แบบเด็กเด็ก
ป. 2
เด็กๆชั้น ป. 2 เป็นห้องที่กุคลุกคลีอยู่กับมันมากที่สุด
อาจจะเป็นเพราะ เป็นห้องครูพี่เลี้ยงของกุ
และกุก็ต้องเข้าไปสอนภาษาไทย มันด้วย
แม่ง ห้องนี้ก็ขี้ฟ้องเหมือนกันกับเด็กชั้นอื่นๆ
เวลาสอนไป มันไม่ฟังกุเลยซักนิด แต่แม่ง พอกุสอนเหนื่อยแร้ว
เสือกมาถามกุ
เด็ก : ครูบลิวคับๆ เขียนวันที่ไม๊คับ
กุ : โอ๊ย ... ก็เมื่อกี๊ครูบอกให้นู๋เขียนแล้วไม่ใช่เหรอคะ?
ทำไมเมื่อกี๊นู๋ไม่ฟังครูบอกล่ะคะ ลูกชายยยยยย เอ๊ย - -"
น่าปวดหัวเป็นอย่างยิ่ง
ช่วงพักกลางวัน เด็กๆมันจะรีบขึ้นมา แล้วมานั่งคุยกับกุ
กุก็ชอบเล่าเรื่องตลกให้มันฟัง มันก็หัวเราะกัน
มันชอบที่จะซื้อขนมเอามาเซ่นไหว้กุ ซึ่งกุก็กิน ช่วยไม่ได้ ซื้อให้แล้วนิ่
ป่าวนะ กุป่าวบังคับให้เด็กซื้อ แต่มันซื้อมาให้กุเอง กุไม่ผิด!
กุต้องขี่รถไปโรงเรียน ในระยะทางประมาณ 20 กว่ากิโลได้
ต้องใส่หมวกกันน็อค และเมื่อถึงโรงเรียน หัวจะฟูเพราะอากาศ
และหมวกกันน็อค ที่เข้ามาแท็คทีมกันรุมทำร้ายผมกุ
กุจึงต้องพกหวี ไปโรงเรียน ถ้าหัวบานเมื่อไหร่ กุจะหวีผม
เมื่อกุมาถึงโรงเรียน ด้วยความที่ผมมันเหนียวมากๆ
ก็เลยหยิบหวีมาหวีผม แล้วหวีมันต้านทานความเหนียวไม่ได้
หวีมันจึงหัก โอ่ย ... นี่กุต้องซื้อหวีอันใหม่เหรอเนี่ย ซื้อแม่งตลอดเลย ห่าเอ้ย
ช่วงพักกลางวัน กุก็อยู่ที่ห้อง ป. 2 เด็กๆมันก็เข้ามาหากุ
แล้วบังเอิ๊ญ ... บังเอิญ ที่กุเสือกหยิบหวีขึ้นมาหวีผม ทั้งๆที่มันหักอย่างนั้น
เด็กๆ แม่งตาไว เสือกเห็น มันก็ หัวเราะกัน
เด็ก : ฮ่าๆๆๆ เห้ย ดูหวีของครูบลิวดิ๊ ก๊ากๆๆๆๆ หวีมันหักอ่ะค่ะครู ก๊ากๆๆๆ
พวกมันหัวเราะกัน มันหัวเราะเยาะกุ๊ หนอย ... กุต้องรีบไปซื้อมาใหม่ซะแล้ว
แล้วเด็กนักเรียน มันชอบให้กุวาดรูปให้ กุกลายเป็นจิตรกรจำเป็น
จริงๆแล้ว กุเป็นคนวาดรูปไม่เก่ง แต่ถ้ามีแบบวาดรูปง่ายๆ
กุก็พอจะวาดได้ ที่กุวาดได้แล้วดูดีก็คือ กบเคโระ
กะ รูปช้าง เด็กมันก็เห็นกุวาด มันก็มาให้กุวาด จะเอาอย่างนั้นเอาอย่างนี้
อืมนะ ... บางทีมันก็ปลื้มใจเหมือนกัน ว่า เออ ... กุก็ทำอะไร
ถูกใจเด็กมันเหมือนกันแฮะ แล้วเหมือนเป็นดารา
ในสายตาเด็กๆ แม่งไม่ว่าจะทำไร มันก็ชอบไปซะทุกอย่าง
"เด๊วครูวาดรูปนี้ให้นู๋ด้วยนะคะ" "โห ดูครูบลิวระบายสีดิ๊ สวยมากๆเลย"
"ครูขา วาดรูปเหมือนของอ้อมให้นู๋หน่อยสิคะ"
