุดท้ายก็หายไปซักพัก <br />กลับมาอีกที ก็พูดอะไรที่กุก็ฟังไม่รู้เรื่อง </div><div align="center">กุเลยทำหน้ายิ้มอย่างเดียว <br />พี่ฝรั่งสุดหล่อเงยหน้าขึ้นถามกุว่า เข้าใจมั้ย ? <br />( ถามเป็นภาษาอังกฤษค่ะ </div><div align="center">ซึ่งกุพอเข้าใจแม้กุจะภาษาเฮงซวยก็เหอะ <br />ก็แค่ Do you understand ? </div><div align="center">ไม่ต้องมีผัวฝรั่งกุก็ตอบได้ )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุเลยส่ายหน้า แต่ก็ยังยิ้มอยู่ </div><div align="center">ทำไงได้ สยามเมืองยิ้ม ดีไม่ดีกุยิ้มไว้ก่อน <br />กุยิ้มทั้งวันก็ยังได้ ถ้ามันทำให้วีซ่ากุผ่าน <br />เค้าก็พูดอีกทีว่า </div><div align="center">" เดี๋ยวคุณจะได้รับวีซ่าภายใน 3 วันนะครับ " <br />( ภาษาอังกฤษค่ะ แต่พูดช้าลง )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุแทบจะกรี๊ด อยากเข้าไปกระโดดกอดมาก 555 </div><div align="center">แต่ทำมะได้ <br />ไม่งั้นหน้ากุคงชนกระจกที่เค้ากั้นไว้ </div><div align="center">อนาถน่าดู </div><div align="center">&gt;_&lt;</div><br /><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แล้วกุก็กลับมาสอนเด็กอีกครั้ง <br />นักเรียนชั้นอื่นก็จะชอบมาคุยกับกุ </div><div align="center">บางคนก็เล่าในสิ่งที่ตนเองอึดอัดใจ <br />บางคนก็มาบ่นนั่นบ่นนี่ให้กุฟัง </div><div align="center">แล้วกุก็คุยในลักษณะที่ไม่เข้าข้างหรือไซโคห่าไร <br />แลกเปลี่ยนความคิดกัน อะไรประมาณนั้น <br />มีเด็กนักเรียน ญ ที่ชอบมาเล่านั่นนี่ให้กุฟังคนนึง </div><div align="center">ถามกุว่า <br />" ตกลงว่าวีซ่าครูผ่านมั้ยคะ ? " </div><div align="center">กุเลยบอกว่า " อืม ผ่านแย้ว </div><div align="center">@^_^@ เย่ "</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่เด็กแม่งทำหน้าตกใจ แล้วบอกว่า <br />" อ้าว นู๋ไปบนที่ศาลเจ้าพ่อ ( อะไรซักอย่างกุจำไม่ได้ ) </div><div align="center">ว่าถ้าวีซ่าครูผ่านนู๋จะวิ่งรอบสนาม 10 รอบ แง้ " <br />อ่าว อีหอย ก็แล้วเสร่อหวังดีอะไรกับครูล่ะค้าาาาา </div><div align="center">( อันนี้คิดในใจ ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่กุก็ขอบใจเด็กไป แล้วก็บอกว่า วุ้ย ไม่ต้องบนหรอก </div><div align="center">โหว มันต้องขนาดไปบนให้ครูเลยเหรอเนี่ย <br />กุซาบซึ้งนะ ที่จริงน่ะ <br />กุคิดว่า ถ้าได้บินช่วงมีนาคม </div><div align="center">มันก็ครบปีพอดีกับการบากบั่นของกุ <br />กุกะว่า เริ่มสอนเด็กพฤศจิกายน </div><div align="center">จะลาออกช่วงสิ้นเดือน มกราคม <br />เพราะเดือนกุมภาพันธ์ กุจะไปซื้อของเตรียมบิน ต้นเดือนมีนาคม <br />กุคิดว่า เอาน่า คงไม่มีอุปสรรคเหี้ย ๆ อะไรแล้วล่ะ </div><div align="center">นี่กระมัง คือผลที่กุทำสิ่งที่ดี <br />ขอบพระคุณมากนะคะ ที่ทำให้นู๋ผ่านพ้นมันมาได้ </div><div align="center">กุสำนึกในทุกสรรพสิ่งเงียบ ๆ คนเดียว</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ช่วงปีใหม่ </div><div align="center">กุยังลั้ลลาเป็นบ้าเป็นหลังที่แพร่อยู่เลย </div><div align="center">เพราะที่บ้านกุเค้าก็จัดงานปีใหม่กัน <br />กุชอบเพลง San francisco มาก </div><div align="center">กุเลยเปิดเพลงนี้ร้องอยางเมามันส์</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />จริง ๆ ที่ ที่กุจะไปมันเป็นอีกเมืองนึง </div><div align="center">แต่ Host บอกกุว่า ห่างจาก ซานฟรานฯ แค่ 1 ชั่วโมง <br />กุเลยเอามาร้องน่ะนะ </div><div align="center">แหะ ๆๆๆ เนียนได้อีก</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />หลังจากปีใหม่ไม่นาน </div><div align="center">คืนวันศุกร์กุนั่งเล่นเน็ทอย่างสบายใจ <br />เวลาประมาณ เที่ยงคืนกว่า เข้าสู่วันเสาร์แล้ว </div><div align="center">กุก็ไม่ได้มีลางสังหรณ์อะไร <br />แต่กุเห็นอีเมลแจ้งเตือนพอดี กุก็ไม่ได้คิดอะไร </div><div align="center">ยังเสือกลั้ลลาได้อยู่</div><div align="center"><br /><span style="color: #ff6600;">พอกุอ่านเท่านั้นแหละค่ะ </span></div><div align="center"><span style="color: #ff6600;">กุช็อค !!! อึ้งแดก !!! หัวใจเต้นแรง !!!</span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />มันมีอาการอะไรอีกมั้ยวะ </div><div align="center">ที่บ่งบอกถึงความช็อคแบบสุด ๆ ได้เนี่ย ? <br />กุอยากจะกรี๊ดให้สุดหลอดลม </div><div align="center">แต่มันเป็นช่วงเวลาที่พ่อแม่หลับแล้ว <br />อย่าว่าแต่พ่อแม่เลย ผู้คนส่วนใหญ่ก็รู้เวลาว่าควรต้องนอน <br />ยกเว้นกุเนี่ยแหละ ที่ยังเสือกเล่นเน็ทดึกดื่น </div><div align="center">แถมโดนแจ็คพ็อตซะสั่นไปหมด</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุหลับไม่ลงจริง ๆ </div><div align="center">เพราะในอีเมลมาจากเอเจนซี่เมืองนอก <br />บอกกุว่า เอกสารของกุไม่โปร่งใส </div><div align="center">กุไม่สามารถจะไปกะทริปของเค้าได้ <br />และตอนนี้เค้าได้แจ้งกับทาง Host ของกุเรียบร้อยแล้ว <br />กุก็เฮ้ย อะไรวะ อยากจะถามไปหลายสิ่งมาก </div><div align="center">กุจำได้ว่าทุกสิ่งอย่างกุตรวจหมดแล้ว <br />เกิดอะไรขึ้น ??? </div><div align="center">ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุเลยเข้าไปถามพี่ที่เก่งภาษาอังกฤษว่า</div><div align="center">จะถามแบบที่กุพิมพ์ไทยเนี่ยถามยังไงดี <br />กุไม่ไหวแล้ว หัวใจกุมันเต้นไม่เป็นจังหวะเลย </div><div align="center">ความเครียดกระจายเข้าสู่ทุกรูขุมขน <br />กุรอจนถึงเวลาทำการของเอเจนซี่ทางบางกอก </div><div align="center">กุก็โทรหาเค้า <br />เค้าบอกกุว่า </div><div align="center">ไม่เห็นมีการแจ้งบอกอะไรเลยว่ากุจะไม่ได้ไป <br />กุก็อ้าว อะไรวะ งงมาก เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย </div><div align="center">ตกลงชีวิตกุมันยังไงกัน <br />พี่เค้าเลยบอกว่า รอให้ถึงวันจันทร์ </div><div align="center">แล้วเค้าจะโทรถามทางนั้นให้กุ <br />เพราะเสาร์ อาทิตย์ ฝรั่งไม่ทำงาน </div><div align="center">กุก็เลยต้องแบกความเครียดเอาไว้คนเดียว <br />พ่อแม่กุ กุยังไม่บอกเลย กุเห็นหน้าเค้าแล้วกุสงสาร </div><div align="center">เพราะทุกอย่างมันเสร็จสิ้นหมดแล้ว <br />รายจ่ายที่อุตส่าห์ไปกู้มา</div><div align="center">เพื่อให้กุได้ไปเอาประสบการณ์มาใช้ให้เกิดประโยชน์กับชาติเนี่ย <br />มันสูงนะเว้ย คนธรรมดา ๆ แบบพวกกุเนี่ย </div><div align="center">โอกาสที่จะได้ทำอะไรแบบนี้มันน้อยนัก</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />... T_T ...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุรอถึงวันจันทร์ ก็ยังไม่มีวี่แววจะได้รับข่าวสารอะไร </div><div align="center">กุเลยโทรหาพี่เค้า <br />พี่เค้าก็เลยถามกุว่า จากการสันนิษฐานของพี่ </div><div align="center">ก็คือ <br />จำได้มั้ยว่าพี่เค้าเคยเตือนกุ</div><div align="center">เรื่องที่ให้โทรเช็คคนที่เซ็นเอกสารรับรองเรื่องเลี้ยงเด็กให้กุว่า <br />อาจจะมีการเช็คว่ากุไปทำจริงมั้ย </div><div align="center">แต่คือกุก็ว่ากุโทรบอกแล้วไง <br /><blockquote></blockquote><br /><span style="color: #6600cc;">กุคิดว่า แล้วกุจะกลัวเหี้ยไรวะ ในเมื่อกุไม่ได้ทำไรผิด </span></div><div align="center"><span style="color: #6600cc;">กุไปทำจริง มันก็ไม่จำเป็นต้องกลัว <br />หารู้ไม่ว่า ชะตาชีวิตกุมันจะเฮงซวย หัวควยขนาดนี้</span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />พี่เค้าเคยบอกกุว่า เอเจนซี่ทางนั้น </div><div align="center">จับได้ว่ามีเด็กไทยโกงเอกสาร </div><div align="center">คือไม่ได้เก็บชั่วโมงจริง <br />แต่เมคเอา แล้วเด็กคนนั้นก็ยอมรับว่าโกงจริง </div><div align="center">ก็นี่ไง ที่กุไม่กลัว เพราะกุไม่ได้ทำ <br />หรือมันจะเป็นชะตาชีวิตของกุด้วยก็ไม่รู้ <br />เพราะพี่เค้าบอกให้กุลองโทรไปถามทางโรงเรียน </div><div align="center">ถามผู้ปกครองเด็กที่เคยไป <br />ถามคนนั้นคนนี้ ที่เซ็นเอกสารให้กุว่า </div><div align="center">มีใครโทรหามั้ย จากต่างประเทศ <br />ซึ่งทุกคนก็บอกว่า มีโทรหาเข้าออฟฟิศ </div><div align="center">เข้าสำนักงาน เข้าที่บ้าน <br />แล้วที่โรงเรียนที่กุเคยไปสอนเด็กอนุบาล </div><div align="center">ผ.อ ไปประชุม <br />บ้านที่เคยไปเลี้ยงเด็ก </div><div align="center">ก็ลูกน้องในออฟฟิศของผู้ปกครองเด็กรับแทน <br />อีกบ้านนึงก็โทรเข้ามา แล้วพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง </div><div align="center">ทำให้คนที่รับไม่เข้าใจ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />คนไทยแม่งใช้มือถือไง </div><div align="center">แล้วฝรั่งเนี่ย จะไม่ค่อยโทรเข้ามือถือ</div><div align="center">เพราะถือเป็นเรื่องส่วนตัว <br />นี่แหละ สิ่งที่หลายคนก็ไม่รู้ </div><div align="center">แล้วกุอยากจะไปเรียนรู้วิถีของฝรั่ง </div><div align="center">เพื่อนำมาบอกกล่าว <br />นำมาสอน นำมาป้องกันไม่ให้คนที่ชั่ว ๆ </div><div align="center">เอาเปรียบประเทศชาติ บ้านเมือง และประชาชนคนไทย</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุอาจจะไม่ได้มีเงิน กุอาจจะไม่ได้รวย </div><div align="center">กุอาจจะไม่ได้ฉลาด </div><div align="center">แต่กุมีสำนึก <br />กุระลึกอยู่เสมอว่า </div><div align="center">แผ่นดินที่กุเหยียบ น้ำที่กุดื่ม ข้าวที่กุแดก </div><div align="center">มันคือของชาติกุทั้งนั้น</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />จริง ๆ กุก็ไม่อยากจะแบ่งแยกอะไร <br />เพราะยังไงเราก็เป็นส่วนประกอบเดียวกันหมดทั้งโลก <br />กุไม่เอาเปรียบใคร แต่ก็ไม่ชอบคนเอาเปรียบ เช่นกัน</div><div align="center"><blockquote></blockquote></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;"><span style="color: #cc33cc;">... ไม่มีใครยืนยันให้กุได้เลย ... <br />ไม่มีใครยื่นมือให้กุจับ ตอนที่กุกำลังโดนผลักให้ตกเหว <br />ไม่มีใครอยากต่อสู้เพื่ออนาคตของกุ </span></span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;"><span style="color: #cc33cc;">ไม่มีใครเห็นว่าเรื่องที่กุบากบั่นเป็นสิ่งมีค่า <br />ไม่มีใครถามไถ่ตัวกุ ว่าเกิดอะไรขึ้น <br />ไม่มีใครจะยืดอกออกโรงมาปกป้องกุ <br />เหมือนเช่นที่กุเคยสู้เพื่อความอยุติธรรมที่เกิดกับคนอื่น บ้างเลย <br />ไม่มีใครที่เห็นความไม่ถูกต้องที่เกิดกับ ญ ไทย คนนึง <br />ที่ไม่ได้มีเรี่ยวมีแรงไปทะเลาะกับพวกฝรั่งพวกนั้นได้ </span></span></div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;"><span style="color: #cc33cc;">ไม่มีใครอยากจะเข้าใจกุ <br />ทำไมไม่มีใครที่จะเคียงข้างกุ เวลาที่กุเกิดปัญหาได้เลย <br />ไม่มีใครเลย ไม่มีใครซักคน ไม่มีจริง ๆ T_T </span></span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ตอนที่กุทำดี กุไม่ได้หวังห่าอะไรหรอก <br />ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่า จะมีอานิสงส์อะไรมาให้ตัวกุเองเลย <br />ขอแค่สิ่งที่กุมอบให้ เป็นสิ่งที่เติมเต็มแก่คนอื่น กุคิดแค่นี้จริง ๆ <br />จะว่าเขียนลงในนี้ เพื่อให้คนอื่นอ่านแล้วคิดว่ากุดีเนี่ย <br />มันก็ไม่ใช่อยู่ดีไม่ได้จำเป็นอะไรกับชีวิตกุเล้ย <br /><br /></div><div align="center">อีกทั้ง ก็คงไม่มีใครเข้ามาอ่านข้อความยาว ๆ ขนาดนี้</div><div align="center">ทุกตัวอักษร ได้หรอก ใครจะให้ความสำคัญกับกุขนาดนั้น <br /><blockquote></blockquote><br />... นอกจาก ตัวกุเอง ...</div><div align="center">... ที่เข้ามาเขียน และเข้ามาอ่านของตัวกุ บ่อย ๆ ...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ภาพ Flash back ของอดีต ขึ้นมารบกวนในหัวกุ</div><div align="center">ทีละภาพ ทีละภาพ <br />กุไม่เคยเสียใจ ไม่เคยเสียดาย </div><div align="center">ในสิ่งที่ได้ทำให้คนอื่นเลยแม้แต่น้อย <br />เพียงแต่กุน้อยใจ กุร้องไห้ </div><div align="center">ให้แก่โชคชะตา ที่เหี้ยสัดม๋าของกุเองเท่านั้น</div><div align="center"><br />มันเจ็บปวดมาก ในตอนที่กุบอกพ่อแม่ </div><div align="center">กุอดทนมากที่จะต้องกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล <br />เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อแม่กุ </div><div align="center">เพราะกุรู้ว่า กุเสียใจ พ่อแม่กุเสียใจกว่ากุมาก <br /><blockquote></blockquote><br />และนี่คือเหตุผล</div><div align="center">ที่กุไม่อยากจะทำร้ายใคร </div><div align="center">เพราะนึกถึงเค้าว่าเค้าก็มีพ่อมีแม่เช่นกัน <br />( ถ้าคน ๆ นั้น ไม่หาเรื่องกุก่อนนะ </div><div align="center">กุจะพยายามอดทนก่อนจะหมดความอดทน )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />พ่อกุเคยพูดกับกุแบบเด็ดขาด</div><div align="center">ตอนที่กุกลับไปคบกับแฟนเก่าอีกครั้ง ว่า <br />" ถ้าคิดว่ากลับไปคบแล้ว ไม่ต้องมาร้องไห้ให้เห็นอีกนะ ! "</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ตอนแรกกุคิดว่าพ่อแม่งอะไรวะ ไม่รักกุเลย ไม่เข้าใจกุ <br />แต่หลังจากที่ขบคิด กุพอจะเข้าใจว่า </div><div align="center">ที่จริงเค้าเสียใจยิ่งกว่ากุอีกด้วยซ้ำ <br />ที่เห็นว่ากุร้องไห้ เสียใจ เรื่องความรัก </div><div align="center">เค้าไม่อยากเห็นกุเสียใจ <br />แต่ด้วยความที่พ่อกุเป็นผู้ชาย </div><div align="center">เค้าเลยพูดในลักษณะนั้น กุเข้าใจ </div><div align="center">T_T</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />และพ่อก็เคยพูดกับกุและน้องกุว่า <br />" พ่อจะไม่ยอมให้อะไรมาทำร้ายลูกของพ่อได้ </div><div align="center">พ่อจะปกป้องให้ถึงที่สุด <br />แต่ถ้ามันคือสิ่งที่ลูกได้ตัดสินใจเลือกเองแล้ว <br />พ่อก็คงไม่สามารถจะไปปกป้องลูกได้ "</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />มีอยู่วันนึง แม่กุต้องไปต่างจังหวัดกับทางโรงเรียน <br />กุอยู่กับพ่อสองคน ตอนกลางวัน </div><div align="center">ต่างคนต่างไปทำงาน กุก็ยังไปทำงานอยู่ <br />ที่จริงสภาพจิตใจกุเรียกร้องว่า <br />" ไม่ไหวแล้วววว กุไม่ไหวแล้ววว กุอยากอยู่เฉย ๆ "</div><div align="center"><br />เวลากุสอนเด็ก กุจะลั้ลลาตามประสากุมาก </div><div align="center">กุไม่ใช้อารมณ์มาพาลใส่เด็ก <br />เพราะเด็กไม่ผิด เด็กควรได้รับในสิ่งที่มันเหมาะสมมากกว่า <br />แต่พอกุกลับถึงบ้าน น้ำตามันทะลักล้นออกมาตลอดเวลา <br />แม่กุมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า พ่อกุพูดกับแม่ว่า <br />" สงสารลูกก็สงสาร แต่ไม่รู้จะช่วยมันยังไง "</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุรับรู้ว่าพ่อแม่กุเจ็บปวดมาก ซึ่งมันก็ทำให้กุยิ่งรู้สึกผิดไปอีก</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เพื่อนกุที่นับถือพระพิฆเณศ แล้วเคยแชร์กับกุมาก่อน <br />เพราะกุบอกมันว่า แม่กุก็บูชาพระพิฆเณศ มาเหมือนกัน </div><div align="center">แต่กุก็ไม่ได้อะไร <br />แค่ตอนที่ตระเวนดูดวงเนี่ย </div><div align="center">มีแต่คนทักว่ามีพระพิฆเณศตามกุ ไม่ก็กุมารทอง <br />ซึ่งสองสิ่งนี้ อยู่ที่หิ้งพระที่บ้านอยู่แล้ว </div><div align="center">แต่กุไม่ได้อะไรมากมาย เฉย ๆ <br />พอมีคนทักนี่แหละ กุถึงได้นึกขึ้นมาได้ </div><div align="center">กุเลยเล่าให้เพื่อนฟังแค่นั้น <br />เพื่อนกุบอกว่า </div><div align="center">" มึง กุรู้ กุมีความรู้สึกบางอย่างว่า </div><div align="center">พระพิฆเณศ ท่านหยอกมึงเล่น "</div><div align="center"><br />กุซึ่งไม่ได้คิดลบหลู่ หรืออะไร </div><div align="center">แต่ตอนนั้นกุทำใจกับอะไรไม่ได้เลย <br /><blockquote></blockquote><br />กุก็บอกเพื่อนไปว่า </div><div align="center">" อ่อเหรอ หยอกกุแรงนะ "</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />... กุสงสารพ่อแม่จริง ๆ ... </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />วันที่เซ็นสัญญาแล้วจ่ายเงินงวดสุดท้าย </div><div align="center">สองหมื่นกว่าบาทเนี่ย <br />เค้าขับรถจากพิดโลกขึ้นเชียงใหม่ </div><div align="center">เดินทางก็เหนื่อย เงินค่าน้ำมันอีก จิปาถะมาก <br />แต่ก็เพื่อกุ เพื่อลูก </div><div align="center">ที่มีความรู้ท่วมหัว แต่ไม่เคยเอาตัวรอดได้เลย </div><div align="center">อย่างกุ !</div><blockquote></blockquote><div align="center">แม้จะได้เงินงวดสุดท้ายคืนก็จริง </div><div align="center">แต่มันแลกกับความรู้สึกที่ประเมินค่าไม่ได้ <br />ไหนจะค่าอยู่ไปเพื่อหายใจทิ้งของกุที่ผ่านมาล่ะ </div><div align="center">ค่านั่นนี่ อีกล่ะ มันก็เยอะนะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เหมือนเอาเงินมาละลายแม่น้ำ ไม่ได้อะไรกลับมาเลย <br />ในที่สุด </div><div align="center">... กุก็ลาออกจากโรงเรียน ... </div><div align="center">ทั้งที่ตอนแรกจะออกเพราะจะไปเมืองนอก <br />แล้วก็สัญญากับเด็กไปแล้วว่า </div><div align="center">ถ้ากลับมาแล้วพูดภาษาอังกฤษได้ กุจะมาสอนเด็กอีกครั้ง <br />แต่พอกุไม่ได้ลาออกเพื่อจะไปเมืองนอก </div><div align="center">กุจึงรู้สึกผิดหวังอย่างแรง <br />แต่ทำไงได้ กุไม่มีอารมณ์จะสอน หรือจะทำอะไรแล้ว </div><div align="center">แม้แต่หายใจกุก็ยังเหนื่อย <br />กุเบื่อการใช้ชีวิตมาก กุเบื่อไปทุกอย่าง </div><div align="center">แดกอะไรก็ไม่เคยรับรส <br />มันก็คนละแบบกับอาการอกหัก </div><div align="center">ตอนอกหักกุไม่ได้ไม่อยากใช้ชีวิต <br />แค่แดกไม่ค่อยได้ นอนไม่ค่อยหลับ <br /><blockquote></blockquote></div><div align="center">แต่นี่ กุก็แดกได้ นอนหลับ <br />แอบภาวนาทุกคืนว่า อย่าตื่นแล้วได้รับรู้เลยว่า </div><div align="center">มันคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น <br />กุเศร้าแดกหลายเดือนทีเดียว </div><div align="center">เครียดจนปั่นป่วน ไมเกรนแดกหัวไปหลายรอบ <br />ท้ายที่สุด </div><div align="center">กุจึงตัดสินใจที่จะกลับมาทำงานเดิมที่เคยทำ</div><div align="center">เมื่อมิถุนายน <br />เพื่อนกุที่เคยทำงานด้วยกัน</div><div align="center">ก็เคยชวนหลายทีแล้ว <br />แต่ด้วยอะไรหลายสิ่งอย่าง ที่ทำให้กุยังไม่ตัดสินใจ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุยังทำใจไม่ได้อยู่เช่นเดิม </div><div align="center">และไม่รู้ว่า เมื่อไหร่ที่กุจะหาย <br />กุลั้ลลา ร่าเริง ยิ้มร่า หน้าเปื้อนยิ้ม <br />แต่ก็ไม่มีใครรู้หรอกว่า ลึก ๆ แล้ว </div><div align="center">กุเจ็บปวดอย่างที่สุด <br />กุไม่ได้อยากเก็บ หรือซ่อนความรู้สึกห่าเหวอะไร <br />เพียงแต่เมื่อกุอยู่ต่อหน้าคนอื่น </div><div align="center">กุก็ไม่ได้เอาอารมณ์ของกุพาลเท่านั้นเอง <br />ไม่งั้นก็ชวนกันดราม่าฉิบหาย </div><div align="center">แล้วใครมันจะอยากคบค้าสมาคม <br />แต่นี้ก็แทบจะมะมีใครคบแระ <br /><blockquote></blockquote></div><div align="center">- -"</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ก็ไม่ใช่ว่าทุกวันนี้กุจะไม่มีอะไรกดดัน มันมีเยอะมาก <br />บางครั้งกุเครียด กุก็ร้องไห้ </div><div align="center">แล้วก็สวดมนต์ นอนหลับ <br />เช้ามา กุก็ตื่นไปทำงาน </div><div align="center">ตกเย็น กลับหอ ดูช่องเคเบิล <br />เพราะมันมีเรื่องที่กุชอบ </div><div align="center">กุพยายามหาสิ่งที่เป็นความสุขเล็ก ๆ <br />เพื่อใช้ปรับอารมณ์ปั่นป่วน</div><div align="center">อันเกิดจากคนจัญไรบางคนทำกับกุ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />... อันที่จริง เรื่องแม่งยาวกว่านี้อีก ...</div><blockquote></blockquote><div align="center">แต่ไม่อยากเขียน ไม่อยากนึกอีกแล้ว </div><div align="center">อีกอย่างตอนลาออกจากโรงเรียน</div><div align="center">มันช่วงเริ่มเดือนกุมภาพันธ์พอดี</div><div align="center">กุก็ได้ไปสมัครกับเอเจนซี่ที่พิดโลกอีกทีด้วย</div><div align="center">ตกลงว่า กุผ่านมาทั้งหมด 3 เอเจนซี่</div><div align="center">กุรู้ว่า เวลาของกุไม่มากนัก เพราะก็อย่างว่า</div><div align="center">พฤษภาคม แล้ว กุก็หมดสิทธิ์ </div><div align="center">ถ้าอายุ 27 มันก็ไปกับโครงการนี้ไม่ได้แล้ว </div><div align="center">เฉพาะอเมริกา และบางประเทศที่กำหนดไว้</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ลูกหลานของกุเอ๋ย </div><div align="center">เก็บไว้อ่านเล่นฆ่าเวลาพวกมึงเหอะนะจ๊ะ <br />กุก็ไม่รู้ว่า ชีวิตกุจะตายห่าก่อนจะได้มีลูกมีหลานรึเปล่า <br />( ถ้ากุไม่ได้มีลูกหลานของตัวเอง ก็เอาญาติ ๆ นี่แหละวะ )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุอยากให้บล็อกกุเป็นประวัติศาสตร์ </div><div align="center">แล้วก็มอบบล็อกเป็นมรดกประจำตระกูล <br />ให้ลูกหลานเล่าสู่กันฟัง </div><div align="center">แม้ในตอนนั้น มันอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องบ้าบอก็ตาม <br />แต่กุก็มั่นใจอยู่บ้างว่า </div><div align="center">สายเลือดแม้จะเจือจางไปแล้ว มันต้องมีบ้างน่า <br />ที่จะมีใครเข้าใจกุ แม้จะซักกระผีกเดียวก็เหอะ !</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />... สำหรับคนที่ได้เสือกเข้ามารับรู้ </div><div align="center">รับทราบเรื่องของกุ ในครั้งนี้ ...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุก็อยากบอกว่า </div><div align="center">... ไม่ต้องปลอบใจกุนะคะ กุปลอบใจตัวเองมาแล้ว ...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />และก็ไม่ได้ช่วยห่าอะไรเลย <br /><blockquote></blockquote></div><div align="center">... แค่กุคิดว่า มีหน้าที่อะไรก็ทำไป <br />อย่าเหยียบใครเพื่อให้เราได้ดีเพียงคนเดียว ...</div><div align="center"><br />เอาเป็นว่า </div><div align="center">... ขอบใจที่เข้ามาอ่าน ตั้งแต่ต้น จนจบค่ะ ...</div><div align="center"><br />ส่วนใครก็ตามที่ไม่ได้อ่านตั้งแต่ต้น จนจบ </div><div align="center">ไม่ต้องเสือกเม้นท์ค่ะ <br />ไม่ได้ช่วยอะไรกุหรอก แค่คนเม้นท์ </div><div align="center">หรือจำนวนคนที่เข้ามาอ่าน <br />ถ้าอ่านตั้งแต่ต้น จนจบกระบวนความ </div><div align="center">เกิดความรู้สึกอะไรบางอย่าง มีมุมมองที่ต่างจากเดิม <br />หรือเข้าใจความเป็นกุบ้าง </div><div align="center">... แค่นี้ พอแล้วค่ะ กุไม่ได้ต้องการเหี้ยไรไปมากกว่านี้ค่ะ ...</div><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><div align="center"><br />... ขอขอบใจทุกท่านที่มีส่วนร่วมในความพินาศย่อยยับ <br />แม้แต่ฝุ่นธุลีก็ยังไม่เหลือ ของชีวิตกุ ครั้งนี้ ...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุไม่พูดถึง หรือเขียนไว้จนละเอียดยิบย่อย ไม่ได้หมายความว่า <br />กุไม่ได้ใส่ใจ หรือเสียใจอีกต่อไป <br />กุฝังใจ </div><div align="center">... กุเจ็บปวด ... </div><div align="center">และกุหมดอนาคตที่วาดฝันไว้ จนต้องเริ่มนับ 1 ใหม่ทั้งหมด </div><blockquote></blockquote><div align="center">ครอบครัวกุเคยบอกว่า <br />" ล้มแล้ว มันต้องพยุงตัวเองให้นั่งได้ก่อน แล้วค่อยลุกขึ้นยืน "<br /><blockquote></blockquote><br />... พวกมึงไม่ใช่กุ ไม่ใช่พ่อแม่กุ ไม่ใช่คนในครอบครัวกุ <br />พวกมึงคงไม่เข้าใจ ! และอาจไม่รู้สึกอะไร ! ...</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ที่จริง กุก็อยากเขียนรายละเอียดเวลาไปเลี้ยงเด็ก <br />สอนเด็ก ไปเล่นกับเด็ก หรือความสนุกสนานของเด็ก ๆ <br />แต่กุคงไม่เขียนรวม ณ ตอนนี้จะดีกว่า <br />เรื่องเหี้ย ไม่ควรคู่กับความน่ารัก สดใส และไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ของเด็ก ๆ กุค่ะ</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br /><span style="color: #cc33cc;">... อนิจจา ... </span><br /><blockquote></blockquote></div><div align="center"><span style="color: #cc33cc;">... ชีวิตของกุมักจะตกอยู่กับเรื่องที่นอกเหนือการควบคุมตลอดเวลา ...</span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า เหี้ยเบ๊อะเหี้ยเบ๋อ </div><div align="center">อ่านว่า เหี้ย - เบ๊อะ - เหี้ย - เบ๋อ <br />แปลว่า กระจัดกระจายอย่างแรง <br /><blockquote></blockquote><br />แต่งประโยค อยู่หอกะเพี้ยวครัวพ่องเน้อ </div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;">บ่ใจ้ปล่อยฮื่อมัน<span style="color: #3333ff;">เหี้ยเบ๊อะเหี้ยเบ๋อ</span>บ่เป๋นตี้เป็นตาง </span><br /><blockquote></blockquote><br />แปลอีกทีว่ะ อยู่หอก็เก็บข้าวของบ้างนะ ไม่ใช่ปล่อยให้มันระเนระนาด </div><div align="center"><span style="color: #ff99ff; font-family: arial;"><span style="color: #3333ff;">กระจัดกระจาย</span> ไม่เป็นที่เป็นทาง</span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />บ๊าย...บาย <br />นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น <br /><blockquote></blockquote></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-3276986334058250169?