มันมากับมือถือ

กุไปอยู่บางกอกมา เนื่องจากอยากผอม

และคิดว่าไปบางกอกกุคงผอม บอกแม่ไว้ว่า

อย่าส่งเงินมาให้ใช้โดยไม่จำเป็น เพราะไม่เช่นนั้น

เงินที่แม่ส่งมา จะโดนแปลงเป็นอาหารในหลายๆมื้อของกุทันที

กุตั้งปฏิญาณตนไว้ว่า กุจะไม่แด่กเหี้ยไรสุ่มสี่สุ่มห้า

กุจะได้ผอมๆ จริงอยู่ บางกอกของแด่กแม่งเยอะ

แต่ถ้าอยู่แบบไม่มีเงิน กุคงผอมได้บ้าง

กุเลยไปอยู่หอพักของอิโบว์น้องสาวกุ ซึ่งชั้นล่างของหอพักอิโบว์

เสือกมีร้านขายข้าว ขายขนม ฯลฯ อยู่

อิโบว์เคยเตือนกุแล้ว

อิโบว์ : เห้ย พี่จะอดได้เหรอ ? เป๊บซี่บางกอกน่ะ ขายถูกนะเฟ้ย

กุ : โอ๊ย เหอะน่า กุอดได้แร้วกัน งิงิ

กุนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เพราะคิดว่ากุทำได้แน่ๆ

อิสัดเอ๊ย จนแล้วจนรอด กุก็ยังทำไม่ได้ซ้ากที

ตื่นนอนแบบงัวเงียๆขึ้นมาก็คิดสรรหาของจะแด่กซะแล้ว

แบบนี้ กี่ชาติๆ กุก็คงไม่ผอมหรอก เฮ้อ

ให้กุหยุดคิดเรื่องลดความอ้วนห่านี่ยังจะง่ายกว่าให้กุลดการแด่กซะอีก

กรี๊ดๆๆๆ

จริงๆแล้วกุก็ไม่ได้คิดอยากจะมาเล้ย อิบางกอกอะไรนี่

เพราะกุอยู่บ้านเล่นเน็ทแร่ดออนไลน์ดีกว่า

แต่คิดๆว่า เออ เปลี่ยนบรรยากาศที่น่าเบื่อๆ เข้าบางกอกดีกว่า

เผื่อจะมีอะไรแปลกๆใหม่ๆบ้าง อยู่บางกอกแม่งก็เหงาๆ

ดูหนังก็แล้ว หาไรแด่กก็แล้ว โคตรอึดอัดเรยแม่ง

ในห้องอิโบว์อากาศแม่งไม่ค่อยถ่ายเทเท่าที่ควร

อากาศบางกอกก็รู้ๆกันอยู่ร้อนก็ร้อน แถมในห้องยังไม่ถ่ายเทอีก

กุก็เหมือนเป็นอึ่งอ่างที่อยู่ในไมโครเวฟ

แสดดดดดดดดด

บางครั้งฝนตก ฮิฮิ้ววววว

กรี๊ดกร๊าดๆ เรื่องฝนตกได้ซักพัก คิดว่า

อุ๊ย เด๊วอากาศต้องเย็นสบายแน่ๆสิกุ ผิดถนัด สัดม๋า !