ความภูมิใจเล็กๆมันก็อยู่ตรงนี้แหละ ของคนเป็นครู
อะไรที่ทำแล้ว เด็กๆพอใจ มันเหมือนมีแรงกระตุ้น และมีกำลังใจ
โอวววววววว นี่กุเป็นฮีโร่ในสายตาเด็กๆเลยนะนี่
ป. 3
ไอ่เหี้ยเอ๊ยยย ป. 3 แม่งดื้อชิบหาย ดื้อกันสุดๆ
กุพูดเหี้ยไรไป แม่งก็ไม่เคยจะฟังกุซักนิด
ท้อใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อไปสอนเด็ก ป. 3
ใช้ไม้อ่อนก็แล้ว ไม้แข็งก็แล้ว มันก็ไม่เคยจะฟังกุซักนิด
ก้าวร้าวสุดๆ แล้วก็ขี้ฟ้องด้วย โอ่ย ... ถ้ากุได้อยู่ห้อง ป. 3
บ่อยๆ
กุต้องตายแน่ๆ ตีก็ไม่ได้ด้วย เด็กมันก็เห็นว่ากุเป็นครูใจดี
เยะเป็ด! หารู้ไม่ว่า กุซ่อนความเป็นอีโหดไว้ภายใน
แล้วกุจะทำอะไรมันได้วะ ? แม่ง น่าเบื่อ
แต่เด็กบางคน มันก็น่ารัก ชอบช่วยเหลือครู
ถ้าเพื่อนๆเห็น ก็จะโดนเพื่อนๆหมั่นไส้ น่าจ๋งจ๋าน จริงๆ
มีเด็กผู้หญิงคนนึง มาขอเป็นลูกสาวกุ โอวววว
กุจึงบอกมันไปว่า กุยังไม่แก่ขนาดเป็นแม่คนได้
มันก็บอกว่าไม่เป็นไร งั้นเป็นพี่สาวก็ได้
หุย ... กุจึงบอกว่า ครูก็เป็นครูแบบนี้ดีกว่าจ่ะ แต่ครูก็รักนู๋
เหมือนที่แม่กับพี่สาวของนู๋รักนู๋นั่นแหละ
... ไงล่ะ ...
นางเอกไม๊? โฮะๆๆๆๆ ได้ใจเด็กๆอีกแร้วววววว
แต่ถ้าวันไหน เด็ก ป. 3 มันทำตัวดีๆ มันก็น่ารักเหมือนกันนะ
จนกุ อึ้ง ทึ่ง เสียว กับมัน พอสมควร กุเคยงอนพวกมัน
เดินออกนอกห้องไป ด้วยความสะใจเล็กๆ มันก็ด่ากันเองในห้อง
"เห็นไม๊ๆๆ ครูไม่สอนแล้ว แกเสียงดังกันทำไมวะเนี่ย"
แล้วแม่ง พออีกวัน ก็จะมาลากๆ กุ ให้กุไปสอน กุก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า
เวลาเรียนไม่ตั้งใจเรียน พอตอนนี้แม่งลากกุไปสอน งงสาดดด
เอาไงกะกุแน่วะ ห่า
- -!
ส่วนนักเรียนชั้นอื่นๆ กุไม่ค่อยได้คลุกคลีด้วยซักเท่าไหร่
แต่เด็กก็คือเด็ก ยังไงๆ กุก็รักแม่งหมดทุกคน
อย่าห่าลากมากนักก็แล้วกัน เด๊วกุตบ เอ้ย! เด๊วกุไม่รักนะ
@^_^@
ภาษาเหนือวันละคำวันนี้ คำว่า สะแหล็น อ่านว่า สะ - แหล็น แปลว่า เสร่อ , เสือก
แต่งประโยค จังแต้หนาป้อจายตี้มาสะแหล็นกับจีวิตคนอื่นนิ่ ก้าย
แปลอีกทีว่ะ เกลียดนักเล๊ย ไอ่พวกผู้ชายที่ชอบเข้ามาเสือกกับชีวิตกุเนี่ย เบื่อว่ะ
บ๊าย...บาย
นู๋บลิว เซเลอร์มูน ก๋ากั่น
ป.ล แล้วกุก็จะต้องผจญภัยกับเด็กเด็ก แบบเด็กเด็ก อีกตั้ง 2 เดือนกว่าๆแน่ะ