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-4143364615910018072010-04-08T00:59:00.004+07:002010-04-08T23:41:22.703+07:00<div style="text-align: center; font-family: arial; color: rgb(255, 153, 255);">เมื่อ ปี สองปี ที่แล้ว กุทำงานที่เชียงใหม่<br />ในช่วงกลาง ๆ ของชีวิตที่เริ่มต้นทำงาน<br />กุไปเจอน้องคนนึงระหว่างที่กุทำงาน น้องคนนี้ทำงานกับ N.G.O<blockquote></blockquote><br />( ไม่ได้แปลเป็นไทยว่าโง่นะ งิงิ )<blockquote></blockquote><br />กุเห็นน้องเค้าเล่าว่ามีคนไทใหญ่กับคนพม่ามาเรียนภาษาไทยด้วย<br />กุก็เอ๊ะ ! น่าสนใจแฮะ กุบอกน้องว่า<br />ถ้ากุไปเป็นอาสาสมัครเป็นครูสอนภาษาไทยจะได้มั้ย<br />น้องแม่งก็บอกกับกุว่า ... ได้ แต่ไม่มีเงินให้<br />อะฮ้า ... ไม่เป็นไรค่ะคุณน้อง กุไปได้<br />กุคิดว่า เอาล่ะ ... กุเริ่มมองเห็นแล้วว่า<blockquote></blockquote><br />ณ ตอนนี้ ชีวิตกุต้องการอะไร<blockquote></blockquote><br />มันรู้สึกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก การทำงานของกุมันช่างมีอะไรต่อมิอะไร<br />มาทำให้ปวดกบาลอยู่ไม่น้อย เครียดทางใจ<br />ห่าเหวอะไรมากมายกว่าเรื่องงาน<br />ดังนั้น สิ่งนี้คงเปิดโลกใหม่ทางใจให้กับกุไม่มากก็น้อย แน่ ๆ<br />อันตัวกุ ก็มิได้มีความรู้เหี้ยอะไรเลย แต่อาศัยว่าเป็นภาษาไทยพื้นฐาน<br />และเคยฝึกสอนวิชาภาษาไทยอยู่นิดหน่อย สมัยเรียนป.ตรี<br />เอาล่ะ ... ไม่มีคนรู้หรอกว่า กุเป็นใคร จบอะไรมา<br />ขอแค่มาสอนให้ตรงกับที่เค้าอยากเรียน<br />... นั่นก็เพียงพอแล้ว ...<br />พอกุได้ไปคุยกับครูใหญ่ ( ซึ่งเป็นคนไทใหญ่ )<br />กุก็พอจะรู้คร่าว ๆ ว่าต้องสอนอะไรบ้าง<br />กุจึงต้องเตรียมตัวก่อนสอนว่า ภาษาไทยขั้นพื้นฐานสำหรับชาวต่างชาติ<br />ต่างภาษา ต้องเริ่มที่ตรงไหน<br />บางคนยังพูดภาษาไทยไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ<blockquote></blockquote><br />ตายห่าล่ะ ... แล้วเค้าเรียนกันถึงไหน อะไรยังไงแล้ววะเนี่ย !<br />กุร้อนรนมาก งานที่ทำในชีวิตประจำวัน ก็ทำ<br />และกุก็ไปเป็นครูต่อในตอนเย็นของทุกวัน<br />งานประจำกุเลิก 4 โมงครึ่ง งานที่จะไปสอนเริ่มตั้งแต่เวลา 6 โมงเย็น ถึง 2 ทุ่ม<br />อาาาาา ... กุจะลองดูซิว่า งานที่แตกต่างกัน จะเติมเต็มสิ่งที่กุขาดไปได้มั้ย<br />นักเรียนที่มาเรียนกับกุ บางคนอายุมากกว่ากุหลายช่วงปีเลยทีเดียว<br />บางคนก็เด็กวัยรุ่นธรรมดา ๆ อายุสิบกว่า ๆ เท่านั้น<blockquote></blockquote><br />คนเหล่านี้คิดว่าเข้าเมืองไทยมาเพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเองให้อยู่รอด<br />มันก็คงจะเหมือนกับคนต่างจังหวัดที่ดิ้นรนไปทำงานในบางกอก<br />เลี้ยงตัวเองบ้าง ส่งกลับบ้านบ้าง ใจเขาใจเรา ก็คงเป็นเช่นเดียวกัน<br />ถ้าหากว่าไม่มีประเทศไทย แต่เป็นบ้านเมืองอื่นเค้าคงไม่ได้เข้ามาสบายแบบนี้<br />กุว่าคนไทยจะไปต่างประเทศ หากไม่มีเงินเพียงพอ ก็ลำบากจะตายห่า<br />กุสงสารบางคนมาก ซึ่งกุมารู้ทีหลังว่า เพราะอะไรทำไมถึงตามเพื่อนไม่ทัน<br />คนอื่นเขียนได้แล้ว แต่คนนี้ทำไมยังทำไม่ได้<br />สุดท้ายก็คือ เค้าเพิ่งเข้ามาสมัครเรียน ก็โดนส่งมาที่ห้องกุ<br />แค่ลากเส้นอักษรไทยยังทำไม่เป็นเลย กุสอนให้เรียนไปถึงอ่านแล้ว<blockquote></blockquote><br />... อีเหี้ย ! ... บัดซบว่ะ กุนี่แม่งเหี้ยจริง ๆ เพราะกุไม่เคยนึกเลยว่า<br />จะมีความจับฉ่ายในห้องเรียนของกุขนาดนี้<br />กุเลยต้องขอโทษขอโพยนักเรียนของกุโดยพลัน<br />มันคงเป็นที่ระบบด้วยที่ใครสมัครก็ให้เข้ามาเรียนได้เลย ไม่ได้จัดให้สมัครเป็นเวลา<br />เหมือนที่เราคุ้นเคยกัน จะไปว่าแม่งก็ไม่ถูกเหมือนกันว่ะสัด<br />เพราะนายจ้างคนไทยเค้าบอกให้มาเรียนนี่หว่า<br />แรงงานของคนเหล่านี้ถูกกว่าการจะจ้างแรงงานไทยซะเอง<blockquote></blockquote><br />กุเริ่มรู้สึกเติมเต็ม ยิ่งนานวันที่สอน และยิ่งทำงานประจำ<br />กุมีความรู้สึกว่ากุเหนื่อยเหลือเกิน แต่กุก็ไม่ทำให้งานประจำกุเสีย<br />กุเหนื่อยที่ทำงาน แต่กุไม่เหนื่อยเมื่อได้รับผลตอบแทนทางจิตใจ<br />กุปลื้มใจ ชื่นใจ สุขใจ อย่างบอกไม่ถูก<br />กุก็เลยนำเรื่องราวเหล่านี้ไปแชร์ให้คนที่ทำงานที่เดียวกับกุฟัง<br />มีพี่ที่ทำงานบอกกับกุ ณ ตอนนั้นว่า<br />" อาชีพ อาชีพ เดียวที่เราทำ มันตอบทุกอย่างในชีวิตของเราไม่ได้หรอก "<blockquote></blockquote><br />โอ้วววว ฮานาก้า !!!<blockquote></blockquote><br />มันจริงเลยค่ะคุ๊ณณณณ <blockquote></blockquote><br />กุก็เก็บมาเป็นประเด็นในชีวิตกุให้ได้ฉุกคิดเช่นกัน<br />การสอนของกุก็ดำเนินมาเรื่อย ๆ ในแต่ละวัน<br />บางทีกุก็เรียนรู้ภาษาไทใหญ่กับพม่าบ้าง บางทีกุก็สอนการพูดภาษาไทยบ้าง<blockquote></blockquote><br />( ปกติ เรียนเรื่องหลักภาษาเยอะกว่า<br />เพื่อให้สะกดและพูดตามสำเนียงเราเป็น )<blockquote></blockquote><br />มีอยู่วันนึง นักเรียนชายวัยรุ่นของกุ ชื่อน้องห่านฟ้า<blockquote></blockquote><br />( กุชอบแซวว่า โฆษณาของเมืองไทยมีคำพูดว่า<br />ห่านดินกินหญ้า ห่านฟ้ากินยุงด้วยนะ )<blockquote></blockquote><br />แต่แม่ง มันไม่ขำ คงเป็นเพราะแม่งไม่เข้าใจ และไม่รู้ว่าคือเหี้ยอะไรวะ 55<br />ช่างมัน !<br />น้องห่านฟ้าคนนี้มันก็เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า<br />ที่มันเอามาเรียนกับกุทุกวัน<br />ซักพักก็หยิบซาลาเปาลูกนึงมาให้กุ<br />กุก็นึกว่าน้องเค้าจะเอาให้กุดูเฉย ๆ ว่า<br />เนี่ยซื้อซาลาเปามานะ คงเก็บไว้แดกอะไรงี้<br />กุก็หยิบมาดู แล้วก็บอกว่า<br />" เอ้าเก็บไป ซื้อมากินเหรอ รีบกินนะ เดี๋ยวจะเย็นหมด "<br />น้องมันก็บอกว่า " ซื้อมาให้ครูนั่นแหละครับ "<br />กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด<br />แล้วกุก็หน้าเหวอ " ฮ้า ซื้อให้ครูเหรอ เฮ้ยไม่เป็นไร ห่านฟ้าเก็บไว้กินเหอะจ้ะ "<br />ห่านฟ้าก็บอกกับกุว่า " ครูครับ ผมตั้งใจซื้อมาให้ครูครับ "<br />พอห่านฟ้าพูดจบ เด็กนักเรียนกุ ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ก็จ้องมาที่หน้ากุ<br />เหมือนกะในหนังมาก ประมาณว่า รับไปเหอะ เค้าซื้อมาให้จริง ๆ<br />โอ้ว เหมือนในหนังจริง ๆ นะโว้ยยยย กุนี่แม่งเหมือนนางเอกมากอะ<br />ที่ทุกคนเอาใจช่วยด้วยสายตาวิงวอน<br />และท่าทางที่แบบว่า รับไปสิมึงรีบรับไปสิ<br />กุก็แบบว่า " ขอบใจนะห่านฟ้า เดี๋ยวครูเอากลับไปกินที่บ้าน "<br />แล้วกุก็ยิ้มหวาน ๆ<br />( เอ่อ ... คิดว่าหวานนะ เพราะตากุหยีเชียว )<br />เมื่อกลับถึงบ้าน กุก็เกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีซาลาเปาอยู่หนึ่งลูก<br />ในกระเป๋าสะพาย<br />กุหยิบออกมาดู แล้วคิดว่า เอาวะ วันนี้ฝนตก<br />แดกซาลาเปานี่แหละสัด !<br />ตอนบิออกมากุเห็นว่าเป็นซาลาเปาไส้หน่อไม้ แอบมีหมูนิดหน่อย<blockquote></blockquote><br />เชี่ยแม่งงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!!<blockquote></blockquote><br />แอร๊ยยยย กุไม่คิดเลยว่าซาลาเปาแบบนี้จะยังมีชีวิตอยู่<br />มันเป็นรูปลักษณ์ของซาลาเปาสมัยกุตัวเท่าจิ๋มมด<br />สมัยที่กุยังวิ่งไปขอตังค์ป้ากับย่าซื้อกิน แล้วก็ยังจำรสชาติของมันได้ดี<blockquote></blockquote><br />( แบบว่าไม่มีตังค์ จะได้กินซาลาเปาแต่ละทีนี่วิเศษชิบหายละ<br />แทบจะบินได้เลยกุ )<blockquote></blockquote><br />กุนั่งนึกถึงหน้าห่านฟ้ากับนักเรียนของกุทุกคน นึกถึงความตั้งใจของเค้า<br />ที่เอาซาลาเปามาให้กุแดก มาเป็นของขวัญให้กุ<br />แล้วแม่งอะไร ตอนนี้เรามีเซเว่น ซาลาเปาไส้หมูแดง<br />ลูกเหี้ยไรตั้งแพ้งแพง<br />( เสือกรู้อีก เพราะซื้อแดกตอนไปสอนเด็กประจำเยย แฮ่ ๆ )<br />ก็ซื้อหามาแดกกันได้ รถที่ขายซาลาเปาก็เช่นเดียวกัน<br />เดี๋ยวนี้มีแต่หมูสับอร่อย ๆ หอมหวานได้อีก<br />แล้วเด็กพวกนี้ซื้อมาจากที่ไหน<br />เอามาได้เยี่ยงไร<br />กุเริ่มสับสนกับชีวิตหน่อย ๆ<br />เพราะเสือกตั้งคำถามที่จะตั้งทำห่าไรก็ไม่ทราบ<blockquote></blockquote><br />น้ำตากุเริ่มซึม แทบแดกซาลาเปาไม่ลงเลยเหมือนกัน<br />เพราะความซาบซึ้งใจที่ล้นหลั่งออกมาจุกอก จุกคอหอย<br />ตอนนั้นไม่ได้เปิดไฟด้วย ฝนก็ตก ถ้าคนที่อยู่หอข้างหลังกุ<br />เห็นกุทางประตูหลังห้อง อาจจะกลัวได้<br />เพราะกุดูเหมือนเป็นเงาตะคุ่ม ๆ และกำลังร้องไห้ตัวโยน<br />ปากก็งับซาลาเปาลูกน้อยเข้าปากไป<br />ใครอาจจะคิดว่ากุเป็นอีผีปอบ นั่งแดกไก่อยู่ในหอพักก็ได้<br />มานึกอีกที ก็ทุเรศตัวเองว่ะ โชคยังเข้าข้างกุอยู่บ้างที่ไม่มีใครเห็น<blockquote></blockquote><br /><br />โห่ว แม่ง ไม่มีใครเข้าใจความอ่อนไหวของกุเล้ยยยยย<blockquote></blockquote><br />ถึงตอนนี้กุไม่ได้ไปสอนเค้าแล้วว่ะ เพราะช่วงนั้นงานรุมเร้า<br />ก็เลยต้องเลิกสอนไป ป่านฉะนี้นักเรียนของกุเหล่านั้น<br />จะพูดภาษาไทย เขียนภาษาไทยได้บ้างรึเปล่าน้อ<blockquote></blockquote><br />( บางทีสำเนียงเค้าก็ไม่ตรงกับการผันวรรณยุกต์ของเราเยอะมาก )<blockquote></blockquote><br />เอาวะ อย่างน้อย กุก็ได้ทำในสิ่งที่คิดว่า<br />ครั้งนึง กุเคยช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันมา<br />เคยคิดว่า ถ้าน้ำหน้าอย่างกุได้ไปอยู่เมืองนอกเมืองนากะเค้า<br />อาจมีคนช่วยเหลือกุโดยไม่หวังผลตอบแทนแบบที่กุทำกับคนอื่นบ้างก็ได้<blockquote></blockquote><br />( เอ๊ะ ! อีห่า แบบนี้มึงก็หวังผลตอบแทนว่าคนอื่นจะช่วยอยู่นี่ ? )<blockquote></blockquote><br />งิงิ<br />พวกนักเรียนของกุ จะยังจำกุได้อยู่มั้ยน้าาา าาา าาาาา าาาา<br />( หรืออาจจะไม่อยากจำ !!! )<br /><blockquote></blockquote><br /><br />ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า แมงบ้ง อ่านว่า แมง - บ้ง แปลว่า ตัวหนอน<br />แต่งประโยค <span style="color: rgb(0, 0, 153);">แมงบ้ง</span>สีเขียวตั๋วนี่ต่อไปมันกะย่ะก๋ายเป๋นกะเบ้องาม ๆ หนาเจ้า<br />แปลอีกทีว่ะ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">หนอน</span>สีเขียวตัวนี้ต่อไปมันก็จะกลายเป็นผีเสื้อสวย ๆ นะคะ<blockquote></blockquote><br />บ๊าย...บาย<br />นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น<blockquote></blockquote><br /><br />ป.ล อัพเชี่ยะไรย้าว ยาว วะกุ 555<br />เอาให้หายอยากไปเรยค่ะสัด วะฮะ ๆ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-414336461591001807?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-61490502820428564782010-03-08T02:38:00.002+07:002010-03-08T02:52:02.386+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ที่บ้านกุ มีธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่หวือหวามากนัก<br />คือ การเพาะพันธุ์หมาบางแก้ว ไว้ขาย<br />ตอนนี้เลี้ยงไว้ประมาณ 4 - 5 ตัว นี่แหละ กุลืม ไม่ทันได้นับ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />( เป็นสันดานอีกแล้ว ที่ไม่ได้ใส่ใจชีวิตห่าเหวอะไรของใครเลย ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ส่วนใหญ่จะขายตัวลูก ที่แม่มันคลอดมา ได้ไม่กี่เดือน<br />บางทีมันก็มีตายบ้าง แข็งแรงบ้าง ปะปน<br />ไข่ดาว เป็นบางแก้วแม่พันธุ์วัยชราภาพ อีกตัว<br />ที่อยู่คู่กับครอบครัวกุมานับ 10 ปี </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />( ใช่มะวะ ? น่าจะใช่ เพราะตอนได้มากุยังเรียนมัธยมอยู่เลย ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ลักษณะของมันก็เหมือนบางแก้วทั่ว ๆ ไป<br />แต่มีสีน้ำตาลสลับขาว<br />ไข่ดาวเป็นแม่พันธุ์เหี้ยไรไม่รู้ ที่ไม่ดุ เอาซะเลย<br />เงียบ ๆ ติ๋ม ๆ ต่างจากตอนที่เคยได้มันมาใหม่ ๆ<br />อาจเป็นเพราะมันแก่ตัวมากแล้ว<br />กุสงสารมันมาก เมื่อก่อน มันโดน นังเอ็นดู <blockquote></blockquote></div><div align="center">( กุตั้งชื่อให้เองค่ะ ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ที่วิ่งออกมาจากกรงของแม่ง กระโดดงับขา กระชากลากถู<br />ทั้งที่ไข่ดาว มันยังไม่ได้ทำอะไรให้เอ็นดูเลย </div><div align="center">และมันก็ยังอยู่ในกรงของมันอีกด้วย<br />กุกับพ่อแม่งก็ตกใจทำไรไม่ถูก ไม่รู้มันจะโกรธแค้นไข่ดาวอะไรมากมาย<br />มึงแอบด่ากันเองระหว่างที่อยู่ในกรงรึเปล่าวะ ? </div><div align="center">กุไม่เข้าใจ<br />พอออกจากกรงมาได้เท่านั้น </div><div align="center">มึงก็ปรี่เข้าไปทำร้ายร่างกายในทันที<br />อี่นี่ !มาก็มาทีหลังเค้าด้วยนะ ก็ยังเสือกไปทำร้ายรุ่นพี่ซะได้<br />สงสารไข่ดาวมาก หากมองดูพฤติกรรมที่เอ็นดูทำร้าย<br />กุก็ไม่รู้ว่ามันจะจงเกลียดจงชังกันด้วยเหตุใดน่ะนะ<br />เพราะแต่ไหนแต่ไร มันก็ไม่เคยทำร้ายกันมาก่อน<br />ก็กลายเป็นว่าส้นตีนข้างไหนซักข้างของไข่ดาว ชะตาขาดไป<br />มันก็กลายเป็นหมาที่ไม่มีอุ้งตีน เพราะโดน เอ็นดูกัดซะขาดวิ่น<br />กุได้เห็นบาดแผล ก็นึกอยากจะร้องไห้ กุสงสารมันมาก<br />เลือดไหลอย่างแรง พ่อกุเอายามาทาให้ มันก็ไม่ร้องอะไรซักแอะ<br />มีแต่น้ำลายไหลย้อยตลอดเวลา<br />กุคิดว่า ถ้าอยากร้องไห้ มึงก็ร้องมาเหอะไข่ดาว<br />ร้องออกมาเพื่อคลายความเจ็บปวดเถอะนะ<br />ภาพในวันนั้นยังติดตาตรึงใจกุอยู่ มิรู้ลืม<br />เท่าที่กุสังเกต มันเป็นสตรีเพศที่ไม่แสดงฤทธิ์อะไรเลย<br />ไม่ค่อยเห่ากุ ไม่เหี้ยอะไรซักอย่าง </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />จำได้ว่า เมื่อเดือนก่อน เดือนห่าไหนซักเดือนนี่แหละ<br />มันไว้เชิงสตรีไทย ใจกล้า ต่อสู้กับงูสิง 2 ตัว<br />กัดซะเละ สงสัยแม่งอีงูสิงนี่เข้ามาในกรงมันมั้ง<br />เพราะกุก็ไม่ได้ไปดูที่เกิดเหตุ และสภาพศพของงู<br />เพราะกุกลัวงู กุขยะแขยง อี๊วววววว ~ พูดแล้วหิว<br />เอ๊ย ! พูดแล้วขนลุก เหมือนกะนัดกันไว้ทุกรูขุมขน </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เป็นวีรกรรมของไข่ดาว ซึ่งกุมาคิดเองในใจว่า<br />เออ นี่รึเปล่าวะ ที่เค้าเรียกว่า พูดน้อย ต่อยหนัก<br />ไม่ต้องพูด ไม่ต้องบ่น ให้มากความ<br />ม้าย กุไม่เห่า กุไม่กระโดดเข้าหา แต่กุกัดไม่เลี้ยง !<br />เริดว่ะ หมากุ แม่งเท่ห์อะ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุไม่แน่ใจว่าไข่ดาวมันเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่าว่ะ<br />มันไม่สุงสิงกับใครจริง ๆ เหมือนกะตัวอื่น ๆ ที่เห่ากันขรม<br />แต่มันก็นิ่ง นิ่งจนกุเกรงใจก็มี ในบางที </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว พ่อกับแม่กุ ตั้งใจพาไข่ดาวกับเก็บเงิน </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />( เก็บเงินคือลูกของไข่ดาว ท้องไหนกุก็ไม่รู้<br />เพราะชีวิตแม่ง ท้องบ่อยเหลือเกิน ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ไปแพร่ เพื่อที่จะให้มันช่วยเฝ้าบ้านของย่ากุ<br />เด๊วนี้ขโมยชุกชุมมาก บ้านก็เหมือนไม่ใช่บ้าน<br />ต้องคอยระแวงตลอดเวลา ตำรวจมีไว้ทำส้นตีนอะไรวะ ?<br />เหตุใด บ้านเมืองถึงได้ย่ำแย่เพียงนี้ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุจะอาบน้ำเอย เดินออกมาชมดาวตอนกลางคืนเอย </div><div align="center">กุก็ยังต้องมองซ้ายมองขวา<br />ไม่เคยสบายใจเหมือนเมื่อก่อนเลย<br />ที่บ้าน อุตส่าห์ทำกรงเอาไว้ เพื่อให้ไข่ดาวกับเก็บเงิน </div><div align="center">มีที่อยู่ตอนที่เค้ายังไม่ปล่อยมันออกวิ่ง </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ไปถึงแพร่ตอนค่ำ ๆ ที่บ้านก็ยังแซวกันว่า </div><div align="center">โธ่ว ... บั้นปลายชีวิตของมัน<br />พอแก่แล้ว ไม่ได้เป็นแม่พันธุ์อีกแล้ว ก็เอามาเฝ้าบ้านเนอะ<br />แล้วก็กลายเป็นเรื่องโจ๊กกันไป หัวเราะเฮฮา</div><div align="center">ไม่ได้คิดอะไร<br />พอเช้ามา <blockquote></blockquote></div><div align="center">( ก็ไม่เช้า เพราะกุตื่นสาย กุเรยคิดถึงเวลาที่กุตื่นว่าเช้า ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุมัวแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมา </div><div align="center">ทำท่าสบายเหมือนเล่นโฆษณาผ้าอนามัยเพลิน ๆ<br />ได้ยินเสียงย่าเข้ามาในบ้าน พร้อมตะโกนบอกทุกคนในบ้านว่า<br />" ไข่ดาวตายแล้ว ! มันวิ่งออกนอกถนน </div><div align="center">แล้วรถชนตาย โธ่เอ๊ย ไข่ดาว "<br />ได้ยินดังนั้น หูกุผึ่งทันที คิดในใจ </div><div align="center">อ้าวเหี้ยแล้ว อะไรเนี่ย เพิ่งเอามานะ<br />แล้วย่ากุก็พูดซ้ำ ๆ อยู่อย่างงั้น </div><div align="center">เพราะย่าก็เลี้ยงมันตอนไปพิดโลกบ่อย ๆ<br />พ่อแม่กุก็คงช็อคเช่นกัน เพราะพ่อไม่ยอมดูศพมันเลยด้วยซ้ำ<br />ก่อนหน้านั้น ที่บ้านบอกกุว่า </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />( เอ่อ ... ก็ตอนกุยังไม่ตื่นอะนะ ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เก็บเงินมันกัดแม่กุ จู่ ๆ ก็กระโดดกัด แม่กุร้องเสียงหลง<br />ส่วนน้องที่เป็นญาติกับกุ ก็โดนเก็บเงินกัดเช่นเดียวกัน<br />พ่อกำลังจะไปส่งแม่กับน้องไปฉีดยาที่โรงพยาบาล<br />ก็มาได้ข่าวของไข่ดาวซะก่อน </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />พิโธ่ พิถัง อนาถชิบหาย ... มันเกิดอะไรขึ้นในวันนี้วะ !<br />ความงุนงง และสับสน เข้ามาสะกิดในหัวของกุ และคนในครอบครัว<br />กุลองวิเคราะห์จากสถานการณ์แล้วบอกทุกคนว่า<br />ไม่แน่หรอกนะ ... มันอาจเป็นเหมือนกรณีของดาวลูกไก่ก็ได้<br />เมื่อคืนไข่ดาวกับเก็บเงินมันอาจจะสั่งเสียกันไว้แล้ว </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />" แม่ทนอยู่ในกรงต่อไปไม่ไหวแล้ว แม่เครียดเหลือเกิน เก็บเงิน<br />พอเจ้าของเอาแม่มาไว้ที่แพร่ แม่ทนไม่ได้ แม่ขอลาลูกเพื่อตายจะดีกว่า<br />อยู่ดูแลบ้านด้วยนะ " </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />อะไรประมาณนี้ </div><div align="center"><br />ด้วยความที่เก็บเงินก็คงเครียดที่แม่แม่ง อะไรวะ มาลาตายกับกุ<br />มันจึงเกิดอาการเครียดที่รู้ว่าแม่กุจะตายแระ<br />ดังนั้น ... จึงได้กัดแม่และน้องกุ นั่นเอง </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />( อีสัด เป็นเรื่องเป็นราวนะ ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่กุคิดงี้จริง ๆ ว่ะ เพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้บนโลกใบนี้<br />มันอาจจะเครียดเรื่องอื่น หรืออาจจะไม่ได้เครียดเหี้ยไรเลยก็ได้<br />แต่กุคิดแบบนี้ ... ความเครียดกับหมา มันมีความเป็นไปได้สูงทีเดียว<br />ตอนนั้นอากุเปิดประตูบ้านแป๊บเดียว </div><div align="center">มันก็วิ่งออกนอกบ้าน แล้ววิ่งไปถนนใหญ่<br />จากนั้น ตู้ม ! รถชน น้องชายกุก็วิ่งไปลากมันกลับมาบ้าน<br />กุยังไม่ไปดูสภาพศพของมัน แต่เห็นน้องบอกว่า ไส้ไหลทีเดียว<br />กุอ่อนใจ อยากร้องไห้ แต่กลัวหาว่ากระแดะ<br />ช่วงบ่าย อากุเริ่มขุดหลุมเตรียมฝังมัน<br />กุเลยได้มีโอกาสไปยืนไว้อาลัยให้มัน และตรวจดูสภาพศพอีกครั้ง<br />ซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย จริง ๆ ที่จะได้เห็นมัน<br />สภาพของไข่ดาวดูดีมาก เหมือนสงบที่สุด หลับตาพริ้ม ปากงับ ไม่อ้าออก<br />ไม่มีเลือด ไม่มีสมองไหล ไม่มีห่าอะไรเลย<br />กุมองไปที่ท้องของไข่ดาว กุเห็นไส้ของไข่ดาวทะลักออกมา<br />แต่ก็ไม่เห็นเลือดเท่าไหร่ เหมือนท้องปริแตก<br />แล้วไส้ทะลักแค่นั้น สภาพของไส้ก็ยังดูดี ไม่บิดเบี้ยว<br />อาจเป็นเพราะน้องชายกุรีบไปลากกลับมา </div><div align="center">จึงยังไม่โดนรถคันอื่นบี้เอา<br />ซึ่งอาจจะเห็นตัวอย่างได้จากการตาย</div><div align="center">ของหมาข้างถนนตัวอื่น ๆ<br />กุยืนมองมันนิ่ง เนิ่นนาน เนิบนาบ </div><div align="center">และเดินจากมาด้วยจิตใจที่ว้าวุ่นเหลือเกิน </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุอยากร้องไห้ กุคิดในใจตลอดเวลา<br />ว่า ... ชีวิตแม่ง หมาสิ้นดี บัดซบ เฮงซวย หัวควย ฯลฯ<br />1 ร่าง 1 วิญญาณ มันไม่มีความหมายหรือยังไง</div><div align="center">คนเรามันเลวร้ายขนาดนี้เลยเหรอวะ ?<br />การเป็นหมาตัวนึง มันไร้ค่ามากมายแบบนี้เหรอวะ ? </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />คำถามต่าง ๆ แม่งก็พรั่งพรูออกมา</div><div align="center">อย่างล้นทะลักเต็มหัวกลวง ๆ ของกุ<br />การตายของไข่ดาว ทำให้กุรู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ </div><div align="center">แต่กุก็ยังยิ้มได้<br />ยังหัวเราะได้ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น<br />หนึ่งในคนที่มองคุณค่า และชีวิตของหมาตัวนึง เป็นเรื่อง จิ๊บ ๆ<br />ก็คงมีกุอยู่ด้วย ณ จุดนั้น<br />เพราะถึงแม้จะเสียใจที่หมาตายแค่ไหน แต่มนุษย์เรา<br />ก็ยังเสือกไม่ได้ให้ความสำคัญเหี้ยไรมากมาย กับพวกมัน </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ทุกวันนี้ กุก็ยังนึกถึงไข่ดาว อยู่ตลอดเวลา<br />ยังมะได้ลืมนะ ว่า ครั้งนึง ไข่ดาวเคยเป็นสมาชิกของบ้านกุมานาน<br />ขอให้มันได้ไปเจอกับสิ่งดี ๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับดวงวิญญาณของมัน<br />ขอให้มันผ่านพ้น และก้าวข้ามอุปสรรค ได้อย่างสง่างาม<br />ขอให้มัน มีความสุข </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ไข่ดาว ... กุ อีบลิว เจ้าของที่ไม่เคยทำเหี้ยอะไร<br />เพื่อหมาเลย นอกจากจะเศร้าสร้อยเวลาที่ต้องเสียหมาไป<br />อยากบอกเหลือเกินว่า <blockquote></blockquote></div><div align="center">... ขอโทษนะ ขอโทษ ที่ต้องมาบ่นลงในบล็อก<br />ขอโทษ ที่ไม่เคยได้ดูแลมากมายนัก แต่พร่ำบอกว่า รัก ๆ ๆ ๆ<br />ขอโทษ ที่กว่าจะรู้สึกรู้สม ก็ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้ซะแล้ว<br />ขอโทษ ที่รู้สึกอึดอัดใจ เวลาที่ไปดูศพ และกว่าจะไปดู<br />ก็ปล่อยเวลาให้นานไปมากโข ... <blockquote></blockquote></div><div align="center">กุทำใจที่จะดูไม่ค่อยได้จริง ๆ<br />กุสะเทือนใจ ... เสียใจ ... เหมือนมีตีนใครซักคน จุกอยู่ที่ลำคอ<br />หวังว่า ... การได้เห็นสภาพศพที่สมบูรณ์ และดูสงบนี้<br />จะทำให้ดวงวิญญาณ ได้พบเจอสิ่งดีเช่นกัน </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />... กุ ... รัก ... มึง ...<br /></div><div align="center">ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า กะโล่ง อ่านว่า กะ - โล่ง แปลว่า กะลา</div><div align="center">แต่งประโยค น่องบลิวเอาน่ำใส่<span style="color:#000099;">กะโล่ง</span>แล่วผ่อหน้าตั๋วเก่า</div><div align="center">แปลอีกทีว่ะ น้องบลิวเอาน้ำใส่<span style="color:#000099;">กะลา</span>แล้วดูน้ำหน้าตัวเอง <blockquote></blockquote></div><div align="center">บ๊าย...บาย</div><div align="center">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น<br /><br /><br /><br />ป.ล ตอนนี้พ่อกุเลยเอาเก็บเงินกลับพิดโลกวันที่พ่อกับแม่กลับทันที</div><div align="center">ไม่ได้เอามาเลี้ยงไว้ที่แพร่แระ สงสัยรู้สึกเจ็บปวดกระมัง <blockquote></blockquote></div><div align="center">อีห่า ... พิมพ์แล้ว กุก็อยากจะร้องไห้ รู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-6149050282042856478?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-70029939458919552712010-01-03T19:16:00.006+07:002010-01-03T19:39:42.655+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สวัสดีปีใหม่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">... โอววว ... </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุรับรู้ได้เลยว่า แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตมีอะไรที่อยากเริ่มต้นใหม่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อยากคิดบวกกับทุกสิ่งอย่างที่แวดล้อมและดาหน้าเข้ามา </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อยากทำอะไร ๆ ที่ยังไม่ได้ทำ ในปีก่อน ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กะอี่แค่สวัสดีปีใหม่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ทำให้กุเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกได้ขนาดนี้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ปกติ กุจะรวบรวมสิ่งต่าง ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ที่เกิดขึ้นกับชีวิตกุตลอดหนึ่งปีมาเขียน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่แล้ว ... มันก็ไม่สามารถทำให้กุเขียนออกมาได้ ...