มันไม่ใช่เรยค่า กุกรี๊ดกร๊าดแทบตาย สุดท้ายแม่งในห้องน้องกุก็ร้อนเหมือนเดิม

เป็นอึ่งโดนเวฟเหมือนเดิมเรย ฮือๆ อนาถสุดๆ

ใครไม่เป็นอึ่ง ไม่รู้ร๊อก ฮือๆ เหี้ยมากๆ

กุนึกแล้ว แม่งอยู่ไปนานๆต้องเหงา คิดถึงการแร่ดออนไลน์ยิ่งนัก

ชีวิตกุดำเนินต่อไปแบบเบื่อๆ ไร้รสชาติอย่างนี้เรื่อยๆ

แต่แล้วมันเสือกมีเหตุการณ์ตื่นเต้นเกิดขึ้นนี่เสะ

กลางดึกของค่ำคืนหนึ่ง ณ บางกอก ห้องน้องกุ

ตอนแรกกุก็นั่งดู ทีวี กะน้องกุอยู่ดีๆ

จู่ๆก็มีคนโทรเข้ามือถือกุ จะเรียกว่าโทรแม่งก็คงไม่ถูก

เรียกว่า ตื๊ดๆ หรือ ยิงมา คงจะถูกกว่า

กุก็เอ๊ะ คิดในใจ ใครแม่งตื๊ดมาหากุวะ

มันคงคิดว่ากุมีเงินโทรหาเยอะแยะเหรอวะ

แต่ด้วยความที่เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกๆ ไม่คุ้น

และไม่โทรมาอีกทีแระโดยส่วนตัวกุเป็นพวกสอดรู้สอดเห็น

แระชอบเสือก มึงไม่โทรมาเออ ... กุโทรหามึงเองก็ได้วะ อิหอก !

ว่าแล้วจึงหยิบมือถือขึ้นมาโทรไปอิเบอร์เหี้ยนั่นทันที

ตู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ดดดด ดดดดดดดดด

อินั่น : ฮัลโหล
กุ :ฮัลโหล ใครอ้ะ โทรมาหาเบอร์นี้ทำไม

อินั่น : แล้วเบอร์นี้เบอร์ใคร แล้วใครโทรมา

กุ : อ้าว ก็คุณโทรมาหาชั้นไม่ใช่เหรอ เมื่อกี๊น่ะ

อินั่น : เออใช่ แล้วเธอเป็นใคร ชื่ออะไร

กุ : เอ้า แล้วใครล่ะ ใครโทรมาเล้า ( เริ่มเสียงไม่เหมือนคนแระ )

อินั่น : เธอรู้จักพี่โกวิท แมะ

กุ : ใครเหรอคะ ไม่รู้จักค่ะ

( ในใจเริ่มคิด อิเพื่อนตัวไหนแม่งอำกุป่าววะ เริ่มจะด่าแระ )

อินั่น : ก็พี่โกวิทไง ที่เป็นตำรวจน่ะ รู้จักมั้ย

กุ : ไม่รู้จักค่ะ แล้วคุณเป็นใคร

( กุกะตำรวจไม่ถูกชะตากัน แร้วจะรู้จักทำหอกไร )

อินั่น : อย่ารู้เลย เอาเป็นว่า ไม่รู้จักเหรอ พี่โกวิทน่ะ

ถ้าไม่รู้จัก เค้าจะมีเบอร์ของเธอในเครื่องได้ไง

กุ : เอ๊า ก็จะไปรู้ได้ไงอ้ะ แล้วเค้าเมมเบอร์ไว้รึป่าวล่ะ

ลองบอกชื่อมาซิ ว่าเค้าเมมว่าไง จะได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่

อินั่น : อืม ... เมมไว้ แต่ถ้าบอกเธอไป เธอก็รู้สิ

ดูมัน อิห่านี่ กวนตีนกุกลางดึกแบบนี้ ได้ไง

ไม่รู้จักกุซะแล้ว อินี่ แล้วแม่งก็ดูท่าทางว่า

กุไปแย่งผัวมัน หรือไงนี่แหละ ชิบหาย ! อิวอก

ตั้งแต่กุเกิดมานี่ยังไม่เคยแย่งผัวใครเลยนะนี่

แม้แต่จะคิดก็ไม่มี ต๊าย ... โกวิท โกห่า ไร ก็ไม่รู้จักทั้งนั้นแหละกุอ้ะ

เวรแท้ๆรู้สึกว่า กุจะเถียงๆกะอินี่ แนวๆอย่างนี้ นานมากๆ

จนสุดท้ายกุก็เริ่มๆจะเซ็งๆแระ จะด่า หรือไม่ด่าดี

แต่ถ้าด่าก็ไม่ได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรสิแล้วมันก็บอกว่า

อินั่น : เอาเป็นว่า ถ้าเบอร์นี้ โทรหา เธอก็ไม่ต้องรับนะ ... ผลัวะ !

( เสียงทอสับวางไป เต็มกกหูกุ )

อิเหี้ยยยยยยยยย พ่องตายยย อิเยะเป็ดดดดดดดดด

กุเสือกมาด่ามันตอนวางสายไปแล้ว น้องกุหันมาถามว่า

" ด่ากะใครวะ แม่งเสียงดังชิบหาย เกรงใจชาวบ้านเค้าบ้างเด้ะ "

กุก็เลือดขึ้นหน้า อินี่แม่งใครวะหาว่ากุแย่งผัวมัน

โกวิท บ้าบออะไรนี่ ตำรวจด้วย แค่ ควย อันเดียว

กุจะต้องไปแย่งใครวะ วีนแตกมากกุกุทนไม่ไหว

โทรไปเล่าให้ไอ่บิวฟัง แระกุก็บอกไอ่บิวว่า

" เห้ย มึง กุไม่ไหวแระ เด๊วกุโทรไปด่าแม่งก่อนสัดนี่ "

กุไม่ยอมอ้ะ ไม่เคลียร์ ไม่รู้เรื่อง แร้วแม่งด่ากุ

( แระตอนนั้นเสือกไม่คิดถึงเงินในมือถือว่าจะหมด )

พอกุโทรไป เชี่ยนั่นวางสาย ไม่ยอมรับสายที่กุโทรไป

ซักพัก มีคนโทรเข้ามาเป็นผู้ชายโทรมาบอกว่า

เมื่อกี๊โทรมาเบอร์นี้เหรอคับ กุก็บอกว่า ใช่แล้วเมื่อกี๊

ใครมันโทรมาบ่น มาด่าก็ไม่รู้ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

มันบอกว่า " อ้อ แฟนผมเองคับ เค้าด่าน้องเหรอ เค้าว่าอะไรน้อง

ผมขอโทษด้วยนะคับ " กุก็ถามว่า " แล้วพี่เป็นใครน่ะ

( เริ่มวีนแตกสุดๆ ) แล้วให้แฟนโทรมาด่าทำไมเนี่ย บลิวไปแย่งผัวเค้าตอนไหนวะ "

ขวดตำรวย : เอ่อ ... น้องชื่อ อึ่ง รึป่าว

กุ : เห้ย จะบ้าเหรอ ชื่อบลิว อึ่งไหน

ขวดตำรวย : เอ้อ ... น้องรู้จัก น้องนุ่นรึป่าวคับ

พอดีว่าพี่เปลี่ยนทอสับกะน้องนุ่นมาใช้น่ะ

กุ : อ๋ออออ อินุ่นน่ะเหรอ อินุ่นที่อยู่ เพชรบูรณ์ใช่แมะ

เออ รู้จัก เพื่อนบลิวเอง กุมานึกขึ้นได้ว่า

กุบังคับให้เพื่อนๆเรียกกุว่า " อึ่งน้อย " เพราะคิดว่าน่ารัก ซะเต็มประดา

อินุ่นเรย เชิดชูเกียรติ ให้กุ โดยการเมมชื่อกุในทอสับมันว่า " อึ่ง "

กุเรยอธิบายมันไปว่ากุชื่อบลิว แต่บังคับให้อินุ่นเรียกว่า อึ่งน้อย

แระกุก็รู้ว่าอินุ่นกะอิพี่คนนี้เปลี่ยนทอสับกันใช้

พี่คนนี้เป็นน้ามัน น้าแบบลูกพี่ลูกน้องกันยังไม่แก่เท่าไหร่

เพราะกุเริ่มนึกออกลางๆแล้วว่ากุเคยเจอหน้าเค้า

ตอนเค้ามารับกุกะเพื่อนๆไปบ้านอินุ่น

ตอนพวกกุไปแร่ดที่เพชรบูรณ์กัน

ถามไปถามมา กุซึ่งไม่ไหวแล้ว ก็ด่ากราด ไปซะ

กุ : แล้วอะไรน่ะ แฟนพี่อะไรวะ ทำไมต้องมาด่า

ว่าบลิวไปแย่งผัวเค้าด้วย พูดก็ไม่ดี งงไปหมด

ขวดตำรวย : เค้าด่าน้องเหรอคับ พี่ขอโทษแทนเค้าด้วยนะคับ

กุ : ไม่สนโว้ย ! จะโทรไปด่าอินุ่น แม่งเอ๊ย อะไรวะ

จะด่าอินุ่นนนนน !!!!!!