</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่มีอารมณ์ ทั้งที่มีเวลามากมายมหาศาลนัก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เสียเวลาไปกับการนั่งจมอยู่กับตัวเองก็มาก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">รู้ก็รู้แก่ใจว่า กุนั่งหายใจทิ้งเล่น ๆ ทำไมวะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เมื่อไหร่จะมาอัพบล็อกซักที</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อยากจะเขียนใจจะขาด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่พอนั่งนึกว่าตัวเองจะต้องมาจมหน้าคอมพ์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วใช้ความคิดจากหัวใจและสมองกลั่นกรองเป็นชั่วโมง ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แม่ง ลำบากว่ะ กุขี้เกียจ กุบอกตรง ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วเวลามีเรื่องเหี้ย ๆ หัวควย ๆ เนี่ย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ขี้เกียจนึกถึง ไม่อยากร้องไห้ ซ้ำแล้วซ้ำอีก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ช่วงเวลาที่ดี ๆ ของกุก็มีนะคะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพียงแต่ ... มันจะไปสะใจอะไร้ ถ้าเขียนเรื่องดี ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( อ่าว อินี่ ตกลงมึงต้องการอะไรกันแน่ ? ) <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ส่งท้ายปีเก่าปีนี้ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุมีความสุขกาย สบายใจดี</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">งานเลี้ยงก็ไม่กร่อย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กินเต็มที่ ขี้เต็มส้วม ดีมาก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ลองนั่งนึกตามอารมณ์ที่เตลิดเปิดเปิงของตัวเองไปมา</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นี่กุอยู่กับตัวเองมา 26 ปีแล้วเหรอ ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ใช้ชีวิตมานานขนาดนี้แล้วเหรอ ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พฤษภาคม ปีนี้ ก็จะ 27 แล้วสินะ ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตอนนี้คิดพอใจหรือไม่พอใจกับการที่ได้เกิดมากันแน่นะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พยายามถามย้ำกับตัวเองว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นี่กุโอเคมั้ย กับสิ่งที่ผ่าน ๆ มา</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ กุก็พยายามคิดว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุจะไม่แก้ไขอะไร ถึงแม้แก้ไขไป </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หากดวงชะตามันกำหนดให้พบเจอกับเหตุการณ์ที่มันเฮงซวย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่ว่าสถานการณ์ไหน กุก็ต้องได้พบเจออยู่ดี</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ให้มันเป็นไปแบบนี้ดีที่สุด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และรอว่า ต่อไป จังหวะชีวิตของกุจะเป็นยังไงต่อไป </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จะว่าไป แม่งก็ลุ้นดีว่ะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอาน่ะ ชีวิตกุหากมันเพอร์เฟค เรียบง่ายเกินไป </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันก็คงไม่สนุกสินะ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">... ปีใหม่ปีนี้ ... <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอให้กุมีความสุขมาก ๆ มีความสุขกับทุก ๆ วัน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ดำเนินชีวิตประจำวัน อย่างมีความสุข</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หากแม้มีอุปสรรคเลวร้ายน้อย เลวร้ายมาก มาสะกิด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ขอให้กุผ่านพ้นมาได้อย่างสง่างาม </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และมีความสุขกับการได้เรียนรู้ทุกสิ่งอย่าง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพราะมันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อหลอม ให้เกิดมาเป็นกุ ณ ปัจจุบัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอบใจมากตัวกุ ขอบใจที่ยังเป็นอี่บลิว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่เป็นอี่บ้าไปซะก่อน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตอนแรกนึกว่า กุจะไปเป็นคนไข้ที่โรงพยาบาลบ้าแล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพราะจิตรั่วเหลือเกิน ฟุ้งซ่าน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ยิ่งเติบโต ยิ่งเป็นเอามาก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอาน่ะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หากกุเป็นเหี้ยอะไรมาล่ะก็ ประวัติศาสตร์ของกุก็ยังคงอยู่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ณ ส้วมสีชมพูที่นี่ ที่เดิม แหละน่า <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">... <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ส้วมสีชมพูที่รักจ๋า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุไม่ได้อวยพรวันเกิดบล็อกให้เลยง่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สุขสันต์วันเกิดบล็อกย้อนหลังนะคะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จะเอาเหี้ยไรเป็นของขวัญให้บล็อกดีล่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หากบล็อกเป็นส้วมกุ กุคงเอาขี้ปักเทียน ให้เป่าดีมะ ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ฮ่า ๆ สถุนง่ะ รู้สึกได้เลย ฮ่า ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอบคุณสำหรับที่ดี ๆ สีส้วมน่ารัก ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และการรอคอยของส้วมน้อย ๆ แห่งนี้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( กุคิดเอาเองว่าส้วมแม่งรอกุ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หรืออาจจะไม่ได้รอคอยกุ แต่ก็นั่นแหละ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เสือกเป็นส้วมของกุแล้วนี่ ไม่รอกุไม่ได้นะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อย่าทำหยิ่งไม่รอเจ้าของเยี่ยงกุเข้ามาขี้นะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุไม่ยอม !</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ใครเคยบอกว่า ตัวกุไม่ใช่ของกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุอย่ายึดติด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่กุนี่แหละ จะบอกว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตัวกุเป็นของกุ บล็อกน้อยนี่ก็เป็นของกุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และกุยึดติดค่ะ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">@^_^@ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">รักส้วมสีชมพู และรักตัวกุเอง <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า ป่าเฮี่ยว อ่านว่า ป่า - เฮี่ยว แปลว่า ป่าช้า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่งประโยค วันนี่น่องบลิวก๋ายตางเข้า<span style="color:#000099;">ป่าเฮี่ยว</span>มา น่ากลั๋วง่าว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แปลอีกทีว่ะ วันนี้นู๋บลิวผ่านปากทางเข้า<span style="color:#000099;">ป่าช้า</span>มา น่ากลัวชิบหาย <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ๊าย...บาย<br />นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ป.ล บล็อกจ๋าอย่าได้โกรธนู๋ เพราะบางทีอารมณ์นู๋ขึ้น ๆ ลง ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( ทำไมกุพูดเพราะจัง )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อาจเขียนขำแต่ซ่อนรอยน้ำตาอยู่บ้าง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อาจเขียนแบบเรื่อย ๆ เฉือยๆ เหนื่อย ๆ เพลีย ๆ บ้าง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอจงอภัย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพราะกุก็ไม่รู้ว่าจะเอาอารมณ์สัดม๋านี่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">... ไปปล่อยไว้ที่ไหนแล้วอะค่ะ ...<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-7002993945891955271?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-3574209284154655802009-10-07T01:41:00.004+07:002010-09-20T02:11:42.476+07:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >อะโห้ววววววววว </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >นี่กุไม่ได้อัพบล็อกมานานแล้วนะเนี่ยยยยยยย</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( แหม ... ทำเป็นตื่นเต้น ที่จริงก็ดองไว้นานหลายครั้งแล้วนี่ )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ครั้งก่อน ๆ กุเคยเกริ่นเกี่ยวกับเรื่องหนาวเอย ร้อนเอย ลืมไปว่า </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เอ๊ะ นี่กุจะไม่สนใจเรื่องฝนตกกับเค้าบ้างเหรอ ?</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >อุเหม่ ... อันที่จริงกุล่ะอยากอัพเรื่องฝนตกมากค่า</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เพราะเป็นฤดูกาลที่กุรักมาก </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่มันไม่รักกุ !</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เพราะกุรอคอยให้ฝนตกทีไร แม่งไม่เคยตกเลย</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >โน่น มันเสือกไปตกไอ่ตรงที่ที่เค้าไม่อยากให้ตก</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >โง่ชิบหาย ! คนที่เค้ารักกลับไม่เลือกเค้า ฝนเหี้ย !!!</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( เหมือนผู้หญิงตัดพ้อผู้ชายพิกล ทีเรื่องนี้กุล่ะถนัดขึ้นมาเชียว )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่กุชอบหน้าฝนจริง จริ๊ง แม้หน้าตาจะดูตอแหล แต่นี่นู๋เปล่าตอแหลนะคะ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เวลาเล่น msn มีแต่คนมาถาม <blockquote></blockquote></span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" วันนี้ฝนตกมั้ย ? "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" บลิว บางกอกฝนตกเยอะมากเลย เชียงใหม่ตกมั้ย ? ได้ข่าวว่าน้ำท่วมภาคเหนือ "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" บลิว กลับแพร่แล้วที่นั่นฝนตกรึเปล่า ? เชียงใหม่ตกกระหน่ำเลยอะ "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" พี่บลิว ตอนนี้ที่แพร่ฝนตกหนักโคตร ๆ เลยง่ะ เย็นสบายที่สุด "<br /><blockquote></blockquote></span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >อี่ห่าลากเย็ดแม่สันดานหมาหัวควย</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( ด่าแบบ non - stop แม่งเลย )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เห็นมะ ฝนตก ตกตอนกุอยู่ซะที่หนาย กุอยู่อีกที่ แม่งไปตกอีกที่</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >พอกุกลับมาที่ที่แม่งเคยตก โน่น ไปตกที่ที่กุจากมา</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >พ่อมึงตาย สัด รังเกียจกุขนาดนั้นเลยเหรอ ? </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุอุตส่าห์ รอ แล้ว รอ อีก รอให้หน้าฝนผ่านมา เยี่ยงอึ่งอ่างน้อยรอฝน</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ใจเต้นตุ้บ ๆ ยิ่งกว่ามีคนมาบอกรัก </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แม่งก็เปล่า ไม่ตกซะงั้น</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ความคับข้องใจก่อเกิดขึ้นมา และไม่มีใครสามารถตอบได้ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >จนหน้ากุมีริ้วรอย และสิวขึ้นด้วยความคิดมาก </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( ดูเหมือนเว่อร์ แต่เรื่องจริงนะค้า )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุแม่งก็ไม่รู้เป็นอะไร เวลาฝนตก ต่อให้กุร้องไห้เสียใจ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >หรือหงุดหงิดอารมณ์ขนาดไหน และไม่ว่าจะเจอสถานการณ์แย่ ๆ เยี่ยงไร</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุก็รู้สึกดีขึ้นมาได้ทันที ยิ้มได้ แล้วก็ลั้ลลาเป็นที่สุด</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ชะรอยกุอาจจะเป็นลูกพระพิรุณก็เป็นได้<br />( หมายถึงเกิดเดือนพฤษภาคม ช่วงหน้าฝนพอดี )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุเคยคิดในใจแบบเด็กน่ารัก ๆ แอ๊บแบ๊ว ๆ<br />ด้วยถ้อยคำน่ารักน่าเอ็นดู</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" สาธุ วันนี้นู๋บลิวขอให้ฝนตกเยอะ ๆ เลยนะคะ<br />นู๋ชอบฝนตกที่สุดในโลกเลยค่ะ "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แล้วกุก็กราบงาม ๆ หลาย ๆ ครั้ง ประดุจคนย้ำคิดย้ำทำ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุคิดว่า ถ้าเราพูดจาดี คิดดี ทำดี<br />ความหวังในใจอาจจะเป็นจริงขึ้นมา</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ในบางเวลา ฟ้าก็ครึ้มได้ใจมาก อากาศแม่งก็ร้อนได้ใจเช่นกัน</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กัดฟันอดทน สู้อุตส่าห์ไม่บ่น<br />สิวเม็ดเป้งที่ขึ้นมาอุดรูขุมขน</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เปล่งรัศมีความใสนวลเนียนของก้อนไขมัน ก็ผุดขึ้นมาแข่งกัน</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แถมยังกระซิบกระซาบข้างหูกุ ว่า<br />" เอาเลย บีบกุสิ บีบกุสิ "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ซึ่งกุต้องใช้ขันติอดทนมาก ในการจะหักห้ามใจไม่ให้บีบ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่ก็นะ บีบไปแล้วว่ะ อดไม่ได้จริง ๆ หน้าเหี้ยเลยกุ</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >- -"</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ก็อากาศร้อนมากง่ะ ร้อนที่สุดในโลก นี่ขนาดกุอยู่เชียงใหม่นะ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่ขอโทษ ประเทศเชียงใหม่นี่ร้อนห่าแดกที่สุด กุก็นึกว่าแถว ๆ พิดโลก</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ไม่ก็นครปฐม นี่ สุด ๆ แระนะ มาอยู่ภาคเหนือ กลับกลายเป็นยิ่งกว่าเก่า</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ไม่ห่าแดก ก็ไม่รู้จะพูดไงดีค่ะ</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เวลาฝนตก ได้กินอะไรที่ชอบ มีขนม เป๊บซี่ ช็อกโกแลต </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( โอ้ว ตัวแปรของความอ้วนและสิวทั้งนั้น )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ได้อ่านหนังสือ เล่นเน็ต เปิดเพลงฟัง<br />โอ๊ยยยยย แม่ง นี่มันสวรรค์ชัด ๆ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >จะนั่งจะนอน ก็ยังเป็นสวรรค์ย่อม ๆ ของคนเหี้ย ๆ เช่นกุได้เสมอ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >วันไหนฝนไม่ตก กุจะกลายร่างเป็น อึ่งอ่างขี้หงุดหงิด</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เห็นเหี้ยไรก็หงุดหงิด ใครพูดไรเข้าหูนิดหน่อย เอาล่ะ เป็นเรื่อง</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >หน้าอย่างกะส้นตีน ยิ่งมีใครขัดใจ ยิ่งทำให้กุด่าเละ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >สาแก่ใจกุยิ่งนัก เสือกเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือ</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุเบื่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เวลามีใครบอกกุว่า ที่นั่นที่นี่ฝนตก</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >หรือไม่ก็ ถามว่าน้ำท่วมมั้ย อะไรยังไง</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุจะไปรู้พ่องเรอะ !</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ที่ที่กุอยู่มันไม่ตกโว้ย ถึงแม่งตก กุก็คิดว่าไม่สะใจ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เปาะแปะ ๆ ๆ ๆ จบ แดดส่องแรงอีก</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ตกลงมึงตกให้เป็นพิธีเหมือนตัดริบบิ้นเปิดงานอีเว้นท์เหรอคะ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เอาล่ะ กุตกแระนะ กุทำหน้าที่ตามฤดูกาลแระนะ อย่าว่ากุนะ ตบฟว่ำ</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เอาสิ ... ตกตามฤดูกาลของฝนก็จริง แต่ตกอย่างงี้ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เปลี่ยนฤดูกาลประจำประเทศไทยเหอะกุว่า </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >มีแต่หน้าร้อน กับหน้าร้อนกว่า แล้วก็หน้าหนาวไปเหอะ ง่ายดี</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ส่วนฝนเป็นแค่ตัวประกอบ อย่าให้มันมีหน้ามีตา เชิด ๆ เริด ๆ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เป็นฤดูกาลประจำประเทศเลยดีกว่า</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >บางทีเวลาอธิษฐานด้วยคำสุภาพ วาจาดี ถ้อยคำน่ารัก ก็ไม่ได้ผล</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >คราวนี้ล่ะก็ อี่อึ่งอ่างขี้หงุดหงิดก็แสดงอภินิหารสันดานเดิม</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >สาปแช่งแม่งเลย " อี่ฝนเหี้ย ตกก็ไม่ตกตอนที่กุอยู่ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุอยากให้ตกแทบตายมึงก็ไม่ตก<br />ไปตกให้คนอื่นที่แม่งบ่นแล้วบ่นอีกทำไม "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >จะว่าไปกุก็สงสารฝนเหมือนกัน<br />( เหมือนเป็นคนเลยนะ มีสงสารด้วย )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เหมือนที่เค้าว่ากันว่า " ฝนตกก็แช่ง ฝนแล้งก็ด่า " </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >คงเป็นเพราะในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นทางสายกลางจริง ๆ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >บางทีกุอยู่ตัว อ. เมือง งี้ พอขี่มอไซค์ไป อ. แม่ริม งี้</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ฝนตก !!!</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >สาดดดดดดดดดดด ทีแบบนี้ล่ะก็ เสือกตกเชียวนะ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ตอนกุอยู่หอมึงไม่ตกหนัก ๆ เลยล่ะ จัดมาหนัก ๆ เลยสิ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ทั้ง ๆ ที่ฟ้าก็ครึ้มเหมือนกัน แต่ฝนตกคนละที่ แล้วก็ไม่ใช่ไกลกัน</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แค่ อ. เมือง กับ อ. แม่ริม เนี่ย</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ใกล้กันยังกะมดลูกกับรังไข่ แต่แม่ริมตกหนักม้ากค่า</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >อ. เมือง ยังร้อนระอุยิ่งกว่าทะเลทรายอีก</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ขนาดฟ้าฝนยังเป็นแบบนี้<br />เราจะยังเรียกร้องหาความยุติธรรมให้ชีวิตอีก </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >คงเป็นไปไม่ได้ล่ะกุว่า</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุเคยคิดว่า ทำไมชื่อของฤดูอื่นแม่งเพราะ ๆ ทั้งนั้น</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ไม่ว่าจะหน้าหนาว ก็เหมันต์ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ไม่ว่าจะหน้าร้อน ก็คิมหันต์</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ทีหน้าฝน เสือกเป็น วสันต์ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >โห่ว ไม่เพราะเลยอะ ทำให้กุนึกถึงเพื่อนสมัย ม.ต้น<br />แม่ง ไอ่วสันต์ผู้นั่งหลังห้อง</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุก็เลยคุยกับพี่ไก่ กุ๊กกิ๊ก นักเขียนการ์ตูนที่เล่น msn กับกุ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( สงสารพี่ไก่มาก ที่มาเจอกุ แต่ไม่เป็นไร ถือเป็นความซวยของพี่แระกันนะคะ ก๊าก )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ในเรื่องความไม่ยุติธรรมของชื่อ ก็ดูดิ มันไม่เพราะง่ะ </span><blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >พี่ไก่เลยช่วยหาความจริงให้กุ อันที่จริง วสันตฤดู มันไม่ใช่หน้าฝน !!!</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เย้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ดีใจมาก ดีใจเหมือนโดนขอแต่งงาน </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( เหรอ ? นี่ดีใจที่สุดในชีวิตแระ ? )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >พี่ไก่บอกว่า วสันต์น่ะมันคือฤดูใบไม้ผลิ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่ฤดูฝนของกุ ( แหม เต็มปากเชียวว่าของกุ )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เค้าเรียกว่า วัสสะ หรือ วัสสา หรือ วสา หรือ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เอ่อ ... มีไรอีกวะ ? หรือจบแค่นี้ ?</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เลยนึกขึ้นได้เวลาหนังจักร ๆ วงศ์ ๆ หรือหนังเกาหลีย้อนยุค</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เค้าเรียกแม่ของพระราชาว่า พระพันวสา</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ซึ่งมันคงแปลได้ว่า มีอายุยืนยาว ใช่ปะวะ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( กุคงเป็นคนที่รู้ทีหลังชาวบ้านมั้งเนี่ย )</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุบ้าฤดูฝน จนกุอยากจะเปลี่ยนชื่อให้มีอะไรที่คล้องจองกับฝนเลยทีเดียว</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >จากสุทิวา ก็อยากให้กลายเป็นสุวสา งิงิ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่ก็กลัวคนซ้ำ เอาที่พ่อแม่กุตั้งให้นี่แหละ ชื่อไม่มีตัวกาลกิณี</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่ก็ไม่มีตัวอักษรเด่นในเรื่องใด ๆ เลย ฮ่า ๆ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( เข้าเรื่องโหราศาสตร์ได้ไง )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แล้วคิดดู หากกุมีชื่อเล่นว่าน้องวสา ไม่ได้ชื่อบลิวแล้วไซร้</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุคงไม่ได้มาทำไรถ่อย ๆ พูดคำ สบถออกมา 3 คำ แบบนี้</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" วสาคิดว่า มันทำไม่ถูกนะคะ มันเหี้ยมากค่ะ<br />วสาเกลียดแม่งมากเลย ไอ่สัดนี่ "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เข้ากันที่ไหน ไม่เหมาะไม่ควรอย่างแรง</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" วสาคิดว่า เค้าทำไม่ถูกค่ะ วสารับการกระทำของเค้าไม่ได้จริง ๆ<br />วสาคงต้องเรียนคุณพ่อให้ทราบดีกว่า "</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >นี่ ! มันต้องแบบนี้เสะ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >บางทีอยากเปลี่ยนมาก แบบว่า สุวัสสา<br />พี่ไก่ กุ๊กกิ๊ก แม่งก็เตือนสติกุอีกว่า</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >" ไม่กลัวคนอื่นหาว่า เคยชื่อสุวัฒน์มาก่อนเหรอ ? </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เค้าอาจจะคิดว่าเราเป็นกะเทยแปลงเพศก็ได้นะ "</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แม่ง ทำไมพี่ไก่ กุ๊กกิ๊กฉลาดจัง </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( ส่วนกุก็โง่เป็นปกติชนอยู่แล้ว )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255)">หรือจะให้เป็น พิรุณพร , พรพิรุณ , สายฝน , เสียงพิรุณ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255)">นั่นก็เชย นี่ก็ซ้ำ โน่นก็ยี่ห้อบุหรี่ นั่นก็ฟังดูแปร่ง ๆ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255)">ไม่มีอะไรถูกใจซักที</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >คืนนั้นทั้งคืน กุกับพี่ไก่ กุ๊กกิ๊ก</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ก็นั่งหาชื่อกุ๊กกิ๊ก เอ๊ย ! ชื่อที่มีคำพวกนี้ปะปนมาตั้งกัน</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( มันส์ดีอะ กุชอบ สนุกมั่ก ๆ ส่วนพี่ไก่ คาดว่าคงง่วงมั่ก ๆ )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ก็ได้แค่ตั้งเล่น ๆ ล่ะว้า ไม่กล้าเปลี่ยน<br />อีกอย่าง ถ้าเอาสุวสา จริง ๆ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แม่งก็กาลกิณี กับกุอีกอะ ( เอาอีก โหราศาสตร์อีก )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >อย่างไรก็ดี กุก็คิดว่ากุคงเป็นคน Romantic ไม่น้อย</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( และอารมณ์แปรปรวนไม่น้อย แถมไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน )</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เพราะไม่งั้นคงไม่ใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ขนาดนี้กระมัง</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เรื่องที่ควรซีเรียสที่คนอื่นเค้าซีเรียส ก็เสือกไม่ไปซีเรียสกับเค้า</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่เรื่องแบบนี้คนอื่นไม่ซีเรียส กุก็เอามาเป็นประเด็น</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( เอ๊ะ ใครจะทำไม นี่มันกุนี่คะ )</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ขอขอบพระคุณมาก สำหรับผู้คนที่รู้ว่ากุชอบหน้าฝน </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ที่รู้จากการได้สังเกตกุ ก็ดี </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >รู้จากการที่กุพร่ำบอกว่ากุชอบบบบบบ ก็ดี</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แล้วมาอวยพรให้กุว่าขอให้ฝนตก </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >หรือไม่ก็ถามไถ่ว่าฝนตกมั้ย อะไรยังไง</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เพราะนั่น กุถือว่าเป็นห่วงกุ และอยากให้กุมีความสุข</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >( รึเปล่า ? หรือกุคิดไปเอง ? อ๊ะ หรือกุหลงประเด็น )</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >และกุจะเซ็งมาก หากใครมาเอ่ยวจี วาจา ประมาณว่า</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ที่นี่ตกนะ วุ้ยเย็นมากเยย ลั้ลลา ๆ อี่สัด !</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุอิจฉานะ หงุดหงิดมากด้วย อาจโดนกุด่าได้ และกุจะงอน</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ชิห์ ! </span><blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ส่วนใครที่คิดว่า กุจะงอนก็งอนไปสิ ไม่เกี่ยว</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >นั่นก็เรื่องของมึงแล้วล่ะ เพราะกุงอน กุอยากงอน ไม่สนใจกุก็ไม่ว่าอะไร</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >เพราะนั่นก็ไม่ใช่ธุระของกุ เอ๊ะ ยังไง เอิ้ก ๆ ๆ ๆ</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >หน้าฝนที่ชุ่มฉ่ำ อากาศเย็น ๆ ชื้น ๆ ขอได้โปรดอยู่กับกุไปนาน ๆ ได้มั้ยง่า</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุไม่อยากอารมณ์เสียเพราะอากาศเหี้ย ๆ เหมือนทุกวันนี้เลย</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >มันพาลทำให้กุรู้สึกแย่ตลอดเวลา </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >อันที่จริง แก้ไขที่ใจ น่าจะเวิร์คกว่านะ<br />( ก็กุอยากให้ฝนตกนี่ ) <blockquote></blockquote><br />กุร้องเพลงฝนเอยทำไมจึงตกได้ขึ้นใจ<br />ถ้าหากมันตกเพราะกบร้องจริง ๆ ล่ะก็<br />กุจะไปขุดเอากบขึ้นมาตอนแม่งจำศีล<br />บีบ ๆ มัน ให้ร้องตลอดปี ตลอดชาติเลยทีเดียว !