ขวดตำรวย : น้องจะโทรไปด่านุ่นเค้าทำไมอ้ะ

ก็พี่ผิดเองอ้ะ แฟนพี่มันก็ไม่ยอมถามพี่ก่อน

จู่ๆมันก็มาด่าพี่เหมือนกัน

กุ : ไม่รู้ ไม่สนใจ จะด่าอินุ่นว้อย

พอวางจากไอ่ควายพวกนี้เสร็จ กุจึงโทรไปวีนแตกกะอินุ่น

โอ้ อนิจจา ... น่าสงสารอินุ่นมากๆ ที่เสือกมารับเคราะห์กรรม

โดยที่แม่งไม่รู้เหี้ยไรเรย กุก็เล่าๆให้มันฟังกุไม่ยอม

ยังไงๆ กุก็ไม่ยอม กุบอกอินุ่นว่า ถึงแม้มันจะไม่ได้ด่ากุ

ด้วยถ้อยคำหยาบคายแต่กุถือว่ามันด่ากุ

เพราะว่า มันพูดเชิงว่ากุอ้ะ ไปแย่งผัวมัน อิดอก ผัวมึงหล่อตายเรย ครวย

พอฟ้องอินุ่นเสร็จอิดอกนั่นก็โทรมาหากุ

ถามกุประมาณว่า

อินั่น : นี่เธอ เมื่อกี๊เธอบอกแฟนชั้นเหรอว่าชั้นด่าเธอ

ชั้นด่าเธอตอนไหน ฮะ !

( น้ำเสียงตอแหลมากๆ อ่านแล้วลองทำเสียงตามดู )

กุ : เอ๊า ก็ด่าซี่ ทำไมจะไม่ด่า

อินั่น : เหรออออ อออ ออ

( ลากเสียงยานๆเหมือนนมยานๆของมัน กุคิดว่านมมันคงยาน )

เค้าเรียกว่าด่าเหรอ ชั้นไปด่าเธอตอนไหน

กุ : โอ๊ยยยย ชิบหาย ก็มึง ! อ้ะ ด่ากุ ! อิแร่ด

เมื่อกี๊ มึงบอกว่ากุไปแย่งผัวมึง พอใจมั้ย ควยเอ๊ย

อินั่น : อะไรกันเนี่ย นี่เธอหยาบคายมากเลยนะ

ชั้นจะถามน้องนุ่นว่าทำไมมีเพื่อนแบบนี้

กุ : เออ อิเหี้ย มึงไปถามเลยนะอินุ่นน่ะ

มันน่ะรู้สันดานกุดี หนอย ... ตอแหลนะมึงมาด่ากุแล้วทำเป็นรับไม่ได้

โดนกุด่าหน่อยเดียว

อินั่น : ( ลากเสียงยานๆเหมือนนมของมันอีกแล้ว ) เหรออออ

นี่น้องนุ่นมีเพื่อนแบบนี้เหรอเนี่ย

กุ : ( เริ่มรมณ์เสียยิ่งกว่าเดิมแระ ) โว้ยยย อิห่า กุคุยไม่รู้เรื่องแล้วโว้ย

มึงจะกระแดะจีบปากจีบคอไปถึงไหนวะ

เด๊วกุจะไปตบมึ้ง

อินั่น : เหรอ มาตบเลยเหรอ มาสิๆ

กุ : เออโว้ย มึงรอกุอยู่นั่นแหละ กุจะไปตบมึง

สันดาน อิแร่ด ตอแหล ควยเอ๊ยๆๆๆๆๆ

หลังจากนั้นก็ด่าอีกหลายๆอย่าง เหอะๆ อารมณ์แบบว่า

ถ้าอยู่ตรงนั้น อินี่โดนตีนกุไปจริงๆแล้ว

เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ จนอิโบว์น้องกุมันต้องเตือนว่า

" เฮ้ย อะไรกันวะ ใจเย็นๆ นี่มันหอพักนะเว้ย "