<br /></span><blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุชอบประโยคนี้จริง ๆ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,102,0);font-family:arial;" >" Kiss me in the rain " </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ถูกใจง่ะ อุ๊ย เขิน งิงิ</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(51,204,0);font-family:arial;" >กุรักฤดูฝน รักสายฝน รักฝนตกที่สุดเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า เอิ้น อ่านว่า เอิ้น<br />แปลว่า เรียก , เรียกหา , ส่งเสียงเรียก</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แต่งประโยค ป้อฮื่อน่องโบว์ไป<span style="COLOR: rgb(0,0,153)">เอิ้น</span>น่องบลิวมาผ่อทีวี</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >แปลอีกทีว่ะ คุณพ่อให้น้องโบว์ไป<span style="COLOR: rgb(0,0,153)">เรียก</span>น้องบลิวมาดูทีวี</span> <blockquote></blockquote><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >บ๊าย...บาย</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >ป.ล บางคนบอกว่าให้กุไปภาคใต้ เพราะที่นั่นฝนตกตลอด</span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >กุก็ชอบหรอกนะที่ฝนตก แต่กุเกลียดอากาศที่เหนียวเหนอะหนะ </span><br /><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >และชื้นแบบอับ ๆ นี่คะ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-357420928415465580?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-62917391645072117012009-05-17T22:54:00.002+07:002009-05-18T00:24:41.720+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ย้อนหลังไปเมื่อ 26 ปี ก่อนพุทธกาล </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ๊ะ ไม่ใช่ !</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">26 ปี หลังจากปี 2552 นี้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เด็กน้อยตัวแดง อวบอ้วน หน้าเหี่ยว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุนี่แหละ เกิดมา วันที่ 17 พ.ค 2526</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> พ่อเล่าว่า แม่ปวดท้องตั้งแต่วันที่ 16 </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ช่วงนั้นก็เป็นช่วงเปิดเทอมของโรงเรียนพอดี</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เมื่อก่อน ไม่มีโรงพยาบาลแถวนั้น </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อก็ให้แม่นั่งซ้อนมอไซค์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อุ้มท้องโย้ ๆ ไปโรงพยาบาลอีกอำเภอหนึ่ง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ( แม่งทรหดว่ะ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แม่ปวดท้องร้อง โอ๊ย โอ๊ย ( ไม่ใช่เพลงนะ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อก็ไม่รู้จะทำไง เอ็ดแม่กุซะกุตกใจหมด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( แหม่ ได้ข่าวว่ามึงยังไม่คลอดมั้งอี่บลิว )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตอนกุคลอด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อกุรอหน้าห้องคลอดเมียงมองหาญาติพี่น้องก็ไม่มีซักคน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ก็จะให้มีได้ไง เพราะญาติพี่น้องทางพ่อ ก็อยู่แพร่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ญาติพี่น้องทางแม่ก็อยู่นครสวรรค์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อแม่ทำงานพิษณุโลก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">โอ๊ย แล้วแต่ก่อนทำอย่างกะว่าเดินทางง่ายนักแล</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อกุเลยแบบว่า แม่งใจแป้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">น้ำตาลูกผู้ชายคลอเบ้าตา จะหลั่งรินออกมาก็มิกล้า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> เสียเชิงชายอดีตนักมวยประจำหมู่บ้าน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จะมาทำอย่างงี้ม่ายด๊ายยยยยยย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และแล้ว กุก็ได้มีโอกาสเติบใหญ่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> กุจำได้ครั้งหนึ่งว่าตอนกุอยู่แพร่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> แล้วตรงกับวันเกิดกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อกุซื้อเค้กมาให้เป็นเค้กแยมน่ากิ๊น น่ากิน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุทนไม่ไหวแว้วววว น้ำลงน้ำลายไหลย้อย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อยากแดกเค้กแยมสุดฤทธิ์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">วิงวอนฟ้าดิน " สาธู้ ขอให้ถึงวันที่ 17 เร็ว ๆ ไม่ได้เหยอค้า "</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">" วันนี้วันที่ 16 แล้ว ค่ำ เร็ว ๆ ไม่ได้เหรอค้า "</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตกดึกของวันที่ 16 กุตบะแตกอย่างสิ้นเชิง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บอกพ่อว่า ไม่ไหวแล้ว อยากกินเค้กอย่างมหาศาล</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( กุนี่อยากแดกเว่อร์ อะ บ้ามาก )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อ : " แล้วพรุ่งนี้จะเค้กไหนเป่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> " กุ : " ขอนิดเดียว ๆ "</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อจึงให้กุไปแบ่งเค้กมากินนิดนึง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> เพราะสงสารลูกกุคิดว่าสงสารในทางสังเวช </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ที่ลูกกุมันจะทนเหี้ยไรอีกนิดไม่ได้เชียวหรือ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ดังนั้น เมื่อถึงวันที่ 17 สภาพเค้กของกุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จึงมีรอยแหว่งวิ่น หาใช่รอยจากคมมีดตัดแบ่งไม่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่นั่น คือรอยแหว่งจากการจกด้วยมือของกุเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่เพียงแต่อุบาทว์ แต่ยังทุเรศได้ด้วยการแก้เผ็ดของพ่อกุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พ่อกุอยากดัดสันดานลูก จึงนำข้าวเหนียวหนึ่งปั้น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( บ้านกุเรียกปั้นอะ หนึ่งกำมือปะ ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ที่คนภาคอื่นเรียกกัน ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ช่างแม่งเหอะ ไม่เข้าใจก็ช่าง กุจะไปแคร์ใครทำไมเนี่ย )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มาอุดช่องโหว่ของเค้ก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างเนียน ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ซึ่งนำความอับอายมาสู่กุอย่างมาก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ที่ได้สูตรของหนมเค้กแบบใหม่มาครอบครองเฉพาะตัว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เค้ก 3 ส่วน ข้าวเหนียว 1 ส่วน </span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">โปะให้เข้ากัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">งิงิ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หลังจากนั้น เมื่อกุย้ายไปเรียนที่พิษณุโลกไปอยู่กับพ่อแม่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> เมื่อใดก็ตามที่เป็นวันเกิดกุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็จะได้กินเค้ก ช็อกโกแลต ที่แม่กับอาทำ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่มีวิปปิ้งครีม ไม่มีอะไรเลย มีแต่เค้กที่อบเกรียม ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ได้กลิ่นช็อกโกแลตอบอวล จนกุแทบจะลอยตามกลิ่น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( เหี้ย ! บรรยายซะจนอยากจะแดกเลยอะ ) <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">- -" <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มีอยู่ปีหนึ่ง กุจำได้ ทำเอากุน้ำตาจะไหล</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่ได้ซึ้งอะไร แต่โกรธ โกรธทำไมน่ะเหรอคะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ต๊าย ... ถ้าไม่เขียนลงไป เกรงว่าจะเกิดอารมณ์หงุดหงิดค่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ทั้ง ๆ ที่วันนั้น เป็นวันเกิดกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คนข้างบ้านก็เอาของขวัญมาให้กุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ๊ะ ๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรใช่ม้า ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> อะฮ้า อย่าคิดเช่นนั้น เรื่องที่ทำให้โกรธ ก็คือ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เค้ากลัวน้องสาวกุ เออ อี่โบว์ น่ะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กลัวแม่งน้อยใจคือมีของขวัญให้กุ แต่อี่โบว์ไม่ได้ อะไรประมาณนั้น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ดั๊นนนนน ให้ของขวัญกุเสร็จ เสือกมีให้อี่โบว์ด้วย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บลิวไม่ไหวแล้ว บลิวจะชน !!! </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คือมึงเกี่ยวอะไรเนี่ย คือมันวันเกิดกุนะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ทีวันเกิดมึง กุยังไม่ได้เหี้ยอะไรเลย ซักปี</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้ววันเกิดกุปีนี้ มึงทำไมด๊ายยยยยยยยยย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หาาาาาาาาาาาาา <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อารมณ์น้อยใจของกุ ล้นปรี่ น้ำตาเอ่อ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> แต่ทำเป็นไม่ให้ใครเห็นทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นกุก็เด็กนะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> แต่ความตอแหลในการแสดง มีเหลือล้นกว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จึงมิมีใครรู้ ในเรื่องที่กุน้อยใจ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ป่านนี้น้องกุมันก็คงไม่รู้หรอกว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุน่ะ น้อยใจคนที่ให้ของขวัญมันด้วยอะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คือวันเกิดกุเนี่ย กุให้ความสำคัญมาก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> กุเป็นคนที่รู้สึกตื่นเต้นทุกปีที่จะมีวันคล้ายวันเกิด</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> รู้สึกมันเป็นวันที่พิเศษ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เหมือนกะว่า วันนี้เป็นวันของกุนะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> เป็นวันที่ทุกคนต้องใส่ใจกุนะ ต้องเต็มที่ กุเป็นนางฟ้า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> มันรู้สึกยิ่งใหญ่กว่าวันไหน ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บอกไม่ถูกเหมือนกัน เพราะกุก็ไม่เข้าใจตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ยิ่งกุอายุเพิ่มขึ้นเท่าไหร่ ความบ้าในอัตตา ก็มีมากขึ้นเท่านั้น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">รู้สึกถึงว่า มันมีค่าเสมอ มันมีค่าตลอดเวลา </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ใครลืมไม่ได้ หากกุจะกลัวว่าใครลืม </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุจำเป็นต้องมาป่าวประกาศให้ทุกคนรู้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ดังนั้น อย่าได้แปลกใจ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หากใครมาเห็นว่ากุมาเย้ว ๆ ใน msn</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หรือในเว็ปต่าง ๆ ให้ทุกคนรู้ว่า กุเกิดวันนี้นะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สิ่งที่กุดีใจในวันเกิดอีกเรื่องหนึ่ง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็คงจะเป็นเรื่องของราศี </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันก็ไม่ใช่ว่ากุชอบราศีพฤษภ หรืออะไรมาก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ว่า ... มันทำให้กุรู้สึกถึงความเป็นตัวกุอย่างน่าประหลาด</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เป็นเพราะกุเกิดในกลางเดือน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จึงมีราศีเป็นของตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่จำเป็นต้องแชร์ราศีเกิดกับใคร </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่ต้องไปดูราศีเมษบ้าง ราศีพฤษภบ้าง อะไรบ้าง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ไม่ว่าตำราเล่มไหน กุก็เกิดราศีพฤษภแน่ ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คนอย่างกุไม่ชอบอะไรวุ่นวาย ซับซ้อน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( นอกจากความคิดที่เสือกซับซ้อนอะนะ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันจึงเป็นสิ่งที่รู้สึกภูมิใจเล็ก ๆ เหมือนกันนะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ที่ไม่ต้องไปทะเลาะกับตัวเองเมื่อจะอ่านดวง <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">5555</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นี่กุโตแล้วจริงเหรอ ? <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เมื่อโตขึ้น โตขึ้น อายุมากขึ้น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">งานเลี้ยง งานฉลอง งานสังสรรค์</span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ต่าง ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็หายไปทีละเล็กละน้อย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บางปี กุก็อยู่คนเดียว บางปี กุก็นั่งร้องไห้คนเดียว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บางปี มันก็รู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บางปี มันก็รู้สึกว่าสนุกสนาน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็ไม่คิดเลยว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">วันเกิดของกุจะมีเรื่องเศร้า เคล้าน้ำตาปะปนด้วย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันคงเหมือนแม่น้ำปิงที่ใสสะอาด</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> พอไหลมารวมกับแม่น้ำยมแม่น้ำวัง แม่น้ำน่าน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( แม่น้ำน่านนี่สกปรกมากค่า )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันก็คงต้องเจือปนกันไป </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ต่อให้ตัวเองใสแค่ไหน ก็ต้องทนยอมรับกับสิ่งที่เจือปนมาด้วย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( เอ๊ะ นี่มันเกี่ยวมั้ยเนี่ย ? กุเริ่มมึน )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็เคยคิดเหมือนกันว่า ถ้ากุไม่มีใครในวันเกิดจริง ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุจะทำยังไง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ปีที่แล้ว ก็มีคนโทรมาอวยพรเหมือนกัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ว่า ... กุก็ไม่ได้อยู่บ้าน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สิ่งที่กุทำได้คือ ไปบ้านเพื่อน ไปอยู่กับเพื่อน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> เพื่อนทำงาน กุนั่งเล่น นั่งเหงา </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นั่งอารมณ์เดียวดายคนเดียว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คิด ๆ ไป หากกุเลียนแบบ MV ที่เค้าทำ ๆ กัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จะเป็นยังไงนะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เรื่องนี้กุคิดมาหลายครั้ง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สมมติว่า อยู่คนเดียว ไปซื้อเค้กมา </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จุดเทียนแล้วร้องเพลงวันเกิดให้ตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> อธิษฐานเอง อวยพรเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เล่นเอง ชงเอง แดกเอง เช่นนี้กุจำทำได้มั้ย ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> กุจะอยู่ได้มั้ย ? น้ำตากุจะไหลมั้ย ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แค่กุคิด ที่จะทำแบบนี้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จู่ ๆ น้ำตาก็ไหล พราก ๆ แล้วอะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ไม่แน่หรอก ชีวิตจริง ถ้าไม่ลองทำ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ไม่รู้หรอกว่า ทนได้หรือไม่ได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เมื่อก่อนเคยคิดว่า ถ้าเลิกกับคนที่เรารักมาก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">รักจนหมดหัวใจกุคงเลิกไม่ได้ กุคงขาดเค้าไม่ได้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คงทนไม่ได้ ที่ไม่มีเค้าเคียงข้างกาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ ณ วันนี้ กุก็ยังคงเสียใจ ยังคงปวดใจ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ยังคงรู้สึกว่ามันเจ็บปวดอยู่มิวาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ ... กุก็ผ่านพ้นวันนั้นมาได้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ผ่านพ้น เพื่อรู้จักการเยียวยา รักษาตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สัตว์ เวลาที่มันเจ็บ เป็นแผลเหวอะหวะขนาดไหน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันยังรู้จักเลียแผลให้ตัวเองเลย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นับประสาอะไรกับกุล่ะ</span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ที่จะไม่ได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คิดได้ดังนี้ กุจึงลองก้าวเดิน เดินไปหาสิ่งที่คิดว่าทำไม่ได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ทำได้ แต่ทนแทบไม่ได้ แล้วจะให้ทำยังไง ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ในเมื่อชีวิตมันต้องทน ยังไม่ตาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> มันก็ต้องทนให้มีชีวิตอยู่รอด</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็ไม่ได้เก่ง ไม่ได้เข้มแข็ง แต่มันต้องทำ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันต้องเรียนรู้มันต้องแก้ปัญหา</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ถึงแม้จะเป็นการแก้เฉพาะหน้า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ต้องทำ หากกุต้องอยู่คนเดียวจริง ๆ ล่ะก็ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุจะลองซักครั้ง กะอีแค่ เป่าเทียนวันเกิดคนเดียว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ร้องเพลงให้ตัวเองแค่นี้ทำได้ ก็จะทำต่อไป</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ทำแล้วรู้สึกว่ามันแย่เกินเยียวยา ก็เลิกทำ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">วันเกิดปีนี้ อยากได้นั่นอยากได้นี่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หวังที่จะได้นั่น หวังที่จะได้นี่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตามแต่กิเลสที่กุมี</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่สิ่งหนึ่งที่กุอยากบอก และอวยพรให้ตัวกุเอง คือ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุอยากให้กุยืนอยู่ด้วยความคิดในมุมมองที่กุเป็น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่ใช่กระเสือกกระสนดิ้นรนกับมุมมองคนอื่น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> แล้วนำพามาเป็นตัวทำลาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และขัดขวางการดำเนินชีวิตของตัวกุเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อย่างไรก็ดี จะดีหรือไม่ดี </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ ก็ยังเป็นนู๋บลิว น้องบลิว อี่บลิว ไอ้บลิว ฯลฯ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ของสิ่งแวดล้อมรอบตัวกุอยู่ดี</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอบพระคุณพ่อแม่ ที่รักกัน ครอบครัว วงศาคณาญาติ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ที่มีผล มีปัจจัยทำให้กุได้เกิดมา </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อสุจิตัวน้อยอย่างกุ อาจจะไม่ได้แข็งแรงเกินใคร</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุอาจจะโกงคนอื่นเข้าวินมดลูกแม่ก็ได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ไม่ใช้หางตบตัวอื่น ก็อาจจะวางยาสลบตัวอื่น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> เพื่อขัดขวางไม่ให้ตัวอื่น เข้าวินชนะกุ ฮ่า ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตอนนี้เกิดมาแล้ว ทำไรได้ กุจะทำ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ไม่ให้เสียชาติเกิดล่ะค่า <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า หมาน อ่านว่า หมาน แปลว่า ลักษณะดี , เฮง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> แต่งประโยค น่องคนนั่นเจื้อว่า ถ้าใส่เสื้อสีแดงตึงวัน เปิ้นย่ะ<span style="color:#3333ff;">หมาน</span><span style="color:#ff99ff;">ดี</span>แต้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แปลอีกทีว่ะ น้องคนนั้นเชื่อว่า ถ้าใส่เสื้อสีแดงทุกวัน เค้าจะ<span style="color:#3333ff;">ดวงดี เฮง ๆ</span> <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ๊าย...บาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ป.ล รักทุกคนที่รักนู๋เจ้า ขอบคุณที่สุด ขอกราบงาม ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">และกรวดน้ำทำบุญตอนเช้า </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เผื่อว่าเจ้ากรรมนายเวร จะลดน้อยลงบ้าง ( ก็ดี )</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-6291739164507211701?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-38582941217976450052009-05-09T04:11:00.004+07:002009-05-09T04:44:54.602+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หงุดหงิดใจ ทั้งอากาศร้อนระอุ และมวลร่างกายเดือด<br />บลา บลา บลา </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />หาอะไรอ่านเล่นในเว็ป </div><div align="center">พลันสายตาก็ไปปะทะกับเรื่องน่าอ่านเรื่องหนึ่ง<br />เป็นเรื่องประวัติของนางวิสาขา ในสมัยพุทธกาล<br />อันที่จริง กุเคยได้ยินเรื่องนางวิสาขานี่นานมากแระ<br />แล้วก็เชื่อเฉกเช่นเดียวกันกับคำบอกเล่า ว่านางวิสาขาคนนี้<br />เป็นสตรีที่พร้อมด้วย คำว่า เบญจกัลยาณี คือ สตรีที่มีความงามห้าประการ<br />โอ้วแม่เจ้า ... เมื่อก่อนกุอาจจะรู้เท่าไม่ถึงการณ์<br />เมื่อใครเล่าให้ฟัง กุก็ยิ่งอยากจะเป็นหญิงงามห้าประการเหมือนกันแฮะ<br />พอเติบใหญ่ คิดลึก คิดมาก คิดฟุ้งซ่าน ได้อีก<br />กุจึงใคร่ครวญ และสังเคราะห์เรื่องเล่าเรื่องนี้<br />จึงเป็นเหตุให้กุหงุดหงิดใจว่า เหตุใดคนเราจึงเชื่อได้เชื่อดี<br />กับคำบอกเล่า เห็นแค่คำพูดที่ว่า หญิงนี้ดี สตรีนี้ดี ก็เชื่อกันไปแล้วว่า คงดี<br />แต่ทำไมไม่มองไปว่า จริง ๆ แล้วนี่ ดีจริงเหรอวะ ? </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เท่าที่กุอ่านประวัตินางวิสาขาดูเนี่ย<br />ไอ่ความงามห้าประการอะไรนี่ </div><div align="center">มันเป็นการพูดส่ง ๆ ของบุรุษเพศนายหนึ่ง<br />ซึ่งโดนพ่อแม่รบเร้าให้แต่งงาน แต่บุรุษเพศนายนี้ </div><div align="center">มิได้ใคร่อยากแต่งงานเท่าไหร่<br />ใครเคยได้อ่านประวัตินางวิสาขา มาก่อนคงจะได้รู้ว่า เรื่องราวยิบย่อยเป็นมายังไง<br />ซึ่งกุขี้เกียจเล่า กุเคยอ่านแล้ว กุเขียนบล็อกกุ ฉะนั้นกุเข้าใจแล้ว<br />ใครเข้ามาเสือกแล้วไม่เข้าใจ ไปหาอ่านก่อนแระกัน<br />เอ๊ะ ก็กุบอกว่ากุไม่เล่าแล้วไง อีห่า ตบฟว่ำ<br />( ใครเซ้าซี้ให้กุเล่า คนนั้นเป็นหมา หุหุ ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />มาเข้าประเด็นก็คือ เมื่อบุรุษผู้นี้ไม่อยากแต่ง ก็คิดแล้วว่า<br />กุจะทำเหี้ยไรดีวะ ให้พ่อแม่กุไม่บังคับให้แต่งงาน<br />ซึ่งกุก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า เหตุใดจึงไม่อยากแต่งงาน<br />เพราะกุก็ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องชาวบ้านขนาดนั้น<br />ดังนั้น จึงบอกพ่อแม่ว่า เออถ้าหาผู้หญิงได้ตามที่ต้องการ<br />ก็จะยอมแต่งงาน จึงได้กำหนดสเปคมาห้าประการ<br />กุว่านะ ... ที่จริงแม่งก็คงคิดแหละว่า หาไม่ได้หรอกในโลกนี้<br />แต่ดันมีหญิงงามครบตามห้าประการที่กำหนดไว้ซะด้วยสิ<br />ก็เลยต้องได้แต่งงานกัน<br /><span style="color:#6600cc;">อันว่า ... ความงามห้าประการ ที่กุก็แอบหมั่นไส้ มีดังนี้ </span></div><blockquote><span style="color:#6600cc;"></span></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#6600cc;">ข้อหนึ่ง หญิงที่มีผมงามถึงสะเอว และปลายผมงอนขึ้น </span></div><blockquote><span style="color:#6600cc;"></span></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#6600cc;">ข้อสอง หญิงที่มีริมฝีปากแดงดุจผลตำลึงสุก และเรียบชิดสนิทกันดี </span></div><blockquote><span style="color:#6600cc;"></span></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#6600cc;">ข้อสาม หญิงที่มีฟันขาวประดุจสังข์ และเรียบเสมอกัน </span></div><blockquote><span style="color:#6600cc;"></span></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#6600cc;">ข้อสี่ หญิงที่มีผิวงามละเอียด ถ้าดำก็ดำดังดอกบัวเขียว<br />ถ้าขาว ก็ขาวดังดอกกรรณิการ์ </span></div><blockquote><span style="color:#6600cc;"></span></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#6600cc;">ข้อห้า หญิงที่แม้จะคลอดบุตรถึง สิบ ครั้ง ก็ยังคงสภาพร่างกายสาวสวย<br />ดุจคลอดครั้งเดียว </span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br /><br />โอเว่อร์ ! </div><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><div align="center"><br /></div><blockquote></blockquote><div align="center">กุก็กลัวบาปเหมือนกัน แต่คงจะไม่ถึงขนาดนั้น</div><div align="center">เพราะของอย่างงี้ อ่านแล้วไม่คิดตาม อาจจะกลายเป็นความโง่เขลาได้<br />นี่มันสเปคของคน ๆ เดียว แล้วจะมาอ้างได้ไงวะ<br />ว่านี่คือหลักของหญิงงาม<br />แล้วทำไม ? หญิงที่งามไม่ครบตามกล่าวอ้างเนี่ย</div><div align="center">แล้วแม่งจิตใจดี ๆ ไม่มีเหรอ ?<br />ถ้าลองมาเป็นยุคนี้ กุคิดว่า ... แม่งศัลยกรรมพิมพ์เดียวกันหมดก็ได้แระ<br />ไม่ต้องเอาแค่ห้าหรอก กุว่าได้เป็นร้อย ๆ ข้อ กันเลยทีเดียว<br /><br />ที่กุมาเขียน ณ ตอนนี้ กุไม่ได้คิดว่ากุถากถางพุทธศาสนา หรืออย่างไร<br />แค่กุอยากให้คนที่อ่านได้คิดบ้าง คนที่ได้เรียน ก็คิดกันบ้าง<br />สักแต่จะเชื่อ ๆๆๆๆ กุรำคาญ !<br />คนเราแม่ง ค่านิยมผิด ๆ มาหลายร้อยชาติปีแล้ว </div><div align="center">ถึงเวลาที่จะต้องใช้ความคิดของเราเองแระ<br />เวลามีคนมาพูดเหี้ยไร แม่งก็โหยยย เชื่อซะ<br />" ตายแล้ว ช่างเป็นหญิงที่ควรแก่การบูชา "<br />" อุ๊ย ดีจังเลยค่ะ อยากเป็นอย่างนางวิสาขาบ้างค่ะ "<br />" ผมอยากเจอผู้หญิงแบบนี้จังครับ ผมจะรักเธอมาก ๆ<br />ไม่ชอบเลยผู้หญิงกร้านโลกเหมือนทุกวันนี้ "<br />ฯลฯ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br /><br />ทำไมไม่คิดบ้างวะว่า นี่คือคนที่โดนพ่อแม่บังคับให้แต่งงาน<br />แล้วก็พูดเพื่อที่ว่า ... จะได้ไม่ต้องแต่ง เผื่อว่าหาไม่ได้ในโลกนี้<br />แม่งอึดอัดตายห่า ถ้ากุจะต้องใช้ชีวิตแบบ หญิงงามทั้งห้าประการแบบนั้น<br />ชีวิตลูกผู้หญิงมีเท่านี้เหรอวะ ? ไอ้ที่เรียกกันว่าคุณค่าน่ะ<br />ชีวิตวัยเด็ก ซุกซนมากไม่ได้ ไม่เป็นกุลสตรี<br />วัยรุ่น ร่าเริง แรด ร่าน ไม่ได้ ไม่งาม<br />ส่งตาหวานให้ผู้ชายไม่ได้ อ่อยไม่ได้ อยากมีผัวตัวสั่นไม่ได้ ฯลฯ<br />เลยวัยรุ่น ขึ้นมา ก็ต้องคอยมองหาผู้ชาย </div><div align="center">รอว่าเมื่อไหร่จะมีคนมาสนใจ มาจีบ </div><div align="center">( ทั้ง ๆ ที่ รักใครชอบใครก่อน ก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องผิดนี่หว่า )</div><div align="center">มาให้ความรัก เพื่อจะได้แต่งงาน </div><div align="center">ชั้นจะรักคนเดียว รักคนเดียว </div><div align="center">( ในชีวิตจริง อย่าง เรา ๆ มันหาได้ทุกคนมะ )<br />พอแต่งงาน มีลูก หุ่นไม่เฟิร์ม แดกเยอะ เพราะต้องเผื่อให้ลูก<br />พอคลอด แดกน้อยไม่ได้ ต้องให้น้ำนมลูก<br />ส่วนผัวที่บอกว่ารักกันนักหนา </div><div align="center">เทียวไล้เทียวขื่อ ตอนยังจีบกันใหม่ ๆ<br />ก็ไปสำเริง สำราญ กับกระหรี่บ้าง เมียน้อยบ้าง หรือนางบำเรอ<br />หรืออาจจะเป็นเมียใหม่ ได้อีก<br />ในทางกลับกัน ผู้หญิงแต่งงานแล้ว มีแฟน มีกิ๊ก มีผัวใหม่<br />หาว่า ขี้เงี่ยน ดอกทอง ไม่รู้จักพอ วันทอง กากี ส้นตีนอะไรไม่รู้<br />กุว่า ต่อให้กี่ข้อของกัลยณี ก็ต้องจบแบบเจ็บปวด รวดร้าว </div><div align="center">... เหมือนกันหมด ...<br />ไอ่คู่รักที่แม่งรักกันจริงจังน่ะ กุไม่เชื่อหรอกว่าไม่เคยทะเลาะกัน<br />ไม่เคยเจ็บปวด ไม่เคยต้องเลิกรา<br />ไม่เคยต้องอดทน ไม่เคยต้องอดกลั้น หรือร้องไห้ เสียน้ำตา<br />ความรักแบบที่ ญ ช รักกันปานจะกลืนกินตลอดชีวิต<br />จนกว่าจะตายห่ากันไปข้างนึง มันไม่มีจริง !<br />นอกจากเราจะเขียนในนิยาย หรือกำหนดเองในห้วงจินตนาการ<br />แต่มนุษย์เรา กำหนดไม่ได้กับเรื่องชีวิต </div><div align="center">เรื่องความรัก เรื่องต่าง ๆ นานา<br />แม้จะทำดีแค่ไหน แม้จะสวยแค่ไหน </div><div align="center">แม้จะร่ำรวย หรือเป็นอะไรที่คนอื่นอิจฉา<br />สุดท้าย ทุกอย่างก็พังทลายได้ ในเมื่อคนอีกคนไม่คลิกกับเรา </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เห็นมะ !!! </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />สุดท้าย พวกกุ ที่เป็นผู้หญิงก็โหยหาความรัก ความเอาใจใส่วันยังค่ำ<br />กุก็ไม่รู้ว่าแต่งตัวสวยไปทำไม ถ้าหากว่า ไม่ต้องการความรักจากผู้ชาย<br />ไม่ต้องการความแข็งแกร่งจากอ้อมแขน ความอบอุ่นที่อ่อนโยนจากอีกฝ่าย<br />ผู้ชายสามารถที่จะจีบ แล้ว ฟัน ฟันแล้วก็ทิ้ง หาความสำราญ จากเกม<br />ฟุตบอล กีฬา การท่องเที่ยว กินเหล้า เพื่อน ฯลฯ<br />แล้วพวกกุมีเหี้ยอะไร ? สวย เริด เชิด หยิ่ง เพื่อ ???<br />ถ้าคนเรามีการให้เกียรติในแต่ละเพศ และทำหน้าที่ของเพศตนเอง<br />ให้ถูกต้อง ไม่ว่าจะเป็นลักษณะของสัญชาตญาณก็ตาม<br />แต่นั่น ก็ควรใช้สมอง ในการบังคับ หรือคอนโทรลการกระทำกันบ้าง<br />เพราะนี่คือคน หรือมนุษย์<br />ก็ไหนว่า คนเราต่างจากสัตว์ก็ตรงที่เรามีความคิดมากกว่า<br />แต่กุก็ไม่ยักกะเห็นว่าใครมีความคิดในด้านนี้เท่าไหร่<br />ยิ่งสังคมกว้างมากขึ้น กุกลับได้มองเห็นเรื่องเหี้ย ๆ ตลอดเวลา<br />บังเอิญ กุก็เคยเปิดเจอสารคดีเหมือนกัน<br />สัตว์ตัวผู้มักจะเป็นฝ่ายเข้าหาสัตว์ตัวเมีย<br />นั่นคือเรื่องธรรมชาติ และมนุษย์ก็เช่นเดียวกัน<br />ถ้าทำตามสันดานดิบในตัวเอง </div><div align="center">มันก็เป็นอย่างนั้น ธรรมชาติกำหนดมาอย่างนั้น </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุไม่เถียง </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่พอพูดอย่างงี้เหอะ ก็ต้องมีผู้หวังดี อันไม่ยอมรับธรรมชาติ<br />เถียงกุทุกครั้งไปว่า </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />" ไม่จริง ! ผู้ชายดี ๆ มีอีกตั้งเยอะ "<br />" ผู้ชายมีความคิดก็มีนะ " </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เวิ่นเว้อ ! ยิ่งพูดก็ยิ่งเข้าข้างความเป็นเพศตัวเองมากขึ้น<br />กุเข้าใจ เรื่องธรรมชาติ แต่ถ้ามีความคิดจริง มันคงสงบสุขกันมากกว่านี้<br />ผู้หญิงเรา ก็ฝันซะเหลือเกินว่าอยากเป็นพรหมจรรย์ตามหลักหญิงไทย<br />หญิงงาม หญิงที่เป็นกุลสตรี<br />มึงฝัน ! </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />อย่าได้คิดฝันแบบนี้อีก เพราะอย่างที่กุบอกไว้ข้างต้นนั้น<br />กุคิดว่า ต่อให้เก็บไว้ตอนแต่งงานยังไง<br />ก็โดนทิ้งอยู่ดี ไอ่ความสำคัญที่ผู้ชายให้น่ะ มันตอนแรกค่า<br />อยู่ ๆ กันไป ถ้าสันดานดิบออกมา มันก็ต้องไขว่คว้าหาอีกไม่รู้จบ<br />สิ่งที่จะกำหนดความรู้สึกได้ คือ สมอง ย้ำ สมอง !<br />เมื่อเราขาดเค้าไปแล้ว เราก็เคว้งคว้าง<br />อยู่อย่างเดียวดาย เลี้ยงลูกไปวัน ๆ หนังเหี่ยวยาน เป็นอีแก่<br />โดนดูถูก โดนหัวเราะเยาะ ต่อให้เป็นนางเอก แล้วมีความสุขเหรอ ?<br />เค้าเหยียบย่ำเรา ยังยิ้มได้อีกเหรอ ?<br />กุนี่ก็แม่งคำถามเยอะนะ วันนี้กุดีใจที่คิดแบบนี้<br />และกุก็ไม่รู้ด้วยว่า อนาคต อะไรจะเกิดขึ้นกับกุบ้าง<br />แต่เมื่อกุกลับมาอ่านอีกครั้ง กุก็จะได้รู้ว่า </div><div align="center">ชีวิตที่ใกล้วัย 26 ขวบ ในอีกไม่กี่วันนี้<br />ณ วันนี้ ณ เวลานี้ ณ ตอนนี้ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />กุได้อะไรเยอะแยะ กับเรื่องความคิด เรื่องค่านิยม<br />ซึ่งเราอาจจะถูกหรือผิด ก็ไม่มีทางรู้ได้ ที่แน่ ๆ เราได้ให้เกียรติ<br />ความเป็นตัวเองของเรามากน้อยแค่ไหน ก็เท่านั้น<br />ถึงแม้เรื่องที่กุคิด ซักวันหนึ่ง คนจะมองว่า เป็นเรื่องไม่ดี เรื่องเลว<br />แต่กุภูมิใจ เพราะอย่างน้อย ครั้งหนึ่งกุเคยเชื่อตามที่คนอื่นคิด<br />แต่คราวนี้กุได้วิเคราะห์ และสังเคราะห์ด้วยตนเองได้<br />นี่ก็เพียงพอแล้ว สำหรับกุ แถมคิดได้ก่อนจะได้ไปนอนในโลงศพ<br />พนมมือกุมดอกบัวเหี่ยว ๆ ร่างกายแข็งทื่อ แล้วโดนแผดเผาโดยเปลวไฟ</div><div align="center">เป็นควันสีดำเจือเทา ลอยขึ้นอากาศไป<br />อ้อ กุนึกออกอีกเรื่อง ของนางวิสาขา<br />ตอนฝนตก มีนางวิสาขาคนเดียวที่ไม่ยอมวิ่งหลบฝน<br />พอโดนตั้งปุจฉา นางจึงตอบว่า<br /><span style="color:#6600cc;">" การวิ่งหลบฝน มันถือว่าไม่งาม เพราะเป็นสตรี " </span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แล้วเป็นเหี้ยไร ทีกุเดินตากฝนตอนเด็ก ๆ กุถึงได้โดนตี วะ<br />นี่คือ พ่อแม่ พี่น้องกุห่วงใย กลัวกุเป็นหวัดสินะ<br />แล้วนางวิสาขา ทำไมตอบแบบนี้อะ ? </div><div align="center">ไม่กลัวพ่อแม่ตบกะโหลกเอาเหรอ ?<br />หรืออากาศเมื่อก่อน มันไม่มีมลพิษ ทำให้ตากฝนก็ไม่จำเป็นต้องกลัวหวัด<br />กุชอบฝนตกนะ แล้วก็อยากเล่นน้ำฝนใจจะขาด<br />แต่ก็กลัวพ่อแม่พี่น้องทั้งปวง เป็นห่วงนั่นแหละ<br />อีกอย่าง เป็นหวัดเป็นไข้ขึ้นมาก็ต้องเป็นภาระให้คนอื่นอีก </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#ff6600;">คิดแบบกุเนี่ย มันผิดมะ ? </span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เผลอ ๆ เสร่อไปเล่นน้ำฝนผิดที่ผิดทาง ฟ้าผ่าขึ้นมา<br />กุก็ดับอนาถได้อีก คนข้างหลัง เสียใจ ร้องไห้ เจ็บปวดเพราะกุตาย<br />เออ ถามอีกครั้ง ถามใครไม่ได้ ก็ถามตัวเองนี่แหละว่า </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#ff6600;">คิดแบบกุเนี่ย มันผิดมะ ? </span></div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ผู้หญิงที่กุศรัทธา ไม่ใช่แบบกัลยาณี แบบนางวิสาขา<br />แต่สำหรับกุคือ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br /><span style="color:#6600cc;">หญิงที่ไม่ต้องยอมสยบแทบเท้าบุรุษ<br />มีความคิด ความอ่านเป็นของตนเอง<br />กล้าคิด กล้าลอง กล้าทำในสิ่งที่คิดว่าเป็นผลดี มีประโยชน์<br />ถึงแม้จะผ่านการมีลูก แล้วอ้วนตุ๊ต๊ะยังไง<br />ก็คิดถึงลูกไว้ก่อน กลัวลูกจะไม่มีน้ำนมแดก<br />ยังไงก็ขออ้วนไว้ ไม่ลดน้ำหนักตามค่านิยม<br />นี่สิ ... ความเป็นแม่ ความอดทนของแม่<br />เพศแม่ เพศหญิง ที่กุให้ความเคารพ <blockquote></blockquote><br /></span>อย่าไปสน หากใครจะมองว่าเป็นหญิงกร้านโลก<br />เพราะมันก็ต้องกร้านโลกทุกคน </div><div align="center">ไม่เช่นนั้น จะยืนหยัดบนโลกนี้ได้เหรอวะ ?<br />โดนเหี้ยไรหน่อยเดียว แม่งไม่ฆ่าตัวตายไปเลยเรอะงาย ? </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />จงดำเนินชีวิตโดยสัญชาตญาณของตนเองบ้าง </div><div align="center">ไม่ใช่แต่จะรอให้เพศผู้ มันจวกแล้วจวกอีก </div><div align="center">ทำห่าไรก็ต้องให้คนอื่นมาตัดสินใจ<br />เพราะสุดท้าย ถ้าเราคิดว่าตัวเรามีคุณค่า<br />มีความงามหลายร้อยประการในตนเอง<br />เมื่อนั้น ต่อให้กี่หมื่นล้านคนหาว่าเราไม่มีความเป็นกุลสตรี<br />หรือเบญจกัลยาณี ก็ตาม เราก็จะมีความสุข<br />ในแบบสตรี ที่เราเป็น เข้าใจคน เข้าใจธรรมชาติ<br />เข้าใจบทบาทหน้าที่ตัวเอง พอแล้ว จบแล้ว<br />แล้วก็ไม่ต้องมาคุยกับกุเลย เรื่องกัลยาณี<br />ที่เชื่อต่อ ๆ กันมาว่าควรเป็นอย่างนั้น เป็นอย่างนี้<br />กุเป็นกุ สตรีเยี่ยงกุ ประพฤติตนด้วยประสบการณ์<br />ตั้งแต่เด็กจนโต ความคิดความอ่านมีเปลี่ยนแปลง<br />การกระทำก็เปลี่ยนแปลงเช่นกัน ต้องปรับ ต้องเปลี่ยน<br />เพื่อให้ดำเนินชีวิตอยู่ได้<br />ขอภาวนาให้ผู้หญิงเรา ดำเนินชีวิตตามที่ตนเองใฝ่ฝัน<br />และได้เป็นตัวของตัวเอง หากต้องยืนอยู่ลำพัง<br />กุก็ขอให้ยืนอยู่ได้ด้วยกำลังใจ ที่มีจากตนเอง<br />ไม่ต้องรับอานิสงส์จากใคร เพราะนั่น คือการทำให้ตนเองมีทุกข์<br />จากการรอคอยใครต่อใครมาแบ่งปัน<br />หากการเป็นกัลยาณีมันทุเรศเกินรับได้<br />ก็ให้เป็นกัลยาณมิตรกับทุกคน ก็เกินพอ <blockquote></blockquote><br />ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า แก้จุ้น อ่านว่า แก้ - จุ้น แปลว่า แก้ผ้า , เปลือยกาย<br />แต่งประโยค อี่น้องคนนี้มันหยังมาบ่อายผีอายสาง มา<span style="color:#3333ff;">แก้จุ้น</span>เล่นน่ำฝนอยู่ได้<br />แปลอีกทีว่ะ นังนู๋นี่มันทำไมไม่อายผีอายสางนะ มา<span style="color:#3333ff;">แก้ผ้า</span>เล่นน้ำฝนอยู่ได้ <blockquote><p>บ๊าย...บาย</p><p>นู๋บลิว เซเลอร์มน ก๋ากั่น</p><p></p><p>ป.ล กุชอบผู้ชาย กรี๊ดผู้ชาย </p><p>แต่สุดทนกับพฤติกรรมของผู้หญิงที่ดูถูกคุณค่าของตนเอง</p><p>และพฤติกรรมของผู้ชายบางคน </p><p></p><p>เหลือแดกจริง ๆ พ่อคุณ !</p></blockquote></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-3858294121797645005?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-91213620159275826492009-04-23T14:29:00.005+07:002009-04-23T14:54:43.862+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ร้อนว่ะ ! </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ใคร ๆ แม่งเค้าก็พูดกันเป็นวลีฮิต<br />รวมทั้งตัวกุด้วย บางครั้งมันก็ไม่ใช่วลี แต่บ่นร่ายยาวเป็นประโยคไปเลย<br />สาแก่ใจกุยิ่งนัก เสือกร้อนทำไมล่ะ<br />กุสงสารคนที่กุบ่นให้แม่งฟังอะ<br />มันคงเบื่อ แล้วก็หงุดหงิด ที่กุพล่ามอยู่ได้ว่า ร้อน ร้อน ร้อน<br />เอาน่า ช่างแม่งเหอะ ขี้เกียจแคร์ชาวบ้าน ฮ่า ๆ <blockquote></blockquote></div><div align="center">( เห็นแก่ตัวได้อีก ) <blockquote></blockquote><br />เพิ่งเห็นว่า คราวที่แล้วอัพบล็อกเกี่ยวกับเรื่องอากาศหนาว ทำให้เราเป็นไข้<br />มาคราวนี้ อัพบล็อกกันข้ามชาติทีเดียว จู่ ๆ ก็โผล่มาหน้าร้อนเลย<br />ดีมาก ๆ ขยันที่สุด สวยด้วย ขยันด้วย นิสัยก็ดี พูดก็เพราะ </div><blockquote></blockquote></span><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( อี่นี่มันใคร ? ไม่ใช่กุนี่ ) </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ช่วงสงกรานต์ไม่ได้เล่นไหนเยย ออกทริป นั่งบนรถ ตระเวนหาญาติ<br />เพราะไม่แน่ใจว่า ตัวกุมีญาติหรือไม่ ในอนาคตถ้าตายไป</div><div align="center">เกรงจะเป็นศพไร้ญาติ<br />ก็ต้องรีบไปรดน้ำดำหัวญาติสนิท มิตรสหาย ที่เคารพ<br />วันนึงไปอีกจังหวัดนึง อีกวันมาอีกจังหวัดนึง อีกวัน ฯลฯ<br />กุเริ่มเห็นเค้าอาชีพของกุแล้วว่า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ<br />แม่งไปสมัครเป็นเด็กเดินรถดีกว่า ได้อ่อยผู้โดยสารผู้ชายด้วย </div><div align="center">แผล่บ ๆ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />แต่ด้วยความที่เกลียดการเดินทาง เลยคิดใหม่ ไม่เอาแระ น่าเบื่อ<br />เผื่ออี่ผู้โดยสารเหี้ย ลามก หัวล้าน หน้าตาแย่ มาฉอเลาะ จะพาลอ้วกเอา<br />( มึงสวยตายล่ะ อี่บลิว ! ใครบางคนตะโกนเข้ามาในจิตใต้สำนึก )<br />ว่าจะเล่นน้ำ ๆ ก็ไม่ได้เล่น ทำเป็นกระแดะ กลัวดำ ไว้ตอนเย็นค่อยเล่น<br />พอตกเย็น กุก็หลับขึ้นอืดอยู่ภายในห้อง อนาถที่สุด สังเวชสุดทน<br />แต่ทำไงได้ ถ้าคนอย่างกุรับผิดชอบความคิด </div><div align="center">และคำพูดตัวเอง มันก็คงไม่ใช่อี่บลิว แน่ ๆ<br /></div><blockquote></blockquote><div align="center">วะฮะ ๆ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />อนิจจัง มี เกิด ก็ต้องมีดับ หนาวออก ร้อนแทรก ฝน ไม่มี<br />กุข้องใจมานานแระ อยู่บางกอก ฝนตกนครปฐม ไปนครปฐม ฝนตกบางกอก<br />กลับพิดโลก ฝนตกบางกอก มาเชียงใหม่ ฝนตกพิดโลก และแพร่<br />ไปแพร่ ฝนตกเชียงใหม่ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />พ่อมึง !<br />จะตกไล่เสนียดกุเหรอ ? กุมันไม่ดีตรงไหน ?<br />กุไปหลอกด่าใครที่ไหน ? เวลาจะด่ากุก็ด่าตรง ๆ นี่ เท่าที่จำได้<br />แล้วเหตุใด ต้องไล่เสนียดกันโจ่งแจ้ง ให้กุรู้ตัวซะขนาดนี้วะ </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ร้อนว่ะ ! </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />อีกแระ วลีเดิม ๆ เวลากุบ่นว่าร้อนทีไร<br />บางคนแม่งหวังดี แต่เสือกไม่รู้เหี้ยอะไรเลย ก่อนพูดไม่ได้ปรึกษาสมองก่อน<br />ชอบบอกกับกุด้วยความห่วงใย </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />" ร้อนก็ไปอาบน้ำสิ อาบอีกรอบ จะได้หายร้อน " </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />ขอบใจค่ะสัด แล้วมึงรู้มั้ยว่า น้ำหอพักกุเนี่ย ร้อนจะตายห่าอยู่แล้ว<br />หลังบ้านกุไม่ได้มีหิมะตกนะ แดดเปรี้ยง ๆ สาดแสงส่อง<br />กระทบกับวัตถุ ซึ่งแม้แต่น้ำที่เก็บอยู่ในแทงก์ </div><div align="center">ก็กลายเป็นทะเลเดือด ปุด ๆ<br />เวลาอาบน้ำ กุเหมือนตกนรกยังไงไม่ทราบ หายใจมะค่อยออก<br />อุณหภูมิสูงปรี๊ดดดดดดดดดด อาบที วิ่งมาเปิดพัดลมที<br />อี่พัดลมนี่ก็นะ พัดแต่ลมร้อนเข้ามา สู้กุไม่เปิดซะยังจะดีกว่า<br />มึงมาอาบน้ำหอพักกุมั้ยล่ะอีห่า<br />จะได้เข้าใจว่าทำไมกุยังเสือกทำตัวโง่ไม่ไปอาบน้ำหลาย ๆ ครั้งน่ะ<br /></div><blockquote></blockquote><div align="center">บางคน ( อีกแระ ) แม่งหวังดี ( อีกแระ )<br />มันกล่าวไว้กับกุว่า </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />" อ้าวววว อยู่ภาคเหนือ ยังร้อนอีกเหรอ ? คิดว่าจะอากาศดีแล้วนะ "<br /></div><blockquote></blockquote><div align="center">เอ่อ ขออภัยในบางลีลา ถ้ากุจะบอกมึงว่า </div><div align="center">ภาคเหนือไม่ใช่ประเทศไทยเหรอ ?<br />แล้วภาคเหนือ มีดีที่อากาศดีตรงไหน ? </div><div align="center">มันไม่ใช่สมัยก่อนกรุงแตกนะคะ<br />จะได้ไม่ร้อน อากาศชนบท เหมือนก่อนนู้น </div><div align="center">เชียงใหม่แม่งก็บางกอกดี ๆ นี่เองแหละคร่า<br />รู้จักมะ มันเป็นเมืองแอ่งกะทะ ลมพัด ก็ติดเขา </div><div align="center">ลมจากที่อื่นพัดมา ก็พัดผ่านไป ไม่เข้าแอ่งกะทะซักที </div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />เฮ้อ !!! กุอยากให้ฝนตก ทีหน้าหนาว แม่งหนาว ทีหน้าร้อน ก็แม่งร้อน<br />ทีหน้าฝนของกุล่ะก็ ตกบ้าง ไม่ตกบ้าง อี่ห่า ไม่ยุติธรรม<br />เออ ไม่น่าพูดเรื่องความยุติธรรม กับโลกใบนี้เลย ถามหาทำไมวะ มันไม่ได้มีอยู่จริง<br />เฮ้อ !!! นี่ถอนหายใจไปกี่ล้านรอบแระวะ ?<br />กุอยากขึ้นดอย แต่ก็เข้าใจว่า ยิ่งสูง ก็ยิ่งร้อน ไม่ใช่ยิ่งสูง ยิ่งหนาว<br />เพราะก็ใกล้ดวงอาทิตย์เกินไป<br />กุก็อยากรู้นะว่า อี่ดวงอาทิตย์ แม่งอยู่ได้ไงวะ ตัวเองร้อนจะตายห่า<br />มึงเก่งอะไรขนาดนี้เนี่ย ดวงโต ๆ มี ไฟพรึ่บพรั่บ ๆ<br />แต่เสือกอยู่ได้อะ เก่งมั้ยล่ะ นี่ขนาดอยู่ไกลนะ<br />ถ้าอยู่ใกล้ ๆ นึกสภาพร้อนตาย ไม่ออกเลย<br />กุว่านะ ร้อนอย่างงี้ ถ้ากุร้อนตาย แม่งเสียศักดิ์ศรีตัวกุชิบหายเลยอะ<br />ยังไม่ได้ทำไรที่อยากทำเลย สู้ไปสมัครเป็นทหารชายแดนดีกว่า<br />ตายอย่างสมศักดิ์ศรีกว่ามาก<br />เมืองไทย เป็นเมืองร้อน อ๋อ ค่ะ กุทราบ<br />แต่ด้วยเหตุอันใดก็ตาม กุขอบอกไว้เลยว่า<br />กุไม่สามารถทำใจให้ชินได้ กี่ปี กี่ปี ก็บอกว่า ปีนี้จะร้อนที่สุด ปีต่อไปก็ ปีนี้ร้อนกว่าที่ผ่านมา<br />กุก็เห็นแม่งร้อนทุกปีอะ ร้อนเกือบทุกวันด้วยกระมัง </div><div align="center">กุกับแม่ได้คุยกันนิดหน่อย</div><div align="center">ถ้าใครคนใดคนนึงบ่นว่าร้อนขึ้นมา</div><div align="center">จะต้องมีอีกคนคอยบอกว่า ให้ดูกรรมกร หรือคนงานก่อสร้างสิ</div><div align="center">เป็นอันรู้กันทันทีว่า</div><div align="center">อีกคนนึงต้องการสื่ออะไร</div><div align="center">เพราะกุและแม่ได้เห็นพวกคนก่อสร้าง ร้อนตับแล่บ</div><div align="center">พักก็ไม่ได้พัก หิวก็ไม่ได้ไปกิน ตามที่ใจอยาก </div><div align="center">เห็นฉะนี้แล้ว ได้แต่คิดว่า ยังน้อยไป </div><div align="center">อี่โลกใบนี้ มึงยังแกล้งกุน้อยไป </div><div align="center">แต่ก็หารู้ไม่ว่า เค้าอาจจะอยากอาบแดดก็เป็นได้</div><div align="center">ใครจะไปรู้ มัวแต่คิดแค่ว่า เค้าด้อยกว่าเรา เราดีกว่าเค้าขนาดไหนได้พัก</div><div align="center">เราก็ไม่สามารถจะไปล่วงรู้ได้เลยว่า เค้าคิดอะไรอยู่</div><div align="center">กุก็เลยบอกแม่ไปเช่นนี้แหละว่า</div><div align="center">เค้าอาจจะมีความสุขกับสิ่งที่เค้าทำ</div><div align="center">แล้วมองพวกเราแบบเหยียด ๆ ด้วยซ้ำ</div><div align="center">อี่พวกนี้ ทำงานหาเงิน เสร็จแล้วก็ป่วยเข้าโรงบาล</div><div align="center">เงินที่หาได้ ก็มะค่อยได้ใช้ เอาไปโรงบาลหมด</div><div align="center">กร๊ากกกกกกกกกกกก</div><blockquote></blockquote><div align="center">เห็นมะ เค้าอาจจะคิดอย่างนี้ก็ได้</div><div align="center">งั้นก็ช่างแม่งพวกเค้าเหอะ เอาเป็นว่า กุร้อน กุหงิดหงิด พอ</div><div align="center"><br />ยิ่งพิมพ์ ก็ยิ่งร้อน ถ้าฝนตกนะ กุจาลั้ลลา อารมณ์ดี </div><div align="center">อัพบล็อกคงได้เยอะ ๆ ( ตอแหล ! )</div><blockquote></blockquote><div align="center"><br />มีตั้งหลายอย่าง ที่อยากขีด ๆ เขียน ๆ<br />เวลาก็มีตั้งเยอะแยะ แต่ความขี้เกียจมันมาบัง<br />ช่างเหอะ บล็อกกุนี่ อยากทำไรกุก็จาทำ<br />ใครมีปัญหากุกรวดน้ำแช่ง วะฮะ ๆ<br />กุนี่น่ารักเนอะ เอิ้ก ๆๆๆๆๆ<br /><br />ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า กั้ด อ่านว่า กั้ด แปลว่า อาการอิ่มจนแน่น , อึดอัด</div><div align="center">แต่งประโยค กิ๋นข้าวลำแต้ ๆ กิ๋นจ๋น<span style="color:#3333ff;">กั้ด</span>ไปเลยเจ้า<br />แปลอีกทีว่ะ กินข้าวอร่อยสุด ๆ กินจน<span style="color:#3333ff;">อิ่มปลิ้น</span> ไปเรยคร่า <blockquote></blockquote><br />บ๊าย...บาย</div><div align="center">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น <blockquote></blockquote></div><div align="center">ป.ล กุจาเอาฝนตก จาเอาฝนตก จาเอาฝนตก <blockquote></blockquote></div><div align="center">( ไม่เอาเสื้อแดง ไม่เอาทักษิณ ฮ่า ๆ )<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-9121362015927582649?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-58796045363464610872008-12-25T23:47:00.004+07:002008-12-26T00:44:09.266+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แค่ก ๆ ช่วงนี้กุไม่สบาย เป็นเพราะอากาศเปลี่ยนบ่อย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ถึงแม้หนังกุจะหนา หน้ากุจะด้านเพียงใด</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุก็ขอเหอะอากาศเปลี่ยนงี้หลาย ๆ ครั้ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ต่อให้หนังหนาปานหนังแรดแค่ไหน กุก็ไม่สู้หรอก</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เย็ดแม่ !