กุสั่นเป็นเจ้าเข้าเรย ใครมาขอหวยกุตอนนี้ คงได้เลขเด็ดไปแน่ๆ

แต่ตอนนั้น กุอยากเข้าไปตบมันมากๆกุหมั่นไส้มันสุดๆ

กุว่ากุก็เข้าใจอารมณ์คนหึงนะ แต่กวนตีนกุนี่ รับไม่ได้จริงๆ

กุว่ากุอาจจะเห็นใจถ้ามันมาขอโทษกุ แต่นี่ไม่ได้ขอโทษ

แร้วเสือกกวนตีนแบบนี้อีก โอ๊ย ... ยิ่งพิมพ์ก็ยิ่งอยากจะตบแม่ง

กุทนไม่ไหวโทรไปด่ามันอีก ตอนแรกมันกดวางสายกุ

ซักพักไอ่เหี้ยขวดตำรวยนั่นก็โทรมา

กุ : เฮ้ย นี่แม่งอะไรกันน่ะ ตกลงจะไม่จบใช่แมะ

กุจะได้ไม่จบด้วย

ขวดตำรวย : เอ่อ ... น้องครับ เมื่อกี๊พี่ต้องขอโทษแทนแฟนพี่ด้วยนะครับ

กุ : โว้ย มันอะไรนักหนาวะพี่ นี่บลิวอยู่ของบลิวดีๆนะ

ทำไมต้องโทรห่าไรอย่างนี้ด้วยวะ แม่ง

เริ่มรมณ์ไม่ดีแล้วนะโว้ย

ขวดตำรวย : อ่อ ครับๆ

กุ : ฉอดดดดด แว้ดๆ ว้ากๆๆๆๆ ฯลฯ ( สารพัดคำด่าแบบเหี้ยๆควายๆ )

ซักพักกุได้ยินเสียงอินั่นพูดแทรกมาว่า

อินั่น : โทรไปหามันทำไมอีก

ขวดตำรวย : เธอยังมาพูดแบบนี้อีก จริงๆแล้วเธอต้องขอโทษเค้านะ

( พูดน้ำเสียงกระแทกๆ )

อินั่น : ขอโทษมันทำไม คุยไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุย

... จากนั้น ...

ตุ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงวางสายทอสับไป แม่ง เซ็งจริงๆเรยกุ

อยากเจอหน้าจริง ... จริ๊ง อิพวกอย่างเนี้ยะ

ว่าถ้าเจอแม่งแร้ว กุเอาเรื่องเข้าจริงๆ กุอยากรู้นักว่า

แม่งจะเจ๋งอย่างปากมั้ย กุเป็นคนไม่หาเรื่องใคร

แระเป็นคนขี้สงสารชอบเห็นใจคนอื่น

แต่กุก็รังเกียจและทนไม่ไหวถ้ามีคนมาหาเรื่องกุเหมือนกัน

กับอินี่ กุเริ่มไม่ไหวแระแม่พระในตัวกุเริ่มเป็นนางมารแระ

อย่าเรยเชียว กุอุตส่าห์แต๊บความเป็นมารเอาไว้

อย่าให้กุแสดงออกเชียว เยะเป็ด !

แร้วเรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องอีกเรื่องนึง

ที่ทำให้กุเม้าท์กับเพื่อนๆไปอีกหลายวัน

ถ้าเปรียบเทียบกับสัตว์เวลาออกล่าเหยื่อก็คงประมาณว่า

ออกไปหากินแล้วอิ่มไปหลายวัน

( มันเกี่ยวมั้ยวะ มั่วสัดๆเรยกุนี่ งิงิ )

เรื่องนี้มันคงสอนให้รู้ว่า

" ความเห็นใจ หรือการเอาใจเขาใส่ใจเรามากเกินไป

บางทีแม่งก็ทำให้กุแต๊บหลุดอยากตบคนได้ "

หมดความสงสารจริงๆ อิเวรนี่

ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า สะเบิ้งสะเจิ้ง อ่านว่า สะ - เบิ้ง - สะ - เจิ้ง

แปลว่า อาการของคนที่หลุดโลก บ้าๆบอๆ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

แต่งประโยค คนตี้อกหักแล่วฮับความเป๋นจริงบ่ได้ บางทีกะย่ะก๋ายเป๋นคน

สะเบิ้งสะเจิ้งได้ เอ็นดูง่าว

แปลอีกทีว่ะ คนที่อกหักแล้วรับความเป็นจริงไม่ได้ บางทีก็จะกลายเป็นคน

หลุดโลกๆ จิตๆ บ้าๆบอๆ ไปได้ น่าสงสารมั่กๆ

บ๊าย...บาย

นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น

ป.ล แล้วบล็อกกุก็คืนชีพอีกครั้งหลังจากที่หายไปนาน

จนคนบางคนคิดว่ากุตายห่าไปแล้ว

กว่าจะบิ๊วด์อารมณ์อัพบล็อกได้ นานสัดๆ นานเหมือนกุเบ่งขี้เรย งิงิ

แต่กุก็กลับมาแว้ววว... และกุยังไม่ผอม T_T ...