</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่เพื่อนบางคนก็แซวกุจนได้ว่า " แหม มึงไม่สบายกายหรือใจล่ะ "</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่มีเหี้ยไรจะถามกุแล้วใช่มั้ย ? มาแซวกุเรื่องนี้ มาฆ่ากุให้ตายห่าไปเลยดีกว่าค่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เจ็บจี๊ด ดั่งทศกัณฑ์โดนทิ่มหัวใจที่แปลงเป็นแมลงภู่ ณ เขาพระสุเมรุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">และตลอดหน้าหนาว กุก็เป็นไข้ป่วงห่านี่ ตั้งกะต้นฤดูกันเลยทีเดียว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อันตัวกุก็มิได้บอบบางเหมือนน้องปอย ตรีชฎา แต่อย่างใด</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( กะเทยแม่งยังบอบบางกว่ากุง่ะ กรี๊ดดดด )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เมื่ออากาศหนาวกัดกร่อนร่างกายกุให้แย่แล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุจึงตัดสินใจก่อนจะสิ้นลมหายใจ </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">โดยที่ยังมะได้ทำประโยชน์</span><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ให้กับชาติบ้านเมือง และผองชนร่วมโลก</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( จะลิเกไปไหนล่ะสัด )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ดังนั้น กุแม่งตัดสินใจ พาร่างกันถึก ดั่งควายโกรธ ไปหาหมอ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไปนั่งรอหมา เอ๊ย ! หมอ ซัก ครึ่งชั่วโมง</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">นี่ถ้ากุโคม่า กุตายห่าไปตั้งกะวินาทีแรกแระ </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ปกติที่คลินิคนี้จะต้องรอหมอ ก็ทั้ง ๆ ที่กุก็รู้ แต่ก็ยังเสือกมา</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ดังนั้น หมอไม่ผิด ไม่มีใครผิดเล้ย มองมาที่กุ๊ กุเอ๊ง</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุผิดเอ๊ง ยอมรับอย่างหน้าตาเฉย ( และแอบแสยะยิ้มแรด ๆ นิดนึง )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุขี้เกียจไปโรงพยาบาล ต้องรอนาน นั่งจนเหน็บแดกตุด</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">หมอก็คงยังไม่เรียกกุเป็นแน่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">จำได้ว่าคลินิคนี้กุเคยมาเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว โดนฉีดยาไป 3 เข็ม</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">หาเงินมาได้เท่าไหร่ เอาไปเป็นค่ายาหมด</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">คุ้มจริง ๆ ควยเอ๊ย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">และก็อย่างที่บอก คือรู้ทั้งรู้อยู่แล้วเต็มอก น้อย ๆ ไม่ค่อยมีนม</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ว่า ... มันต้องรอนาน แต่มันรู้สึกดีว่ะ ที่กุได้มีโอกาสมาสัมผัสคลินิค</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไม่ต้องนั่งมองหน้าคนไข้ด้วยกันในโรงพยาบาล</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ถ้าเป็นปลากัด แม่งท้องกันเต็มโรงพยาบาลแน่ ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ใครร้องโอดร้องโอย กุก็สยิว แม่งจะมาตายต่อหน้ากุมั้ยเนี่ย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ลุ้นแล้วลุ้นอีก </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ฉะนั้น การมาคลินิค ถึงแม้จะนั่งรอหมอ แต่กุสบายใจกว่ามาก</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไม่ต้องมองหน้าแล้วท้อง หรือกลัวคนตายผ่านหน้า หรืออะไร</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แค่ได้มองหน้าน้องที่ทำบัตรให้ก็พอแระ กุไม่มีปัญหา</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( หรือใครจะมีปัญหากับกุ ? )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">บรรยากาศตึงเครียด เพราะคลินิคเปิดข่าวการเมือง</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุก็เริ่มหงุดหงิด แม่ง ป่วยก็ป่วย เสือกมาเจอเรื่องการเมืองตอแหลอีก</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ยิ่งรู้สึกว่า ความตอแหลในตัวกุจะโดนนักการเมืองแย่งไปหลายต่อหลายครั้ง</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ใจกุ สั่นระริก ๆ เยี่ยงสาวแรกรุ่นโดนผู้ชายจีบ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กลัวว่าความตอแหลที่กุได้ดูในทีวี</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">จะทำลายต่อมตอแหลภายในตัวกุให้แตกซ่าน</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">รอคุณหมอ ก็ยังไม่มา กุก็เริ่มเบื่อกับทีวี ( ก็แม่งตอแหล อะ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">มองหน้าน้องคนนั้น สลับกับการมองน้ำไหลนอกกระจกหน้าคลินิค</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ใจก็ปั่นป่วน แต่ก็ไม่ได้หน้าหงิกเหมือนปวดขี้ ขี้ไม่ออก ป่วย </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ทำไงดี</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">หันรีหันขวาง หมอทำไมช้าจังวะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">คิดในใจแล้วว่า ถ้ากุตายนะ กุจามาหลอกหมอ ฝันไปเหอะว่ากุจะเอาเลขมาให้</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุจาบอกเลขผิด ๆ ให้โดนแดกแม่งเยย งิงิ ซาหนุกจางเรย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เมื่อน้องคนนั้นเห็นกุป่วง ๆ น้องจึงนำเครื่องมือวัดความดวยหัวคัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เอ๊ย ! เครื่องมือวัดความดัน มาวัดให้ อุ๊ย กุปกติง่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แต่แอบมีไข้ อ๊ะ ไม่ได้แอบนี่ กุเป็นไข้จริง ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( ทำเป็นใช้คำว่าแอบ จะได้ดูว่ากุแอ๊บแบ๊ว เป็นวัยรุ่น )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เค้าเริดมาก ส่วนใหญ่เห็นเป็นปรอทให้อมใต้ลิ้น</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แต่คลินิคนี้เป็นแถบเหี้ยไรวะ คล้าย ๆ แม่มึง เอ๊ย แม่เหล็กง่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุก็ไม่รู้จัก เพราะยังไม่เคยมีผัวเป็นหมอ </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไว้มีผัวเป็นหมอกุค่อยมาเขียนเฉลยแล้วกัน</span><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ว่ามันคืออะไร</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">พอเอาอีแถบนี่ออก ก็เสือกรู้เลยว่า " พี่มีไข้นะคะ "</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อีน้อง หรืออีพี่คนนี้แม่งรู้ได้ไงว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">น้ำหน้าอย่างกุ จะเป็นพี่เมิง เอ๊ะอินี่ ตบกับกุมั้ย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">น่าจะเรียกกุว่าน้องสิ น้องน่ะ กุหน้าแก่กว่ามึงยังไง</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ก็ควรเรียกกุว่าน้อง !!!</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อินี่ไม่มีหัวในเรื่องการตลาดเลย คนโดนเรียกพี่จิตใจก็ยิ่งป่วงไปใหญ่</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไม่มีสมอง ! <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( กุว่าตัวกุนี่แหละ งี่เง่าไร้สมองกว่าเค้า ฮ่าๆ )</div><blockquote></blockquote><div align="center">พอคุณหมอมา กุก็เข้าไปตรวจ</div><div align="center">คุณหมอให้กุอ้าขา อ๊ะ มะช่าย !</div><div align="center">อ้าปาก เพราะกุบอกว่า <blockquote></blockquote></div><div align="center">" เจ็บคอค่ะ " <blockquote></blockquote></div><div align="center">พออ้าปาก ยังไม่ทันได้อ้ากว้าง ๆ เลย </div><div align="center">แม่งหยั่งรู้ได้ไงวะว่าคอกุอักเสบ หมอเก่งว่ะ</div><div align="center">อ้าปากนิดเดียว รู้ไปถึงไส้ติ่งกุเยย</div><div align="center">แล้วก็บอกกุว่า <blockquote></blockquote></div><div align="center">" นอนตะแคงค่ะ " <blockquote></blockquote></div><div align="center">แว้กกกกกกกกกกกกกกก</div><div align="center">กุจะโดนฉีดยาเหรอ กุเป็นอันงุงงงอย่างแรง</div><div align="center">ไม่ได้กลัวฉีดยานะ แต่กุมาหาหมอคลินิคนี้ทีไร</div><div align="center">กุต้องเป็นโดนฉีดยาทุกที </div><div align="center">ใจกุน่ะอยากฉีดให้มันหาย ๆ แต่พี่ที่ออฟฟิศดันเตือนกุมาก่อนว่า <blockquote></blockquote></div><div align="center">" การฉีดยาไม่ใช่เรื่องดีนะบลิว มันเป็นเรื่องที่อันตรายมาก ไม่ค่อยมีใครฉีดหรอก " <blockquote></blockquote></div><div align="center">อ่าว เวรแล้ว หมอเค้าเห็นกุเป็นอมตะหรือเยี่ยงไร ?</div><div align="center">จึงมิได้เกรงกลัวว่ากุจะตายหรือกลายเป็นอีผีบ้าอะไรเลย</div><div align="center">เอ่อ ... คุณหมอคะ เวลาที่คุณหมอจิ้มเข็มมาน่ะค่ะ</div><div align="center">กรุณาเอาตามามองกุด้วย </div><div align="center">ชิบหาย</div><div align="center">คิดจะทิ่มแม่งก็ทิ่ม นี่เนื้อกุนะ ฉีดยาดี ๆ แม่งฉีดเป็นมั้ย ?</div><div align="center">คือหัดเอาลูกกะตา เหลือบมามองกุซักนิดก็ยังดีค่ะ </div><div align="center">อย่าได้เหลือบตาไปมองซองยา แล้วใช้แขนข้างขวาจิ้มเข็มลงมา <blockquote></blockquote></div><div align="center">กุเจ็บ !!! <blockquote></blockquote></div><div align="center"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">จากนั้น คุณหมอก็บอกกุว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">" นู๋ควรแดกยาด้วยนะคะ ไว้มาในวันที่หมอนัดนู๋อีก 3 วันค่ะ มาตรวจซ้ำอีกที " <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">พอกันทีค่ะคุณหมอ แค่ครั้งนี้ ค่ายากุก็บานเบอะแล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ให้กุมาอีก 3 วัน กุยอมนอนซม หรือไม่ก็นอนตายคาห้องจะดีกว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">หมอให้นู๋จ่ายค่ายาขนาดนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับที่นู๋ตายหรอกค่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เงินกุก็หมด หาเงินมา ก็จ่ายค่ายา เอาสิ หน้าหนาวเป็นอะไรที่กุไม่ได้ใช้เงินเลย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เงินน้อย ก็เสือกไม่ได้ใช้ ดันได้มาแดกยาแทนข้าว มันคุ้มมั้ยเนี่ย ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">นี่ขนาดกุเห็นซองยาว่ามีพาราเซตามอลแล้วนะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุยังบอกอีน้องนั่นเลยว่า <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">" เอ่อ พาราฯ ที่ห้องพี่มีเพียบเลยค่ะ ไม่ต้องก็ได้ " <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุก็คิดว่าจะลดให้กุบ้าง เพราะค่ายาไม่น่าจะแพงห่าไรขนาดนี้</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">" พี่ไม่เอาพาราฯ ใช่มั้ยคะ ? "</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อีน้องคนนั้นยังคงถามกุซ้ำอีกรอบ </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อาจเป็นเพราะเมื่อกี๊ไม่ชัวร์เพราะน้องมีขี้หูเยอะไป ทำให้ไม่ค่อยได้ยิน</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไม่เป็นไร กุให้อภัย </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุก็เลยยิ้มหวาน ๆ ( คิดว่าหวานนะ เอ๊ะ รึเปล่า ??? ) ให้อีน้องไป</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แล้วก็รีบพูดโดยมิกลัวลิ้นจะพันกัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เพราะกลัวเสียเงิน พูดอย่างเต็มภาคภูมิและมั่นใจว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">" ไม่ค่ะ บ้านพี่มีเป็นขวด ๆ เลยค่ะ ซื้อเก็บไว้ตลอด "</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">" ทั้งหมด 590 บาท ค่ะ " <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อีเย็ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">นี่แหละ ทำให้กุถึงกับหน้าชา เยี่ยงโดนตีนเหยียบหน้ากันเลยทีเดียว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อืม นี่กุไม่เอาพาราฯ นะคะเนี่ย ยังเก็บขนาดนี้</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ถ้ากุเอาพาราฯ ด้วย กุไม่หมดเป็นพันเลยเหรอคะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เมื่อได้ยามาแล้ว กุจึงคิดต่ออีกว่า ถ้าคราวนี้กุยังไม่หาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุก็ไม่มาตรวจซ้ำเป็นแน่ ไม่มีเงิน </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">พ่อแม่กุก็คงเป็นห่วง ถ้ากุไม่มีเงิน ก็คงโทรหาพ่อแม่ให้อุปถัมภ์กุได้บ้าง</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แต่กุไม่เอาแล้ว คิดว่าเลี้ยงไข้กุเปล่าว้า</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เริ่มจะไม่แน่ใจ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แต่ไม่เป็นไร กุก็ยังคงดูแลตัวเองอยู่</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( แต่ยังรับสมัครคนดูแลนะ เผื่อกุไม่ว่างดูแลตัวเองน่ะ งิงิ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">อาการของกุตอนนี้ ก็ทรงตัว อาจตายพรุ่งนี้ มะรืนนี้ ก็ไม่ทราบได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แต่ไม่เป็นไร กุก็ทำประโยชน์เพื่อสาธารณะมามากแล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( แต่ก็กลัวตายง่ะ แง้ ๆ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เอาวะ อย่างไรก็ดี กุก็จะพักผ่อนเยอะ ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เพื่อคุณพ่อคุณแม่ และผู้มีอุปการะคุณทุกท่าน ของกุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก ( จริง ๆ กุชอบมากเลยที่มีคนห่วง ฮ่า ๆ ๆ ) <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ขอให้ทุกท่านเป็นกำลังใจให้กุฟันฝ่าอีเหี้ยไข้จังไร นี่ไปให้ได้นะคะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุจะอดทนต่อไป จะจามจะไอ มึงก็มาเลย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุเตรียมพร้อม ถ้าแม่งจะตายจริง ๆ คงโทรเรียกเพื่อนให้มาช่วย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เพื่อนกุเคยเข้ามาเยี่ยมครั้งนึง แล้วพูดขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีว่า <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">" วัดพร้อม เมรุพร้อม เหลือแต่ศพมึง " <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">รักกุมากเหลือเกิน อีเพื่อนเหี้ย <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กุขอขอบใจ อย่างน้อย ถึงศพกุยังไม่พร้อม เค้าก็เผาคนอื่นก่อนได้ กุไม่รีบ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">กลัวโดนเผาแล้วร้อน กลัวไม่เหลือใคร ไม่อยากอยู่คนเดียว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เอาล่ะ ได้เวลาพักผ่อนกุแระ จริง ๆ เลยเวลานานแล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">... ง่วงนอน ไม่รีบนอน เด๊วไม่หายไข้ ต้องทำตัวเป็นคุณหนูอนามัยซะหน่อย ...</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แต่แหม ... ไม่ค่อยได้อัพบล็อกที่รักของกุมาแสนนานแล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ถ้าหากมีหยากไย่ขึ้นได้ ก็คงขึ้นจนกลายเป็นบล็อกแห่งตำนานแล้วกระมัง</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ขอให้บล็อกยังอยู่คู่ชาติไทย เอย ( เอย ทำไม ? ไม่ได้เขียนกลอน เอ๊ะ กุก็บ้า ) <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"><blockquote><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></blockquote><blockquote><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></blockquote>ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า ซะป๊ะ อ่านว่า ซะ - ป๊ะ แปลว่า มากมาย , มีเพียบ , เยอะแยะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แต่งประโยค วันนี้ไปเดินแอ่วตี้กาดสวนแก้ว มีของลดราคา<span style="color:#3333ff;">ซะป๊ะ</span> เช่น เตี่ยวใน เสื้อใน</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">แปลอีกทีว่ะ วันนี้ไปเดินเที่ยวที่กาดสวนแก้วมา มีแต่ของลดราคา<span style="color:#3333ff;">เพียบเลย</span> </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เช่น กางเกงใน เสื้อใน <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">บ๊าย ... บาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ป.ล รักส้วมของกุเหมือนเดิม และจะไม่หมดไปจากเดิม </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ถ้ากุไม่อัลไซเมอร์ซะก่อนอะนะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-5879604536346461087?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-52101844114473540792008-12-11T00:44:00.003+07:002008-12-11T01:35:41.810+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">โอ๊ะ ! ไม่ทันไร ส้วมสีชมพูของกุก็เต็มอีกแว้วเหยอ ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วกุก็ยังทุเรศเหมือนเดิม ทำเหมือนทองไม่รู้ร้อน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ในการมา อวยพรวันเกิดบล็อกของกุเรย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( </span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ช่างเป็นเจ้าของที่เหี้ยมาก )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">4 ปี แล้วสินะ ที่กุได้มาทำตัวปั้นจิ้มปั้นเจ๋อในนี้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอขอบใจมาก ที่ยังมีโอกาสได้เข้ามาอ่านบล็อกตัวเองอยู่เป็นนิจ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ่านแม่งอย่างเดียว ไม่ค่อยอัพ ไม่มีอารมณ์เขียน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่เป็นตัวของตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่รู้สึกรู้สมกับห่าอะไรซักอย่าง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แค่เข้ามาอวยพรวันเกิดบล็อกตัวเอง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ยังผลัดวันประกันพรุ่ง ตลอดเวลา</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สันดานจริง ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไงก็ ขอให้บล็อกสีชมพูของกุ อยู่คู่กับชีวิตของกุไปเรยนะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หากกุได้มีผัว ได้แต่งงาน มีลูก มีหลาน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็อยากให้คนในตระกูลได้รับรู้ประวัติศาสตร์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่ต้องมีฝรั่งมาบันทึก จดหมายเหตุ กุบันทึกเอง แม่งเลย คนไทย ใจสู้</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">เพราะคงไม่มีใครกระแดะมารู้ชีวิตกุ เท่าตัวกุอีกแระ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เกิดอะไรขึ้นในชีวิตกุบ้าง กุก็เขียน เขียน เขียน อย่างเมามันส์ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตามด้วย อารมณ์ สุดวิปริต จิตป่วน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ไม่รู้แหละ อารมณ์ไหน ที่กุอยากเขียน กุก็จะเขียน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คนอย่างกุ ทำไรตามอารมณ์อยู่แล้ว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( และมึงก็จะซวยเพราะอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของมึงบ่อย ๆ อะนะ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จริง ๆ มีเหตุการณ์หลายอย่างที่อยากบันทึก แต่นึกในใจ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่ได้กลั่น ออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร เท่าไหร่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บัดนี้ น่าจะเป็นเวลาอันสมควย เอ๊ย สมน้ำหน้า เอ๊ย สมควร แล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( เอาฤกษ์ เอาชัย มาจากไหนวะ ? )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สนุกดีว่ะ ได้เข้ามาอ่านเรื่องเก่า ๆ หรือไม่ก็เรื่องสมัยสาว ๆ ของตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บางทีก็รู้สึก เอ๊ะ ทำไมกุเขียนแบบนี้วะ ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอ๊ะ ทำไมกุต้องหัวเราะกับเรื่องนี้ด้วยวะ ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หลากหลายอารมณ์มาก ๆ อ่านบล็อกตัวเองบ่อย ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อาจทำให้กุได้เข้าไปหาคุณหมอเพื่อขอยาระงับประสาท ก็เป็นได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อันเนื่องมาจาก สติ ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เด๊วหัวเราะ เด๊วร้องไห้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">การได้มีชีวิต เกิดมาเป็นคน มันทำให้กุได้เห็น </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ได้พบ ได้เจอ อะไรเยอะแยะเลย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ได้คิด ได้ทบทวน อะไรมากมาย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และบล็อก ก็ยังมีประโยชน์สำหรับกุเสมอ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุขอขอบใจอีกครั้ง ที่บล็อกนี้ ยังเป็นของกุอยู่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( </span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แม่งยึดติดชิบหาย )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตัวกุ ของกุ ( ของพ่อแม่กุ ) และบล็อกก็ยังเป็นของกุอยู่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เมื่อสิ่งใด มันเกิดมาเป็นของเรา มันก็จะเป็นของเราต่อไป</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุมีอัตตา ในบางครั้ง และบางครั้ง ก็ปราศจากอัตตา โดยสิ้นเชิง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอ่า เวร เขียนเหี้ยไรล่ะเนี่ย ปรัชญา มาเชียว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่เหมาะกับกุอย่างยิ่ง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุอยากจะรู้เหลือเกินว่า บรรพบุรุษ หรือทายาท ของกุ ในแต่ละรุ่น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จะภูมิใจมั้ยวะ ที่มีกุอยู่ร่วมสายเลือด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่กุก็มั่นใจว่า เหล่าบรรดา ผู้ร่วมสายเลือด </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ควรดีใจที่มีกุอยู่ร่วม เจนเนอร์เรชัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่รู้แหละ กุไม่สน โฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ใครจะมาห้ามให้กุทำอะไรที่ไม่ใช่กุไม่ได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ดังนั้น กุก็ภูมิใจในความเป็นกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นี่กุมาอวยพรบล็อกข้ามชาติกันเลยทีเดียว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แม่ง ครอบรอบ 4 ขวบ ตั้งกะ เดือนพฤศจิกายน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เสือกมาอวยพร เอาตอน เดือนธันวาคม เวรจริง ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ไม่เป็นไรค่ะ ( กุก็พูดงี้แม่งทุกปี )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อย่างไรก็ดี กุก็มาแล้ว และคงไม่ลืมบล็อกของกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ้อ ... สิ่งที่ลืมไม่ได้เลย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คือ ต้องขอกล่าวถึงสถาบันการศึกษาต่าง ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">หรือบรรดาเพื่อน ๆ หรือใครก็ตามเหอะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ที่กุได้กล่าวถึง ลงในบล็อก จะตั้งใจ หรือเพราะอารมณ์พาไป</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">หรืออะไรก็ตาม</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ทุกสิ่งทุกอย่างที่กุได้เอ่ยถึง โดยไม่ได้เซ็นเซอร์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เป็นเพราะกุคิดว่า กุอยากมีประวัติศาสตร์เป็นของตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุไม่ผิดอะไร เพียงแค่ถ่อยเฉย ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่เป็นนักเรียน และนักศึกษา และบุคคลที่ดีคนหนึ่ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( ใครจะทำไม ก็กุว่ากุเป็นคนดีอะค่ะ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อย่างน้อย กุก็ไม่ได้ขายยาบ้า ไม่ได้ฆ่าคน </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไม่เอาผัวคนอื่น </span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( ถ้าไม่รู้มาก่อน ถือว่าไม่ผิด แต่ไอ่เหี้ยนั่นผิด )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ฉะนั้น แค่กุพูดหยาบคาย หรือแสดงความเป็นตัวตนมากนัก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วมีคนบังเอิญมาเจอ หรืออะไรก็ตาม</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เปิดใจให้กว้าง ยอมรับกับมัน ( เพราะเปิดมาเจอเองนี่ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">รับไม่ได้ก็ปิดไป ไม่ว่ากัน กุก็ไม่ได้บังคับใครให้มาอ่านนี่เนอะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อย่างน้อย หากคิดในมุมอีกมุมหนึ่ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อาจจะได้รู้ว่า จริง ๆ แล้ว จะมีซักกี่คน ที่ได้บันทึกเรื่องส่วนตัว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ให้ใครก็ไม่รู้มาอ่าน และอีนี่ ก็เข้ามาอ่านของตัวเองตลอดเวลา</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ภูมิใจจะดีกว่า คนเหี้ยกว่านี้ มีอีกเยอะมาก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">โกงกินบ้านเมือง ตำรวจยังไม่จับเลย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อย่ามาเอาอะไรกับอึ่งอ่างเยี่ยงกุเลย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอบคุณบล็อกสีชมพู อีกครั้งนะคะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่มีมึงนี่ กุก็ไม่รู้จะระบายที่ไหนอีก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แบบว่า คิดเยอะ แต่ขี้เกียจเขียน แต่ก็ไม่อยากให้สิ่งที่คิดหายไป</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อีกแระ กุว่าจาไม่เขียนเยอะแล้วนะ แล้วนี่อะไรเนี่ย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ่นเยอะมาก ช่างแม่งเหอะ ก็กุเป็นอย่างงี้อะนะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">งิงิ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอาล่ะ แล้วกุจะเข้ามาเขียนบ่อย ๆ ถ้ากุมีอารมณ์ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และไม่เป็นไข้เหมือนทุกวันนี้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และคงได้เข้ามาอ่านบล็อกตัวเองซ้ำ ๆ อีกเรื่อย ๆ เหมือนที่เคยทำ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ยังคงมี หยดน้ำตา เสียงหัวเราะ และความคิดอีกมุมหนึ่ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อยู่ในบล็อกกุเหมือนเดิม </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เวลากุอวยพรให้คนอื่น ชอบลงท้ายด้วยคำว่า " คุณพระคุ้มครองค่ะ "</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่อวยพรให้บล็อก กุจาบอกว่าไงดีวะ ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ( อ่าว ที่พล่ามมานี่ยังไม่ได้อวยพรเหรอ ? )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอางี้แล้วกัน <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">" กุขอให้บล็อกมีความสุขกับเรื่องของกุมาก ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุขอให้ตัวกุกลับมาอ่าน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วมีความสุขกับการได้อ่านเรื่องตัวเองมาก ๆ เช่นเดียวกัน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกุ ขอบคุณที่ทำให้กุมีพื้นที่ได้ปลดปล่อยตัวเอง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( เอ๊ะ กุเป็นวิญญาณห่าอะไรที่ไหน ? ) </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอาเถอะ ไงก็รักบล็อกสีชมพูของกุมาก ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอให้อยู่อย่างงี้ไปตลอดเลยนะ อย่าหายไปไหน อย่าล่ม อย่าเจ๊ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">รักนะจ๊ะ จุ๊บ ๆ " <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุขอโทษที่อวยพรช้า แต่หาใช่กุมิใส่ใจไม่ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บอกแล้ว แม่งเขียนตามอารมณ์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วกุจะกลับมาถ่อยอีก งิงิ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า กะเบ้อ อ่านว่า กะ - เบ้อ แปลว่า ผีเสื้อ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่งประโยค กรี๊ดดดดด ผ่อหั้นเลาะ <span style="color:#3333ff;">กะเบ้อ</span>ตั๋วใหญ่ขนาด บ่เกยป๊ะเลย ถ่ายฮูปเร้วว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แปลอีกทีว่ะ กรี๊ดดดดด ดูนั่นสิ <span style="color:#3333ff;">ผีเสื้อ</span>ตัวใหญ่มากเลย ไม่เคยพบเคยเจอ ถ่ายรูปเร้วว <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ๊าย...บาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-5210184411447354079?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-81133667300321042632008-05-19T23:56:00.003+07:002008-05-20T16:55:57.950+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุมาทำงานที่เชียงใหม่ได้ครึ่งปีแระมั้ง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มาตั้งแต่ปลายฝนต้นหนาวเลยทีเดียว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุดีใจมากๆที่ฝนตกแต่กุก็เสือกช้ำใจอีกมากๆเช่นกัน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพราะฝนตกไม่เท่าไหร่อากาศหนาวแม่งเสือกเข้ามาแทนที่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เซ็งสัด !</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุเป็นคนที่เกลียดหน้าหนาวสุดๆ เกลียดพอๆกับอีอากาศร้อนๆห่าลากนั่นด้วย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ฤดูทั้งสองฤดูนี้ ทำกุหงุดหงิดมากๆ ร้อนเกินไปก็หงุดหงิดจิตตก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ยิ่งหนาวล่ะก็ หงุดหงิดจิตตกไม่แพ้กัน</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตอนแรกกุคิดว่าเชียงใหม่จะมีอาหารที่เร้าใจ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่สุดท้าย กุคิดว่าพิดโลก ยังดูมีอะไรน่ากินกว่านี้อีก <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( แล้วมึงไม่ไปทำงานพิดโลกล่ะ ? ) <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และแล้วสายตากุก็เหลือบไปเห็นร้านส้มตำ กุคิดได้ว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอาวะ แดกส้มตำดีกว่ากุเดินดุ่มๆ ผ่านหน้าร้านส้มตำแล้วชายตามองดูว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอ ... วันนี้จะแดกของร้านไหนดีหว่า หาร้านที่น่ากินๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ดูแล้วรู้สึกว่า มันน่าจะตำได้อร่อยเหาะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุจึงมาหยุดอยู่ที่ร้านส้มตำร้านหนึ่ง กุบอกอิเจ้นี่ว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( ณ บัดนาว กุใส่ภาษาเหนือล้วนๆ กุไม่แคร์ว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คนที่กุพูดด้วยพูดภาษากลางหรือไม่กุพูดเหนือตลอด ) <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ : พี่คะ เอาส้มตำปูไทย ค่ะ เอ่อ ... เอาเป็นแบบว่าใช้มะม่วงตำแทนได้มั้ยคะ ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอาแบบตำแทนมะละกอน่ะค่ะแต่ตำแบบปูไทย ไม่ใช่ตำเหมือนตำมะม่วงน่ะ ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( คือกุกำลังอธิบายประมาณว่า ไม่ใช่ตำใส่ปลาแห้งอะไรนั่น </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เหมือนตำแบบเอาเส้นมะม่วงแทนมะละกอ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุจะเอารสชาติที่ใส่เครื่องเหมือนมะละกอ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อิเจ้ : ก็อะไรล่ะ ตำแบบไหนล่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ : เอ่อ ... ก็เอาเส้นมะม่วงใส่แทนมะละกอไง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อิเจ้ : ใส่ปลาแห้งนั่นไง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ : เอ่อ ไม่ใช่ค่ะ ที่ไม่ต้องใส่ปลาแห้งไงคะ ที่เอาเส้นมะละกอใส่แทน ไง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ทำเหมือนตำปูไทย <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ฯลฯ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุอธิบายอยู่นานมาก แล้วอีเหี้ยนี่ก็ไม่ได้พูดดีๆกับกุนะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอ๊ะ อีสัด กุไปฆ่าพ่อมึงเหรอ ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หรือกุเคยไปเป็นชู้กับผัวมึง ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ๊ะ หรือกุกะลังใช้ตุดสั่งส้มตำแทนปาก ?</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อะไรยังไง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ้าป้ะเนี่ย คุยกับกุดีๆก็ได้ กุเป็นลูกค้ามึงนะ เอาเงินมาแลกกับส้มตำดีๆซักถุง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มึงตั้งร้านไว้ทำไม ไปเป็นฝ่ายเร่งรัดหนี้สินดีมั้ย ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หน้าตาอย่างกะส้นตีน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็เอ๊า หน้าตาไม่ได้บ่งบอกถึงหัวใจกุพยายามคิดเช่นนี้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่มองคนที่หน้าตา แต่อิเจ้นี่ไม่ไหวจริงๆค่ะพี่น้อง</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">หน้าตาหงิกเป็นส้นตีนแล้ว ยังสันดานถ่อยมาอีก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุว่ากุถ่อยแล้วนะ !!!</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พออธิบายจนอีเจ้เก็ทแล้ว มันก็บอกว่า <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อิเจ้ : ( หันหน้าไปคุยกับเพื่อนมันที่นั่งข้างๆ ) </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">โอ๊ย ก็แค่เนี้ยะ ก็แค่บอกว่า ตำเป็นมะละกอ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แค่เอาเส้นมะม่วงใส่ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ่าวอีหน้าส้นตีน กุบอกมึงแล้วนี่ มะกี๊น่ะ ตั้งใจฟังกุบ้างมั้ย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วเหี้ยอะไร หันไปนินทากุต่อหน้าต่อตา กับเพื่อนแม่ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้วก็ทำเป็นเชิดๆใส่กุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ตอนนั้น ถ้ากุไม่มีสมบัติผู้ดีแล้วล่ะก็ กุคงด่า แล้วเดินเชิ่ดหนีไปแระ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จากนั้นแม่งก็ตำๆๆๆๆ ให้กุ กุก็เริ่มสังเกตแระ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ่าวๆ นั่นมันอะไร นั่นมันขวดน้ำปลาร้านิ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุไม่ได้กระแดะนะ แต่กุสั่งตำปูไทย ไป 2 รอบ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กลัวแม่งไม่ได้ยิน <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ่าวเฮ้ย !!! </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ : พี่คะๆ มะกี๊นี้ใส่อะไรเหรอ ? ถ้าเป็นน้ำปลาร้า ไม่เอานะคะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่ได้สั่ง นู๋สั่ง ตำปูไทยค่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อิเจ้ : อ้าว ก็สั่งปูปลาร้าไม่ใช่เหรอ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ : ( มองหน้าอีสัดนั่น ทำหน้ายิ้มเล็กน้อย ตามแบบคนเหนือที่เป็นคนอ่อนหวาน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ในใจ กุอยากปรี่เข้าไปตบ ถ้ามันล้ม กุจะเอาตีนบี้หนังหน้ามัน ! ) </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นู๋ไม่ได้สั่งค่ะ มะกี๊นู๋บอกพี่ว่า เอาตำปูไทย สั่งไปตั้ง 2 ครั้งค่ะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( กุยังยืนยันคำเดิม เพื่อศักดิ์ศรีของกุเอง )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อิเจ้ : ( ทำหน้าไม่พอใจ ราวกับว่า ผัวบอกเลิก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">พร้อมกับยกทัพพีที่ตักเส้นมะละกอที่เปียกโชกด้วยน้ำปลาร้าขึ้นมา ) </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอ้า ! แล้วแบบนี้จะทำไงเนี่ย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( หันหน้ามามองกุอีกรอบ เหมือนยัดเยียดว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มึงคงต้องแดกครกนี้แล้วล่ะ เพราะกุตำไปแว้ววว )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ : นู๋ไม่เอาค่ะ ไม่ได้สั่ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( น้ำเสียงเริ่มเข้มกว่าเดิมนิดหน่อย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพราะตอนแรกกระแดะทำเสียงหวาน ปานน้ำผึ้ง )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อิเจ้ : โอ๊ย เสียดายครกนี้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">สันดาน ! มึงไม่แดกเองล่ะ กุไม่ได้สั่ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุคิดไว้ในใจแล้วว่า ต่อไปนี้ กุจะไม่ยอมอะไรง่ายๆอีกแล้ว</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เมื่อก่อนกุโดนสอนว่า ต้องไม่เรื่องมาก ไม่ต้องไปต่อปากต่อคำ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อะไรที่โอนอ่อนได้ก็ทำไปแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นับวัน สังคมเราเริ่มจะเอาเปรียบกันมากขึ้น </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อย่างเช่นกรณีอีเจ้ผัวไม่ล่อ คนนี้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จากนั้นกุจึงยืนรอแม่งตำให้กุจนเสร็จ สุดท้าย ก็โอเค </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็ได้ส้มตำปูไทย สมใจกุ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะเดินหนี แล้วก็ไม่ยอมจ่ายเงินก็ได้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่กุก็ไม่ทำแฮะ แปลกใจตัวเองเหมือนกัน แต่ยังคงยืนยันว่าจะเอาให้ได้ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ถ้าแม่งด่ากุ กุก็คงด่ากลับไปเหมือนกัน กุก็ว่า ตอนไปยืนสั่ง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุก็ทำหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ให้รู้กันว่า คนหน้าตาจิกๆเยี่ยงกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็เป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุจะไม่บอกเพื่อทำลายชื่อเสียงของร้านส้มตำมันหรอกว่า <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ชื่อร้าน " ส้มตำครกเงิน " </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บังเอิญ กุไม่อยากให้ใครที่เข้ามาอ่าน แล้วจะอคติง่ะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเอง เอ่อ ... กุไม่อยากบอกสถานที่ตั้งหรอกว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ร้านมันจะอยู่เยื้องกับ " กาดต้นพยอม " อ้ะนะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุ</span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กลัวบอกไปแล้วทำลายชื่อเสียงไงกุเป็นคนนิสัยอย่างงั้นเหรอ ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">งิงิ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ใครไม่เชื่อต้องลองไปดูหนังหน้าของมันได้</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อ๊ะๆ แต่กันเป็นโรค ต้องสวมใส่เสื้อเกราะ กันมันพ่นพิษใส่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และควรใส่แว่นตากันรังสีด้วย เพราะอินี่ มันมีของ ของเค้าแรงจริงๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เผื่อสบตาไปแล้ว อาจตายได้ เด๊วแม่งจิก ๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กร๊ากกกกก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นับแต่วันนั้น อิเจ้เหี้ยนี่ ก็ไม่เคยได้รับเงินจากกุอีกเลย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุเดินผ่านไป ก็เห็นมันหน้าหงิกเป็นส้นตีนกับลูกค้าเช่นเคย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ลูกค้าที่ยืนซื้อก็ไม่ค่อยมี ( เท่าที่กุเดินผ่านไปเห็นอ้ะนะ ) </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เสนียดมากๆ ไม่อยากจะเดินผ่านแม่งเลยจริงๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กลัวหน้าหงิกๆนั่น จะติดแล้วซึมเข้าผิวหนัง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จากนั้นก็เข้าสู่กระแสเลือด กลัวๆ ไม่เอา ไม่สวย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ฮรี่ๆๆๆ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จะขายเหี้ยไรก็ขายไป แต่อย่าทำหน้าหงิก กุไม่ชอบ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คนจะซื้อไปแดกอย่างมีความสุข</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เจอขี้หน้าเหี้ยๆ ปากก็เหี้ย อย่างนี้ จะแดกลงมั้ย ? </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไอ่ที่ซื้อไปมันจะอร่อยป้ะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">กุบอกแล้ว กุไม่ยอม !!!</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แล้ววันนั้น กุก็แดกส้มตำได้รสชาติสุดเฝื่อน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่แน่ใจว่ามันตำไม่อร่อย หรือเพราะอคติที่กุใส่ลงไปผสมกับรสชาติส้มตำกันแน่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่ที่แน่ๆ กุเอาไปโพนทะนา หมดแล้วว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ร้านเนี้ยะ อย่าไปแดก เจ้าของเป็นหมา ดุชิบหาย </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เดินผ่านก็ต้องระวังกลัวผิวหนังเสื่อม แบบว่าน้ำลายจะกระเด็นมาโดน</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ตอนที่แม่งพูดกับลุกค้าคนอื่น</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ไม่แน่ใจว่าเป็นน้ำลายหรือน้ำกรดกันแน่</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">จริงๆร้านน่ะไม่เหี้ยทะไหร่ ดูน่ากิน มั่กๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่อีคนขาย เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เรื่องนี้สอนให้ทุกคนได้รู้ว่า มึงไม่รู้ซะแล้วว่ากุคือเจ้าของบล็อกถ่อย <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">"ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า เวิ่นเว้อ อ่านว่า เวิ่น - เว้อ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แปลว่า ไร้สาระ , เบลอๆ , งงๆ , สุดฤทธิ์กันไป <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"><span style="color:#cc33cc;">( ศัพท์วัยรุ่นที่อุบัติขึ้นใหม่ เริ่มต้นในเชียงใหม่ </span></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"><span style="color:#cc33cc;">และได้แพร่หลายไปยังอีกหลายจังหวัด )</span> </div><blockquote></blockquote></span><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่งประโยค ตะคืนกุง่อมไบ้ง่อมง่าว กึ้ดนัก เครียด <span style="color:#3333ff;">เวิ่นเว้</span><span style="color:#3333ff;">อ</span>ขนาด</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แปลอีกทีว่ะ เมื่อคืนกุเหงาโคตรๆ คิดมาก เครียด <span style="color:#3333ff;">ไร้สาระ</span>มากๆ <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ๊าย...บาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น <blockquote></blockquote></span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ป.ล จริงๆกุคิดว่า การทำดี ไม่ได้มีส่วนช่วยให้ใครรักเราหรอก </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันจะรักหรือไม่รัก อยู่ที่จิตใจมัน ไม่ใช่ที่เราทำดี กุพิสูจน์มาแล้ว !!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-8113366730032104263?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-76559895538994275072007-11-19T22:46:00.000+07:002007-11-19T22:58:31.413+07:00<div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">และแล้ว ก็ย่างเข้าปีที่ 3 ของวันครบรอบวันเกิดบล็อกกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">3 ขวบแว้วว่าจะอัพๆๆ ก็ไม่เคยเข้ามาอัพ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เ</span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ป็นสันดานดั้งเดิมของกุเองแล้วกุก็ต้องมานั่งแก้ตัว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอความเห็นใจของบล็อกต่อไปว่า</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">" บล็อกจ๋า กุเข้ามาอวยพรให้เลทไปหน่อย ขอโทษนะจ๊ะ พอดียุ่งๆ ติดงานน่ะ "</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">อีกแล้ว ... สันดานดั้งเดิมอีกแล้ว ... </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คราวนี้กุจะไม่แก้ตัวแต่กุขอบอกตรงๆ ไปเลยแล้วกันว่า </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">" กุขอโทษ ! " </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ที่เข้ามาอัพช้าไป และอวยพรช้าไป </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">งานมีให้ยุ่ง แต่ไม่ได้เกินความสามารถที่จะเขียนบล็อก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บางทีก็ว่างชิบหาย แต่ก็ไม่ได้เข้ามาอัพ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ... สิ่งที่ไม่พร้อมคือ ร่างกาย และจิตใจของกุต่างหาก ...</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> ... อ่อนแอ เหลือเกิน โคตรอ่อนไหว ฟุ้งซ่านมากมาย ...</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">มันก็เลยเขียนไม่ได้จริงๆว่ะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แม่ง ! </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เวลากุเขียนบล็อก กุต้องมีอารมณ์เขียน </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ให้เขียนส่งๆ ลวกๆ กุคงทำบ่ได้แต้ๆ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เอาล่ะ ... ยิ่งเขียนก็จะยิ่งเลอะเทอะกันไปใหญ่ ...</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บล็อกจ๋า และแล้วมึงก็ยังอยู่กับกุ ในช่วงเวลาที่กุเจ็บปวด</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> หัวเราะ ร้องไห้ หวั่นไหว อ่อนแอ อ่อนไหว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ้าบอ ซ่าส์ โง่ เซ่อร์ ฯลฯ</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ขอบใจมาก ที่อายุครบ 3 ขวบ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ทำให้กุได้รู้ว่า เวลามันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( แต่สิ่งทีฝังลึกอยู่ในใจ มันไม่เห็นจะลบเลือน หรือจางหายไปกับเวลาบ้างวะ สัด )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แป๊บๆ ก็เอาอีกแล้ว ต้องเข้ามาบล็อกนี้อีกแล้ว </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่สิ ... บล็อกนี้กุต้องเข้ามาตลอดนี่นา</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพียงแต่กุเอง กุเลวเอง ที่ไม่มีเวลามาใส่ใจบล็อกเท่าที่ควร</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ไม่เหมือนตอนเขียนแรกๆ สุดแสนที่จะมีความสุข</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> เขียนเองอ่านเอง บ้าชิบหาย แต่ก็สนุกมากๆ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ทำให้กุกลับมาอ่านใหม่แล้วทบทวนเรื่องต่างๆที่เขียนไป </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บล็อกทำให้กุรู้สึกว่า กุได้คุย ได้พูด ได้บ่น ได้เล่าให้ใครซักคนฟัง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">... ขอบใจค่ะ ที่ยังให้กุได้เข้ามาเขียน ขอบใจมากมาย ...</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"> อุวะ ! นี่กุขอบอกขอบใจไปกี่รอบแล้ววะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">( เห็นแมะ ... แล้วกุก็วกวนอีกจนได้สิวะ กรี๊ดๆ )</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">... สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะจ๊ะ ส้วมสีชมพูของกุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บล็อกจ๋าครบ 3 ขวบ ตั้งแต่วันที่ 13 พ.ย 50 แล้วเนาะ </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่กุเลทเอง กุสันดานเลวเอง </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">... แง้ๆ ...</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นี่ถ้าบล็อกนี้เป็นคนได้ กุว่า คงเป็นคนที่อบอุ่นน่าดู </span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">เพราะทำให้กุรู้สึกอย่างนั้นอ้ะนะ</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">( กอดได้กุกอดแล้ว อ้อนได้กุอ้อนแล้ว )</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า เพี่ยว อ่านว่า เพี่ยว แปลว่า จัดของ , เก็บของ , ทำความสะอาดของที่รก</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แต่งประโยค วันนี่ย้ายหอพักใหม่ เอาคัวมาก๋องๆไว ยังบ่ได้<span style="color:#3333ff;">เพี่ยว</span>เลย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">แปลอีกทีว่ะ วันนี้ย้ายหอพักใหม่ เอาของมากองๆไว้ ยังไม่ได้<span style="color:#3333ff;">เก็บ</span>เลย</span></div><div align="left"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span> </div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">บ๊าย...บาย</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น</span></div><div align="center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;"><br />ป.ล กุเป็นผู้หญิงถ่อยๆ คนนึงที่สนใจและให้ความสำคัญกับวันเกิดของตัวเอง ! และคนอื่น !</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9142256-7655989553899427507?l=girltear.blogspot.com' alt='' /></div>GirlTearhttp://www.blogger.com/profile/17783324594934681487noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9142256.post-91138102596180000112007-08-28T23:18:00.000+07:002007-08-28T23:18:12.135+07:00<div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;"><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" >คือบังเอิ๊ญ ... บังเอิญ น่ะค่ะ ที่กุชอบไปเสือกเรื่องชาวบ้านจนเจอดี</span><br /></span><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">ก็ไม่อะไรมากมายหรอกนะคะ ไปอ่านเรื่องของเค้าที่เค้าโดน แท็ก มา </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="font-family:arial;color:#ff99ff;">คือคุณ วิกขี้ ซึ่งกุไปพบเข้าโดยการ search google </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;"><span style="font-family:Arial;">เกิดติดใจ เลยเข้าไปอ่านบ่อยๆ เพราะน่าจะเป็นคนนิสัยเดียวกัน</span></span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">และคุณวิกขี้นี่เองที่แท็กกุมา ซวยที่สุด <blockquote></blockquote></span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;"></span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;"><a href="http://wanwisasa.spaces.live.com/">http://wanwisasa.spaces.live.com/</a></span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;"><br /></span><span style="font-family:Arial;color:#ff99ff;">ตอนแรกกุว่ากุจะไม่เล่นเหี้ยไรอย่างนี้แล้ว<br />แต่กุรู้สึกเบื่อๆ เซ็งๆ เหงาๆ เศร้าๆ<br />( กุเป็นงี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วไม่ใช่เหรอวะ )<br />เอาวะ ... ยอมกินขี้ตัวเอง ( เป็นญาติกับกลืนน้ำลายตัวเองน่ะ )<br />สองมือล้วงกระเป๋า สองเท้าก้าวเข้ามา<br />กุจะโชว์จ้ำบ๊ะกระเป๋าของกุ๊<br />กรี๊ดดดดดดดด<br />( เหมือนจะอายถึงความซกมกนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร กุชินแระ )<br /><br />แต่น ... แตน ... แต๊น</span></div><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" ><blockquote style="TEXT-ALIGN: center"><span style="COLOR: rgb(255,153,255);font-family:arial;" ></span></blockquote><div style="TEXT-ALIGN: center"><img src="http://img99.imageshack.us/img99/8154/dscf2518resizecopyid5.jpg" /> <blockquote></blockquote></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">นี่ไงคะกระเป๋ากุ สาบานว่าคือกระเป๋า</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">บางท่านที่แอบเข้ามาเสือกอ่านบล็อกกุอาจจะเถียงว่า</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">มันไม่ใช่กระเป๋า มันคือถังขยะกลับชาติมาเกิด !</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ไม่เป็นไรค่ะ เพราะกุก็คิด !</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">สวยนะคะ ตอนแรกที่เห็น กุว่ามันดูแนว sport ๆ ดี </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กาลเวลาก็ทำให้เปลี่ยนแปลงกันบ้างเซ่ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">100 บาท ค่ะ หน้าราม ไม่ใช่เงินกุ กุไม่ได้ซื้อเอง มีคนซื้อให้ งิงิ</span> <blockquote></blockquote><img src="http://img125.imageshack.us/img125/4124/dscf2521resizezn9.jpg" /> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote><p><span style="color:#ff99ff;">นี่ไงคะ โฉมหน้าของทุกอย่างภายในกระเป๋า กุน่ะไม่เคยสร้างภาพอยู่แล้ว</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เป็นยังไงก็ออกมาเป็นอย่างนั้นไม่เอาออกก่อน โฮะๆๆ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">( จริงๆมึงขี้เกียจล่ะสิ )</span></p><p><img src="http://img369.imageshack.us/img369/2484/dscf2524resizecopyki8.jpg" /></p><p></p><blockquote></blockquote></blockquote></div><div style="TEXT-ALIGN: center"></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">1. นาฬิกาคาสิโอ้ สีชมพู กรี๊ดดดด สีโปรดค่า ถูกใจมั่ก ... มาก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">พี่เบียร์ซื้อให้เป็นของขวัญวันรับปริญญา และด้วยเหตุผลที่ว่า</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">" พี่เห็นนู๋ไม่มีนาฬิกาข้อมือ " </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">( จริงๆแล้วกุไม่ได้อะไรมากมายกะนาฬิกาเท่าไหร่</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุชอบกำไลหรือสร้อยข้อมือมากกว่า )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่กุชอบนะค้า โปรดมากๆ ไงก็ขอบคุณค่า ถูกใจๆ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">2. handy drive 128 เอาน่า ของเค้าให้มา ไม่ได้ซื้อเอง ฟรี อย่าบ่น</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">3. สมุดนี่ได้ฟรีมา จาก ม. ศิลปากร เค้าแจกตอนที่กุไปเป็นอาสาสมัคร</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">( รู้สึกมึงจะมีแต่ของฟรีทั้งนั้นเลยนะ )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">สีโปรดอีกแล้วค่ะ สีดำก็เป็นสีที่กุชอบเช่นกัน อุ๊ย มีความสุข สวยเริ่ด</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">4. มือถือ ( สาก ) แม่เพิ่งซื้อให้ค่ะ เนื่องจากว่าอันเก่าหาย</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ช่วงที่กุรับปริญญา ไอ่เหี้ย หายไปไหนวะ !</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">อันนี้ถูกใจกุอีกแล้ว สีชมพู กรี๊ดๆๆๆ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แระอิรุ่นเหี้ยนี่สวยแต่รูปจูบไม่หอม เล่นอะไรแม่งก็ไม่ได้</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่กุชอบ และโดนใจกุนี่คะ ใครจะทำไมกุ ?</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">5. น้องคูน สัญลักษณ์ของงานราชพฤกษ์เชียงใหม่</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ได้มาพร้อมกับซองเงินเล็กๆน้อยๆ ( อย่าถามถึงเงิน มันคงอยู่หรอก )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เนื่องจากเป็นขวัญถุงวันรับปริญญา ญาติกุให้มา</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">( ญาติกุทำงานอยู่ศูนย์วิจัยพันธุ์พืชเชียงใหม่ )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">น้องคูนยังอยู่ในกระเป๋ากุเรื่อยมา หาที่ลงไม่ได้ว่างั้นเหอะ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">6. ใบโปรโมชั่นของเชสเตอร์กริลล์ ก็กุสงสารเค้า ยืนแจกก็ไม่มีใครรับ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุก็เลยรับมา เห็นมั้ยว่ากุน่ะนางเอกแค่ไหน </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ว่าแต่ว่า กุยังไม่เคยแด่กเชสเตอร์กริลล์เลยว่ะ เวร</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">7. ฮิ้ววววว นี่คือปากกาไฟฉาย ได้ฟรีมาอีกแล้วค่า </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ก็ได้มาพร้อมกับสมุดสีดำ ของ ม. ศิลปากร นั่นแหละ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เข้ากั๊นเข้ากัน โดนใจอย่างแรง ! เพราะเป็นสีชมพู สีโปรดค่า </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">8. กระเป๋าตังค์ คิบลิ้ง ( เขียนงี้ป้ะวะ ) </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ตั้งแต่เกิดมากุยังไม่เคยใช้ยี่ห้อนี้เลย </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ได้มีบุญใช้เพราะพี่เบียร์ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">พี่เบียร์บอกว่า พอเห็นกระเป๋าใบนี้ปุ๊บ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ก็คิดทันทีเลยว่า มันเกิดมาเพื่อกุจริงๆ แหม ... ก็สีโปรดกุนี่คะ งิงิ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ดีจริงๆ รู้จายๆๆ อย่าคิดว่ามีเงินค่ะ ไอ่ที่เห็นตุงๆนั่น</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เอกสาร บัตรห่าไรนักหนาไม่ทราบ พกทำไม บ้ารึเปล่า</span></div><blockquote style="TEXT-ALIGN: center"></blockquote><div style="TEXT-ALIGN: center"><img src="http://img369.imageshack.us/img369/5506/dscf2523resizecopybd8.jpg" /></div><blockquote style="TEXT-ALIGN: center"></blockquote><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">1. เศษเหรียญหลายๆชนิด เป็นเพราะกุชอบใช้แบงค์</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เวลาเค้าทอนตังค์กุก็ไม่เอาใส่กระเป๋าตังค์ ด้วยสันดานตัวกุ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุก็จะโยนเหรียญใส่ในกระเป๋าอันใหญ่เนี่ยแหละ ไม่รู้ทำไม</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">อิงแอบแนบชิดมาด้วยชิ้นส่วนของที่ดัดขนตา ( จริงๆลืมใส่หมายเลขให้มัน หุๆ )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">2. อันนี้เหรียญสำคัญ กุมีอยู่เหรียญเดียว จำไม่ได้ว่าเนื่องในโอกาสอะไร</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่กุตื่นเต้นมาก กุเป็นโรคตื่นเต้นกำเริบตลอดเวลา</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เพื่อนกุแม่งได้บ่อยชิบหาย กุเจอแค่เหรียญเดียวเนี่ยแหละ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ไม่ใช้หรอก เก็บไว้เป็นขวัญถุง ถ้าหายไปนี่กุคงนั่งร้องไห้</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">3. ตราพระราชลัญจกรณ์ ของมหาวิยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ของกุเอง ติดในกระเป๋าตั้งแต่รับปริญญายังไม่ได้เอาออก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">รักสถาบันสุดๆ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">4. นกหวีด พี่เบียร์ให้มาติดตัวไว้ แอบเสียใจลึกๆที่มันไม่ใช่สีชมพูของกุ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่ไม่เป็นไร หยวนได้ ยามมีภัยก็ให้ เอาไว้เป่า</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">( แหงล่ะ ใครจะให้เอาไว้แด่ก )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่กุคิดว่าคงไม่มีใครมาช่วยหรอก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">จะให้ได้ผลจริงๆคงต้องตะโกนว่า </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">" ไฟไหม้ !!!! "</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">5. ตุ้มหูอันเก่า จริงๆไปซื้ออันใหม่มา แล้ววันนั้นก็เลยถอดอันเก่าออก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ใส่อันใหม่แทน เปล่านะคะ กุไม่ได้บ้าเห่อ ไม่เค้ยยยย </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">6. แป้งฝุ่นทาหน้า จอห์นสัน เพียว ไม่ใช่ของกุ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่มันเป็นสมบัติของน้องชายญาติๆกุเนี่ยแหละ เสือกเอามาฝากกุไว้</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เวลาเจอสาวๆแม่งก็จะขอกุไปทาทุกที</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เมื่อก่อนกุก็มีสีชมพู แต่แม่งหมด กุจึงแฮปเก็บไว้ไม่บอกมัน</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เด๊วแม่งรู้จะมาเอาคืน ไม่ได้ๆ ของฟรีอย่างนี้ ต้องเม้ม !</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">7. ตั๋วรถทัวร์ กรุงเทพฯ - พิษณุโลก มันยังอยู่ เพราะกุไม่ได้เอาออก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ประกาศให้โลกรู้ว่า กุขึ้นรถทัวร์กลับบ้าน แพงชิบหาย</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">อิรถเหี้ยนี่เสือกไม่มีผ้าห่มวันที่กุกลับบ้าน ดันลืม ได้ใจมาก แถมกุตากฝนด้วย</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">สัด ตากฝนก็เย็นดีหรอกนะ แต่กุต้องนั่งรถกลับบ้าน 5 ชั่วโมงนะมึง</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ลืมได้ไงเนี่ย อิ ดอก !!</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">8. ตั๋วหนังเรื่อง me myself ยังเก็บไว้ เช่นกัน แหม ... หนังมันประทับใจ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุเลยเก็บไว้ เป็นความทรงจำอันแสนหวาน </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">( จริงๆมึงลืมและขี้เกียจที่จะเอาออกล่ะเสะ อย่ามาเนียน ! )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">9. บัตรแลกอาหารกลางวัน และอาหารว่าง วันซ้อมรับปริญญา </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">วันแรกๆก็ฉีกบัตรให้เค้าหรอก แต่ขี้เกียจควานหาในกระเป๋าแม่งของเยอะจัด</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุเลยไม่ให้เค้าซะงั้น ก็แหม ... รู้ๆกันอยู่ว่ากุก็มาซ้อมอ้ะเนอะ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุคงไม่มาเนียนแด่กฟรีหรอกมั้ง จึงได้ซากของบัตรมาขึ้นอืดในกระเป๋าซะงั้น</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">10. บัตร happy 90 บาท เติมแล้ว หมดแล้ว แม่งจะแพงเหี้ยไรนักหนา</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ขอโปรฯถูกๆหน่อยได้มั้ยวะ เอาใจลูกค้าหน่อยเซ่ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุไม่ได้เยี่ยวเป็นน้ำมัน ขี้เป็นออโต้ลูปนะโว้ย จะได้รวยอย่างชาวบ้านเค้า</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">มึง happy ส่วนกุ sadly มากๆ เออ แต่กุก็ยังเสร่อเป็นลูกค้ามึงอย่างเหนียวแน่น</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">11. รูปถ่ายครึ่งโหล ต้องเอาไปให้อาจารย์คุมแถววันซ้อมรับปริญญา</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">( แม่งเอาแค่ 2 ใบ แต่กุถ่ายไปตั้ง 6 )</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">สงสัยอาจารย์จะเอาไปดูน้ำหน้าว่า คนอย่างมึงน่ะเหรอเรียนจบ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">จนได้รับปริญญาได้น่ะ โฮะๆๆๆ ไม่น่าเชื่อ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">วันนั้นพอซ้อมเสร็จกุรีบกลับบ้านมาตักน้ำใส่ขัน</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ชะโงกดูเงาตัวเอง แอบรำพึงในใจว่า จบจนได้สิมึง จบแล้วนะมึง เหมือนอิบ้า</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">อนาถว่ะ !!!</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><blockquote></blockquote><img src="http://img387.imageshack.us/img387/6994/dscf2526resizecopyvc6.jpg" /></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><blockquote><p><span style="color:#ff99ff;">1. กระดาษทิชชู่ที่คาดว่าจะน่าจะตายมาหลายวันแล้ว</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">กุไปดึงมาจาก ห้องน้ำ เซนจู่รี่ เอ่อ ... ก็โรงหนังที่กุไปดูเรื่อง me myself แหละ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">จนตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่ากุจะเอามาทำหอกไร ในเมื่อจะเข้าห้องน้ำอีก</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เค้าก็มีไว้ให้ อาจจะเป็นเพราะสันดาน ของกุ ขอให้ฟรี กุเอาหมด</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">และมันก็ยังคงอยู่ในกระเป๋ากุจนถึงวันนี้ บอกแล้วกุไม่เคยสร้างภาพ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">( จริงๆเค้าเรียก ซกมก )</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">2. ไหมขัดฟัน เอาไว้กระชากเหงือกและฟันให้หลุดจากกัน </span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ไม่ใช่ของกุ๊ ของฟรี้ ฟรีอีกแล้วค่า กรี๊ดๆๆๆๆ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ของอิโบว์หัวจุก แม่งให้กุมา อะไรเนี่ย รับเดนคนอื่น ( ดีกว่ามันไม่ให้วะ )</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">3. ลิปมัน ไม่ใช่ลิปกุ ( โหย มุขเหี้ยมาก ไม่น่าเล่นเลย )</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">จริงๆมันมีฝาแฝดของมันอีกด้านนึง เป็นลิปด้านๆ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">แต่มันโบกมือลากันไปแล้ว เพราะกุไม่ได้ทากาวให้มันติดกันใหม่</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">อิด้านนี้ก็เลยสบายไป กลายเป็นลิปกลอสกลิ่นเน่าๆติดกระเป๋ากุไป</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">4. อะฮ้า ... นี่แหละตัวกุ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">จริงๆ มันคือกระเป๋าใส่เครื่องสำออย เอ๊ย เครื่องสำอางค์</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ที่เป็นรูปเซเลอร์มูน ขวัญใจกุ กุได้มาจากงานวันเด็กตอนกุอยู่ปี 4</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เค้าเอามาแจกเด็ก แต่กุตาไวกุแอบเล็งไว้อันนึง</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เพราะมันเป็นรูปขวัญใจกุ กุก็เลยหน้าด้านที่จะเอามาซะ 1 อัน</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">อ่า ... เรียกว่า แฮป มา ก็ไม่ผิดนะคะ หุๆๆ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">จริงๆเน่ากว่านี้ แต่นี่เพิ่งซัก ถ้าไม่เปียกฝน คงไม่มีโอกาสได้โดนน้ำ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">5. กิ๊ฟติดผม 2 - 3 ตัว ตามติดมาด้วย อายไลน์เนอร์ของลอรีอัล</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ไม่ได้ซื้อเองอีกแล้ว ( เอ๊ะ ทำไมกุจึงมีของฟรีเยอะ หรือหน้าด้าน )</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ไอ่ห่า เขียนทีไรแม่งเลอะทุกที ใช้ไม่ค่อยเป็น</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">แต่กระแดะ อยากสวย อยากมี อยากใช้ </span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เอาน่า ... เด๊วหัดๆไป ลองๆไป กุก็ใช้เป็นเองแหละ ( เมื่อไหร่วะ )</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">6. กระดาษซับมัน พี่เบียร์ซื้อให้ และกุอยากได้ ฮ่าๆ </span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เอาไว้ซับความมันบนใบหน้า </span></p><p><span style="color:#ff99ff;">( จริงๆจะบอกให้รู้เป็นนัยๆล่ะสิว่า ซับไปเหอะมึง ไงก็เอาไม่อยู่ )</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">7. มาสคาร์ล่า ของลอรีอัล เอ่า อินี่ไม่ได้ซื้อเองอีกแล้วค่า</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ระริก ระรี้เหมือนกระดี่ได้น้ำ พอเห็นของฟรีแม่งก็กรี๊ดกร๊าด</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">นี่ก็ไม่ค่อยได้ใช้เหมือนกัน ไม่รู้จะเอามาปัดอะไร ขนตาก็สั้นเหลือเกิน</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">คงเป็นเพราะ ... ถูกต้องค่ะ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">... กระแดะ !!! ...</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">8. หวีสับค่ะ ซื้อมาจากตลาดนัด ที่ ม. ศิลปากร </span></p><p><span style="color:#ff99ff;">หวีสับอันเก่าลืมทิ้งไว้ที่ร้านแต่งหน้าตอนซ้อมรับปริญญา</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">จึงไปถอยอันนี้มา ในราคา 5 บาท แม่งไม่ใจ !</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">9. แป้งพัฟ โบ๊ะหน้า เบนเซ่ แป้งเหี้ยไรแพงขนาดนี้</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">สำหรับกุ กุว่าแม่งแพง เพราะกุยังไม่ได้ทำงาน ยังเกาะพ่อแม่แด่กอยู่</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">อย่าหมดเร็วนะมึง เด๊วกุไม่มีแต่งสวย ก็ของมันดีจริงๆนี่หว่า</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ใช้อันอื่น ทุเรศ หน้าเหี้ย ไม่สวย สีเปลี่ยน </span></p><p><span style="color:#ff99ff;">( จริงๆคาดว่าน่าจะตัดหัวทิ้งไปเลยดีกว่า )</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">10. ลิปกลอสสีชมพู กรี๊ดๆ สีโปรดอีกแว้ว ติดตัวไว้ใช้อุ่นใจค่ะ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ปากจะชมพู ออกแดงระเรื่อๆ เป็นตูดลิง มีไว้ไม่เสียหาย</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เผื่อโรคกระแดะกำเริบก็รีบปาดให้สวยงาม</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">11. ที่ดัดขนตา ไม่รู้ซื้อมาทำไมเหมือนกัน จะเอามาดัดอะไร</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ขนตาก็ยังกะขนตาวัว มันช่างมีน้อยซะจริงๆ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ถ้ามันดัดแล้วไม่สวย เห็นทีกุคงต้องเอาไปดัดจริตเป็นแน่ ท่าจะไปได้สวยกว่า</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">เพราะความคล่องตัว และปราดเปรียวอยู่แล้ว เอิ้กๆๆๆ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">12. กระจกสีชมพู เย้ๆๆ สีโปรดอีกแล้วค่า</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">จริงๆมันก็มีแฝดของมันอีกอันนึง แถมมาด้วยหวีอันน้อยๆ</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ซึ่งตอนนี้มันหายไปแล้ว </span></p><p><span style="color:#ff99ff;">หวีหาย = หวาย ... ใครให้ผวน ? อิบ้า ลามก</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">ไอ่ฝาแฝดของมันก็หลุดไปด้วย</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">กระจกอันนี้กุใช้มานานมากแล้ว ต้องหยิบขึ้นมาส่องทุกๆ 1 นาที</span></p><p><span style="color:#ff99ff;">จะไม่ยอมวางเลยก็ว่าได้ หลอนตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้ </span></p></blockquote></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">และที่โดนทับอยู่จนเกือบมองไม่เห็นนั่น หวีสีชมพูค่า อีกแล้ว กรี๊ดดดด</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">สีโปรดค่ะ เพิ่งเปิดซิงใหม่ เพราะหวีอันเก่า แม่งจู่ๆก็หักซะงั้น</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุไม่ได้กระชากแรงเลย อิห่านี่ก็เปราะซะเหลือเกิน สำออยมาก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">หวีหัก = หวัก ... อีกแระ ผวนทำไมวะ ลามก</span> <blockquote></blockquote></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><img src="http://img99.imageshack.us/img99/3674/dscf2528resizecopyep7.jpg" /> <blockquote></blockquote><span style="color:#ff99ff;">1. ยาพอนสแตน ไม่ได้เป็นอะไรกับพอลล่า แต่มันคือยาแก้ปวดท้องเมนส์</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุนี่เป็นบ่อยจนต้องพก ไม่พกไม่ได้ ปวดท้องขึ้นมาทีไร</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">อ้วกแตก เป็นลม ไปดื้อๆ จริงๆไม่อยากแด่กยาเล้ยกุ กลัวต่อไปมีผลข้างเคียง</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">หรือกุจะตายก่อนมีผลข้างเคียงก็ไม่รู้ เหอๆๆ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เอาน่า ผู้หญิงควรมีไว้ ฉุกเฉินเมื่อไหร่ ซัดเข้าไป 1 เม็ด ก็อยู่ริ้ววว ค่า</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">2. ชาขี้แตก ชื่อชาอะไรจำไม่ได้แล้ว ซื้อไว้นานมาก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่เมื่อท่านชงแล้วแด่กเมื่อไหร่ อีกซักพักขี้แตกทันทีค่ะ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุก็ไม่ได้ชื่นชมยินดีกับอาการท้องผูกหรอกนะ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่กุสยองเวลาที่ท้องผูกแล้วกุต้องฝืนกินชา ที่แบบกลิ่นแรงๆแบบนี้ไป</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุเคยอ้วกมาแล้วทีนึงตอนกินชาฟิตเน่ คงเป็นเพราะกินบ่อยเกินไป</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เวลาได้กลิ่นชาแบบนี้ทีไร กุจะอ้วกทุกที ฝืนมากๆ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่ไม่ได้กินบ่อยๆ วันไหนอึดอัดเมื่อไหร่ก็นั่งคิดนานเหมือนกัน</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่ติดตัวไว้ เผื่อว่า ... ต้องพึ่งมัน คงไม่เสียหาย</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">3. หมากฝรั่งยอดฮิต สีโปรดกุ๊ กุแม่งกินแต่ยี่ห้อนี้</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">มันบอกว่า มีสาร ไซลิทอล ไม่ทำให้ฟันผุ แต่ตอนนี้ กุแด่กไรไปเยอะ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ฟันกุเริ่มจะมีแมงมาอยู่กันเป็นสังคมขนาดย่อมแล้ว </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ต่อไปมันคงเลือกตั้งกำนันผู้ใหญ่บ้านกันในฟันกุเนี่ยแหละ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">อันนี้ซื้อไว้ตั้งแต่อยู่หมอชิต แต่ก็ไม่ได้กิน มัวแต่หลับ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เคี้ยวไปเคี้ยวมา แม่งปวดกรามชิบหาย</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">นี่กุก็เพิ่งมานึกได้ว่ามี ก็หลังจากที่เทกระเป๋าเนี่ยแหละ แด่กซะ 2 เม็ด วะฮะๆ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">4. ยาดม อันนี้ก็สีชมพู ไม่ใช่ของกุ๊ ของใครไม่รู้ อยู่ในห้องกุเฉยเลย</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่เดาว่าอาจจะเป็นของย่ากุ ตอนมาเที่ยวพิดโลก</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุก็เลยหยิบเอามาติดตัวไว้ แต่ไม่ได้ใช้ค่ะ </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เอามาเฉยๆอย่างนั้นแหละ คงเป็นสีชมพูด้วยมั้ง</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เลยอยากพกอะไรที่เป็นสีที่กุชอบ ดูแล้วเจริญตา</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เออ ... กุได้ใช้นิดหน่อย ตอนเอามาทาส้นตีนน่ะค่ะ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">จริงๆนะเว้ย ก็ตอนกุรับปริญญาอ้ะ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">ส้นตีนกุถลอกเพราะคัชชูกัด กุก็เอาพลาสเตอร์มาแปะไว้</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แล้วมันก็เป็นกาวเหนียวๆ กุเห็นเพื่อนกุเอาน้ำยาจากยาดมเนี่ยแหละ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">มาทาๆถูๆตรงที่เป็นกาวเหนียวๆ เออ แม่งหายจริงๆอ้ะ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">กุเลยเอาบ้าง ไอ่ห่าเสือกโง่ เสือกไปทาตอนแผลยังไม่แห้ง</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">เจ็บสิคะ เจ็บตัว เจ็บใจ แถมได้โง่มาอีก </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff99ff;">แต่ตอนนี้เอาออกได้แระ แผลกุเริ่มแห้งๆตกสะเก็ด ไม่โง่แล้วค่า เย้ๆ</span> <blockquote></blockquote></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">ขอขอบคุณไอ่บิวกินมูนเพื่อนกุเอง</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">ที่ช่วยถ่ายรูป หามุม หาแสง หาตัวช่วยหลายๆอย่างมาตกแต่ง</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">แถมยังนั่งทำโฟโต้ช็อปให้กุด้วย ตอนแรกกุว่าจะลงมือทำเอง</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">แต่ก็นะ เง้อ ก็ต้องพึ่งไอ่บิวจนได้สิน่า </span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">ไว้นู๋บลิวจะลองเองโอกาสหน้านะคะ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">ถ้ามัวแต่คิดว่าใช้ไม่เป็น ทำไม่ได้</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">ไม่คิดจะลงมือทำ อาจจะโง่อยู่อย่างนี้เรื่อยๆ</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center"><span style="color:#ff6600;">ดีใจค่ะที่ได้เพื่อนดี ฉลาด งิงิ ขอบใจว่ะ</div><blockquote style="TEXT-ALIGN: center"></blockquote><div style="TEXT-ALIGN: center"></span><span style="color:#ff99ff;">ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า ก๋าย อ่านว่า ก๋าย แปลว่า แว้บมา , ผ่าน , เลย</span></div><div style="TEXT-ALIGN: center">แต่งประโยค ป้อจายตี้<span style="color:#3333ff;">ก๋าย</span><span style="color:#ff99ff;">ไป</span>ตะกี้ฮู้จั๊กกั๋นกั๊บเขาก่อเจ้า</div><div style="TEXT-ALIGN: center">แปลอีกทีว่ะ ผู้ชายที่<span style="color:#3333ff;">ผ่าน</span>ไปมะกี๊รู้